Matene trovinte nek Timuron, nek la motociklon, Georgij revenis tiam el la laboro, tuj decidis resendi Timuron hejmen al la patrino. Li sidiĝis por skribi leteron, sed tra la fenestro li ekvidis irantan laŭ la pado ruĝarmeanon.

La ruĝarmeano elprenis koverton kaj demandis:

– Ĉu vi estas kamarado Garajev?

– Jes.

– Ĉu Georgij Aleksandroviĉ?

– Jes.

– Bonvolu ricevi la koverton kaj kvitanci.

La ruĝarmeano foriris. Georgij rigardis la korton kaj fajfis kompreneme. Jes! Jen ĝi estas ĝuste tio, kion li atendis jam delonge. Li malfermis la koverton, tralegis kaj ĉifis bule la komencitan leteron. Nun necesas ne forsendi Timuron, sed voki la patrinon ĉi tien, en la somerdomon.

En la ĉambron eniris Timur, kaj koleriĝinte Georgij frapis la tablon per la pugno. Sed tuj post Timur eniris Olga kaj Ĵenja.

– Pli mallaŭte! – diris Olga. – Nek krii, nek pugnofrapi necesas. Timur ne kulpas. Kulpas vi kaj mi ankaŭ.

– Jes – subtenis ŝin Ĵenja – ne kriu al li. Olja, vi ne tuŝi la tablon. Jen tiu ĉi ilia revolvero laŭte pafas.

Georgij rigardas al Ĵenja, poste la revolveron, la derompitan tenilon de la cindrujo. Li komencas ion kompreni, li divenas kaj demandas:

– Tio signifas, tiam nokte ĉi tie estis vi, Ĵenja?

– Jes, tio estis mi. Olja, rakontu al li ĉion klarige, kaj ni prenos kerosenon, ĉifonon kaj iros por purigi la motociklon.