Oni ne povas ne esti scivolema. Ĉu li iam revenos? Povas esti, ke li flugegis en la estinton, kaj trafis en la manojn de la sangotrinkaj, vilaj sovaĝuloj de la epoko de nepolurita ŝtono; en la profundojn de la kretaeca maro; aŭ inter la groteskaj lacertojn, la reptilajn monstregojn de la ĵurasa epoko. Eble eĉ nun — se mi povas uzi la esprimon — li vagas sur ia kreta koralrifo plena de plesiosaŭroj, aŭ apud la solecaj salaj lagoj de la triasa epoko. Aŭ ĉu li iris antaŭen, en iun el la pli proksimaj epokoj, kie homoj ankoraŭ estas homoj, sed kie la demandoj de nia epoko estas responditaj kaj ĝiaj enuigaj problemoj estas solvitaj? En la virecon de la homaro: ĉar miaflanke, mi ne povas kredi, ke tiuj ĉi nunaj tagoj de mallerta eksperimentado, fragmenta teoriado, kaj komuna malpaco efektive estas la zenito de la homaro! Mi diras, miaflanke. Li, mi scias — ĉar ni diskutis la temon inter ni longe antaŭ la konstruo de la tempo-maŝino — pripensis nur malgaje la progreson de la homaro, kaj vidis en la pligrandiĝanta maso de civilizado nur malsaĝan amasiĝon, kiu neeviteble devos finfine refali sur siajn konstruintojn kaj detrui ilin. Se tio okazos, ni devos, tamen, vivi kvazaŭ ĝi ne okazos. Sed al mi, la estonto ankoraŭ estas nigra kaj malplena — estas vasta nekonataĵo lumigata en kelkaj hazardaj lokoj de la memoro pri lia rakonto. Kaj mi havas ĉe mi, por konsoli min, du strangajn blankajn florojn — nun velkintajn kaj brunajn kaj platajn kaj rompeblajn — por atesti, ke eĉ kiam ne plu ekzistis menso kaj forto, dankemo kaj reciproka amemo ankoraŭ vivis en la homa koro.