La jaroj pasis tro rapide, la tempo forflugis kaj nia vivo malpliboniĝis de tago al tago. Panjo maljuniĝis, kaj niaj studoj ne plu progresis bone, ĉar problemo nin persekutis. Estis tagoj, kiam ni manĝis nenion, kio signifas, ke kompleta malriĉeco nin trafis.

Tial venis al mia kapo ideo: Mi pensis ĉesi studi, kaj eklabori. La salajro de panjo jam ne sufiĉis por ni, kaj plie ŝi malsaniĝis preskaŭ ĉiutage, dum ŝia salajro baziĝas sur ŝiaj labortempoj.

Iun sabaton, kiam ĉiuj ankoraŭ dormis profunde, mi iris al la kamparo. Antaŭ ol mi foriris, mi lasis noton sur la tablo por ne maltrankviligi ilin.

Mi pasigis mian tutan tagon promenante en la arbaro. Mi pensis pri tio, kion mi faru por helpi mian patrinon, ĉar ŝi ĉiam diris al mi, ke la ĝusta decido estas en naturo kaj silento. Antaŭe, mi ankoraŭ ne certis, ĉu mi volas ĉesi studi, sed en la arbaro mi vidis la aferon pli klare. Mi devis fari tion. Estos malfacile, mi diris al mi, sed mi faros.

Vespere, kiam mi revenis hejmen, miaj frato kaj fratineto atendis min ekster la pordo, kun siaj vizaĝoj torditaj kaj rigardantaj al la spaco. Kiam ili vidis min, iliaj vizaĝoj brilis kaj ridetis.

– „Kie vi estis, fratino?", Tendry demandis.

– „Mi ĵus serĉis iom da freŝa aero.“

– „Ĉu por preni freŝan aeron?", li scivolis. „Dum tuta tago?"

– „Jes, Tendry. La aero estis tiel freŝa tie, kien mi iris, ke mi ne vidis la tempon pasi.“

– „Panjo atendas vin interne", balbutis Valisoa.

– „Jes, Valisoa, mi venas.“

Panjo sidis en la salono. Jen kion mi nomas loĝoĉambro tie, ĝi estas preskaŭ malplena ĉambro, du seĝoj, kafotablo kaj malnova televidilo. Jen ĉio, kio estis tie.

– „Panjo, Valisoa diris al mi, ke vi volas paroli kun mi.“

– „Jes, sed antaŭ ĉio, ĉu mi povas scii, kion vi faris en la kamparo la tutan tagon?“

– „Fakte…“

– „Vi scias, ke mi maltrankviliĝis. Mi eĉ pensis, ke vi ne revenos.“

– „Mi bedaŭras, panjo. Mi promesas, ke mi ne faros tion denove.“

– „Bone, mi fidas vin kaj ne perfidos vin.“

– „Jes, panjo.“

– „Fakte, mi havas vere bonajn novaĵojn por diri al vi, venu sidiĝi.“

– „Mi aŭskultas vin.“

– „Rigardu tiun ĉi gazeton, kiu anoncas, ke familio serĉas purigistinon por labori nur tage.“

– „Montru al mi. Mi provos mian sorton tiam.“

– „Kio? Kaj viaj studoj? Vi havas nur 15 jarojn, Aina.“

– „Mi pensis, ke vi serĉas laboron por mi.“

– „Ne. Ĝi estas por mi. Mi forlasis mian malnovan laboron, ĝi estas tro laciga, kaj mi ne plu estas tro juna.“

– „Panjo, mi pensas, ke vi ne plu laboru. Vi apenaŭ povas stari sur viaj gamboj lastatempe.“

– „Kaj kiu manĝigos nin, diru al mi?“

– „Mi. Ne koleru, panjo, sed mi forlasos la lernejon definitive. Mi laboros ekde nun.“

– „Mia karulino, ĉu vi rimarkas, kion vi diras? Vi ne scias, ke laborigi neplenaĝulojn estas malpermesite laŭ leĝo.“

– „Mi scias tion, tamen estas multaj neplenaĝuloj, kiuj laboras, sed la leĝo ne zorgas.“

– „Sed mi zorgas.“

– „Panjo, mi petas. Mi vidas, ke vi multe suferas kaj via malsano pli kaj pli fortiĝas, do lasu min provi ĉi-foje.“

La diskuto preskaŭ ne finiĝis. Mi estis obstina, kaj panjo eĉ pli. Sed finfine, ŝi konsentis provi tion. Mi estis tiel feliĉa, mi diris al mi, ke se mi penos, mi gajnos sufiĉe da mono, kaj Tendry kaj Valisoa neniam devos dormi malsataj denove.

Estis jam preskaŭ noktomezo. Ĉio estis tiel trankvila en la ĉirkaŭaĵo. Eĉ la hundoj, kiuj bojis ĉiunokte, ŝajnis esti for. Kia senŝarĝiĝo! Mi ne povis forigi la ideon iri labori la sekvan tagon. Mi karesis la densajn harojn de Valisoa, imagante, kia estos mia unua labortago. Mi esperis nur, ke la estro dungos min, alie ĉiuj miaj revoj detruiĝos.