Dio, nia kreanto!

Vi estas en la nevidebla kaj en la videbla mondo.

Ni volas honorigi vian nomon.

Vi havas la planon por ĉio kaj ankaŭ por ni.

Ni nin konfidencas al vi, ĉar nur vi povas realigi tiun planon.

Donu al ni la ĉiutagan nutraĵon kaj ĉion bezonatan por nia vivo.

Forprenu de ni la kulpojn, pri kiuj ni respondecas kaj helpu nin pardoni ankaŭ tiujn de aliuloj.

Gardu nin kontraŭ la tentoj de la mondo kaj liberigu nin de la potenco de la malbono.

Ĉar nur ĉe vi ni trovas plenumiĝon kaj forton, ne nur nun, sed ankaŭ en estonto.

Amen

Konsentite, tio ne estas konforma kun la tradicia teksto. Sed ĉu ne la Papo mem kritikis la frazon 'Kaj ne konduku nin en tenton?' ^[10] Eĉ se la konata originala versio de la Biblio konsilas konservi tiun frazon, estas multaj argumentoj, kiuj postulas novan tekston. Kiu diras al ni, ke la evangelioj de Luko kaj Mateo vere enhavas precize la vortojn, kiujn diris Jesuo? Li ja parolis la aramean lingvon. Kaj la evangelioj estis skribitaj verŝajne en la tempo inter 40 kaj 70 jaroj post Kristo. Ĉion oni ja nur transdonis buŝe.

En la nove formulita Patro Nia mankas la alparolo 'Patro'. Se oni nur uzas la alparolon 'Dio' ne estas klare difinita, ĉu oni imagas Dion kiel viron aŭ virinon. Konsekvence oni ankaŭ devus ŝanĝi la vorton 'kreanto', eventuale per 'Vi kreis nin' (aŭ simile). Kaj por ĉiuj, kiuj ĉefe ne manĝas panon, la vorto 'manĝaĵo' kompreneble pli bone taŭgas.