La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj
 

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


TIMUR KAJ LIA TAĈMENTO

Aŭtoro: Arkadij Gajdar

©2024 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

14

Sekvatage, kiam Olga sidis en la teraso, tra la pordo eniris oficiro. Li paŝis firme, certe, kvazaŭ li irus en sian hejmon, kaj mirigite Olga leviĝis renkonten al li. Antaŭ ŝi en uniformo de kapitano de tankaj milittrupoj staris Georgij.

– Kio ĝi estas? – mallaŭte demandis Olga. – Ĉu tio estas denove… nova rolo en opero?

– Ne – respondis Georgij. – Mi por minuto venis por adiaŭi. Tio ne estas nova rolo, sed simple nova uniformo.

– Ĉu tio ĉi – montrante la kolumninsignojn, kaj iom ruĝiĝante, demandis Olga – estas ĝuste tio? Ĉu " ni batas tra la fero kaj betono ĝuste en la koron"?

– Jes, estas ĝuste tio. Kantu al mi kaj muziku, Olja, ion por longa vojo mia.

Li sidiĝis. Olga prenis la akordionon:

Hej, aviadistoj, bomboj kaj mitraloj!
Jen vi jam forflugis al la malproksim'.
Kiam vi revenos?
Ĉu en temp' baldaŭa?
Iam ajn reflugu por revidi nin!
Hej, kie ajn vi restados,
Ĉu sur ter' aŭ en ĉiel',
Super fremdaj maroj, landoj -
Aloj du kun ruĝa stel',
Hej terura kaj plej kara,
Plej amata ala paro,
Mi atendis, mi atendas
Vin sen ĉes'
Kaj sen forges'.

– Jen – diris ŝi. – Sed ĉio ĉi estas pri aviadistoj, pri tankistoj mi tiel bonan kanton ne scias.

– Ne gravas – diris Georgij. – Vi trovu por mi sen kanto bonan vorton.

Olga enpensiĝis kaj, serĉante bonan vorton, eksilentis, atente rigardante liajn kaj jam ne ridantajn okulojn.

Ĵenja, Timur kaj Tanja estis en la ĝardeno.

– Aŭskultu – proponis Ĵenja. – Georgij nun forveturas. Ni kolektu por adiaŭo la tutan taĉmenton. Ni donu la ĝeneralan voksignalon numero unu. Jen estos tumulto!

– Ne necesas – rifuzis Timur.

– Kial?

– Ne necesas! Ni la aliajn ne tiel adiaŭis.

– Nu, se ne necesas, do ne necesas – konsentis Ĵenja. – Vi ĉi tie sidu kaj mi iras por trinki akvon.

Ŝi foriris kaj Tanja ekridis.

– Pro kio vi? – ne komprenis Timur.

Tanja ekridis plu laŭte.

– Ho, laŭdinda, ho, ruza estas nia Ĵenja. " Mi iras por trinki"!

– Atenton! – eksonis de la subtegmento sonora, triumfa voĉo de Ĵenja. – Mi donas la ĝeneralan signalon numero unu!

– Freneza! – eksaltis Timur. – Ja tuj ĉi tien alkuros cent homoj! Kion vi faras?

Sed jam ekrotaciis, ekknaris la peza rado, ektremis, ektiriĝis la ŝnuroj: Tri-stop, tri-stop, halto! Kaj ektintis sub la teg-mentoj, en kameroj, en kokejoj signalaj sonoriloj, krakiloj, boteloj, ladskatoloj. Ne cent, sed tamen ne malpli ol kvindek geknaboj rapide kuris je la voko de la konata signalo.

– Olja – pafis sin Ĵenja en la terason – ni iros por adiaŭi ankaŭ! Ni estas multaj. Rigardu tra la fenestro!

– Aha – fortirante la kurtenon, miris Georgij. – Ja via taĉmento estas granda. Vin eblas envagonigi kaj sendi ai la militfronto.

– Estis malpermesite! – suspiris, ripetante la vortojn de Timur, Ĵenja. – Al ĉiuj ĉefoj kaj komandantoj estas rigore ordonite nin vangofrapi kaj resendi. Sed estas domaĝe. Mi ien irus al la batalo, atake. Automatpafiloj prepariĝu! La unua!

– La unua en la mondo vi estas fanfaronulino kaj bandestrino! – mokete imitis ŝin Olga kaj metinte la rimenon de la akordiono trans la ŝultron, ŝi diris: – Nu, kion fari, se adiaŭi, ni adiaŭu kun muziko.

Ili eliris sur la straton. Olga ludis akordionon. Poste ektintis sonoriloj, ladskatoloj, boteloj, bastonoj, antaŭe iris la orkestro kaj eksonis kanto.

Ili iris tra la verdaj stratoj, plimultiĝis adiaŭantoj.

Komence flankaj homoj ne estis komprenantaj: kial oni bruas, tondras, krias? Pri kio kaj pro kio estas la kanto? Sed, kompreninte, ili ridetis kaj pense aŭ voĉe deziris al Georgij feliĉan vojon.

Kiam ili estis alvenantaj al la kajo, preter la stacio, ne haltante, estis pasanta militista vagonaro.

En la unuaj vagonoj estis ruĝarmeanoj. Al ili ĉiuj mansvingis, kriadis.

Poste preteriris sentegmentaj vagonoj kun ĉaroj, super kiuj staris arbaro el verdaj timonoj. Poste estis vagonoj kun ĉevaloj. La ĉevaloj svingis per la muzeloj, maĉis fojnon. Al ili ĉiuj ankaŭ kriis huraon. Fine preterkuris vagono, sur kiu staris io granda, angula, bone kovrita per griza krudtolo. Tie staris gardanta soldato.

Alvenis la trajno de Georgij. Timur adiaŭis la onklon.

Olga paŝis al Georgij.

– Nu, ĝis revido! – ŝi diris. – Kaj eble por longa tempo.

Li balancis la kapon kaj prenis ŝian manon:

– Mi ne scias… Kiel volas la sorto!

Signalo, bruo, tondro de la surdiga orkestro. La trajno forveturis.

Olga enpensiĝis. En la okuloj de Ĵenja estis granda feliĉo, kiun eĉ ŝi ne plene komprenis.

Timur estis emociita, sed li regis sin.

– Do, jen – per iom ŝanĝiginta voĉo li diris – nun ankaŭ mi restis sola. – Sed tuj rektiĝinte li plusis: – Tamen morgaŭ al mi venos la panjo.

– Sed mi! – ekkriis Ĵenja. – Sed ili! – ŝi montris la kamaradojn. – Sed tio ĉi! – kaj ŝi fingromontris la ruĝan stelon.

– Estu trankvila! – forigante la mediton, diris Oiga ai Timur. – Vi pri homoj ĉiam zorgis kaj ili al vi repagos same.

Timur levis la kapon.

– Ho, kaj ĉi tie li ne povis respondi alie, tiu simpla kaj aminda knabo!

Li levis la rigardon al la kamaradoj, ekridetis kaj diris:

– Mi staras… mi rigardas. Al ĉiuj estas bone! Ĉiuj estas trankvilaj. Tio signifas, ke mi ankaŭ estas trankvila!


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero malsendiĝos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2024 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.