La lingvo de la diservo estas ligita, kiel ĉiu lingvo, al la kutimoj. Kiom ofte ni uzas vortojn sen koni la ekzaktan signifon? Tio kompreneble despli validas por vortoj, kiuj venas de la antikvaj lingvoj. Oni ofte forgesas, ke multaj homoj ne aŭ apenaŭ havas aliron al tiuj vortoj.

Jen eta listo de esprimoj el antikvaj lingvoj, kiuj ofte aperas en diservoj:

(Traduko sen garantio!)

Haleluja (laŭdon al la Sinjoro! Laŭdu!)

Epistolo (letero)

Kyrie eleison (Sinjoron, kompatu!)

Evangelio (ĝojiga mesaĝo)

Cebaot (Dio)

Hosiano (Ĝoju!)

Serafimo (anĝelo kun 6 flugiloj)

Septuagesimae (9-a dimanĉo antaŭ Pasko)

... kaj la aliaj 'latinaj' dimanĉoj Kial ni parolas tiel?

Ĉu ni volas apartigi nin de la aliaj homoj?

Aŭ, ĉu ni volas, ke nia eklezio montru, ke ĝi respektas la tradiciojn?

Aŭ ĉu ĉio tio nur estas kutimo?

Ĉiukaze ni devas konscii pri la efiko de tiu lingvo.

Kredo certe povas ekzisti sen lingvo. Sed por konversacio pri la kredo oni ja bezonas lingvon, kaj oni devas scii, kion oni deziras esprimi. Alia aspekto estas la uzo de esprimoj, kiuj ja troviĝas en la Biblio, sed hodiaŭ ne plu estas oportune apliki ilin. Temas ĉefe pri tekstoj, kiuj povus ŝajni antisemitaj. Ekzemple en la Biblio (de Luther) en Joh 20:19 la judoj estas malŝate menciitaj ĝenerale:

'Kiam do estis vespero en tiu sama tago, la unua de la semajno, kaj kiam estis fermitaj la pordoj, kie la disĉiploj estis, pro timo antaŭ la Judoj, Jesuo venis kaj staris meze de ili, kaj diris al ili: Paco al vi'

Certe ekzistas aliaj versioj de la Biblio ^[9], en kiu la vortoj 'la judoj' ne aperas en tia ĝeneraligita formo. Ankaŭ por similaj partoj de la Biblio de Luther sendube aliaj eldonoj pli bone taŭgus.