La pluvo fine ĉesis, mi devis ĉesigi ilian konversacion por diri al ili, ke venis la tempo por foriri, al mia eta kabano.

Ili saltis, kiam mi tusis por purigi mian gorĝon, ŝajne ili tute forgesis min.

La patrino ne volis, ke mi foriru, ĝis ŝi donos al mi vestaĵojn, manĝaĵojn kaj aliajn aĵojn, pri kiuj mi eĉ ne konis la nomon. La vestaĵoj apartenis al Fifaliana, mi hezitis akcepti ilin, sed Fitia konvinkis min. Finfine, tiu ĉi Fifaliana ŝajne estis afabla knabino, kiam ŝi vivis, do ŝi ne havus problemon, kiam mi kaj Valisoa portas ŝiajn vestojn.

La ŝoforo ellasis min ĉe mia domo. La pakaĵoj estis pezaj, mi eĉ ne povis levi la valizon.