Estis nur mi, Sarobidy, kaj la patrino de Fitia en la granda ĉambro. Mi volis foriri, sed Sarobidy gestis, ke mi atendu iomete. Li intencis porti min hejmen. Mi denove sentis ekstreman ĝojon invadi mian koron; mi intencis pasigi pli da tempo kun li.

Mi demetis mian jakon, ĉar estis al mi tiel varme post trinkado de la teo. Sarobidy ekkriis, kiam li vidis la cikatron sur mia brako.

– „Kio okazis al vi?“, li demandis. „Kio estas tiu signo sur via brako?“

– „Estas bone“, mi respondis, provante kaŝi la cikatran parton. „Ĝi estas cikatro, kiun mi havis de kiam mi estis malgranda. Sed kreskante, ĝi ankaŭ kreskas kun mi.“

– „Sed ĝi aspektas kiel litero.“

– „Jes, ĝi estas la litero A. Mia patrino pensas, ke mi estis bruligita intence per gladilo, kiam mi estis bebo. Kaj ŝi prenis tiun ĉi literon por igi ĝin la inicialo de mia antaŭnomo.“

Per ĉi tiuj vortoj, mi eksilentis. Mi konstatis, ke mi diris tro multe. La panjo de Fitia demandis min, kial mia panjo ne sciis precize, kio okazis al mi. Ĉar kutime, se ŝi estus mia vera patrino, ŝi devus scii, kial tiu litero estas gravurita sur mia brako. Mi devis diri al ili la veron pri mi, pri mia adopta patrino.