Kiam la ino nun venis en la burgon, ŝi diris: „Oni konduku tiun noblan kaj moŝtan sinjoron en mian loĝejon, nokte oni sonigu en la burga ĝardeno la violonojn, flutojn kaj ŝalmojn.

Oni alportu la plej belan kaj plej klaran kristalpokalon kun verdeta brileto kaj oran kruĉon kun kvincentjara vino. Kaj oni alportu oran pelvon kun pano kaj dolĉaj migdaloj. Kaj oni alportu raran pelvon de majstro skulptita el ununura opalo, kaj oni alportu ĝin plenigita per la plej rafinitaj fruktoj el la landoj de la egipta maro. Kaj oni alportu tiun grandan pelvon ĉizitan el la arĝentaj defendoŝildoj de la reĝo Heimdyl. Kaj oni alportu ilin plenigitaj per bone odorantaj parfumakvoj, por ke oni verŝu ĝin sur la manojn.

Kaj fine oni alportu la tapiŝon de reĝo de Asirio. Se ĉio tio estos okazinta, ekde tiu sankta momento, mi ne plu volos esti ĝenata de iu! Jen mia ordono!“

Kaj el ĉiuj ĉambroj, el ĉiuj irejoj, haloj kaj kortegoj eksonis la voko perdiĝanta en la vastan foron: „Ordono!“

Kaj la reĝidino diris kun afabla voĉo: „Iru, amiko mia, banejo estas preparita por vi el tre bongusta vino, por ke via korpo ĝoju kaj viaj membroj jubilu. Iru, oni ree kondukos vin al mi post horo!“

Kaj ŝi etendis la dekstran manon al li!

Kaj Kundar kliniĝis kaj kisis la delikate vejnstriitan blankan manon.

Kaj kiam li revenis, vidu, jen staris tie la nigraj servoknaboj kun la pelvoj, kruĉoj kaj pokaloj.

Kaj la ino alvokis la nigrajn servoknabojn, verŝis mem la odorantan vinon en la kristalpokalon kaj donis la briletantan pokalon al li kun ĝoja gesto. Kaj ŝi transdonis al li mem la pelvon kun pano kaj migdaloj kaj dolĉaj fruktoj.

Kaj la ino iris en la alian ĉambron, kaj kiam Kundar rigardis supren, la nigraj servoknaboj jam estis glutitaj de la tenebra nenio.

Kaj Kundar alvenis en alia ĉambro. Kaj tie kuŝis la tapiŝo de la reĝo de Asirio.

Kaj tiam diris la ino: „La tapiŝo, kiun nobla reĝo plektis kaj kiun li intencis donaci al sia plej kara ino, estas nun plej honorata en tiu ĉi horo. Ripozu sur ĝi, sinjoro Kundar, kaj lulu min per viaj plej dolĉaj kantoj en sonĝon!“

Kaj kiam Kundar levis la okulojn, vidu: jen kuŝis la ino sur sia luksa kuseno preparita por la nokto.

Jen kantis la viro Kundar la plej dolĉajn kaj plej belajn kantojn de sia vivo.

Kaj malsupre en la nokta ĝardeno ludis la violonoj kaj flutoj kaj ŝalmoj.

Kaj la ĉambro fariĝis vasta kaj vastigis sin eĉ en la steloplenan ĉielan katedralon.

Kaj pli kaj pli mallaŭte kantis Kundar.

Kaj pli fore kaj pli perdiĝeme sonis la violonoj kaj flutoj kaj ŝalmoj; kaj pli fidema kaj intima fariĝis la ĉambro.

Kaj kiam Kundar levis la okulojn, vidu: jen dormis la reĝino.

Kaj ŝi turnis sian vizaĝon al li en la dormo kaj ridetis al la viro Kundar en la sonĝo.

Jen Kundar dum longa tempo rigardis ŝin kaj faldis siajn manojn respektoplene. Poste li detiris siajn ŝuojn, ĉar la planko, sur kiu li staris, estis sankta al li.

Kaj li forŝteliĝis senvorte eksteren en la nokton kaj for trans montojn kaj valojn, trans verdajn herbejojn kaj tra malhelaj arbaroj.

Kaj li portis kronon sur sia kapo.