Robert E. Howard

Lin Carter

1. Nigraj ombroj

– Je Crom! – Furioza malbeno eskapis el la kunpremitaj lipoj de la juna militisto. Skuante sian nigran malordigitan hararon, li levis al la ĉielo siajn bluajn okulojn, larĝajn pro miro. Tremo de teruro skuis lian fortikan, dikmuskolan korpon, bronzigitan de la sunoj de malproksimaj landoj. La junulo estis nuda krom pubotuko kaj altlaĉaj sandaloj. Kiel soldato el taĉmento de neregula kavalerio, li eniris la batalon sidante sur la selo. Sed lia rajdbesto, donaco de la nobla Murilo de Corinthia, falis jam ĉe la unua atako, trapikita de malamikaj sagoj, kaj la junulo estis devigita batali perpiede. Li jam delonge forĵetis sian rompitan de frapoj ŝildon, konservante al si nur la glavon.

El la ĉielo, flamanta pro la brilo de la estingiĝanta suno, flugilhava morto falis sur la dezertan, ventoblovitan Turanan stepon, kie du armeoj koliziis en furioza batalo.

La kampo estis banita en la ruĝo de sunsubiro kaj homa sango. La taĉmentoj de la potenca Reĝo de Turan, Yildiz, en kies armeo la juna militisto servis kiel dungosoldato, batalis ekde pli ol kvin horoj kontraŭ la ferkovritaj legioj de Munthassem Khan, la ekribelinta satrapo de la Zamorana Markio el la nordo de la lando. La pesilo de venko svingiĝis unue unudirekten, poste alidirekten, sed nun koŝmaraj kreitaĵoj, male al iuj konataj al la barbaro, malsupreniris el la purpura ĉielo. Senformaj, nebulaj aperaĵoj, kiel grandegaj vespertoj, ŝvebis sur membranecaj, arkece riphavaj flugiloj.

Ambaŭ armeoj batalis sen ankoraŭ vidi ilin. Nur Conan – juna militisto – starante sur malalta monteto, ekvidis ilin kontraŭ la mallumiĝanta ĉielo. Li apogis sin sur sian sangmakulitan glavon kaj, ripozigante siajn vejnoplenajn brakojn por momento, rigardis en la direkton, el kiu ili flugis. Ili ŝajnis aparteni al mondo de ombroj, ne de materio; iliaj eteraj korpoj similis al bendoj de nigra vaporo aŭ la nebulaj konturoj de gigantaj vampir-vespertoj. La mallarĝigitaj verdaj okuloj de la monstroj brulis per malbona brilo. Malvarma tremo de timo trakuris la haŭton de la barbaro dum la misteraj kreitaĵoj silente falis sur la batalkampon, semante morton kaj detruon.

Krioj de doloro kaj teruro leviĝis el la rangoj de la Turana armeo. Kie ajn unu el la flugilhavaj monstroj flugis, sangaj kadavroj restis sur la tero. Vespertoj alflugis centnombre, atakante la militistojn de Reĝo Yildiz, do baldaŭ la laciĝintaj soldatoj forkuris, panike forlasante siajn armilojn.

– Batalu, hundoj! Staru kaj batalu! – tondris la potenca kavaliro el la alto de sia selo. Kvankam lia voĉo kutime vekis obeemon, ĉi-foje li vane provis reteni la dizertantojn. Conan ekvidis multekostan bluan mantelon, arĝentkovritan maŝkirason, kaj barban vizaĝon kun agla profilo sub la rando de pinta kasko, en kiu la brulanta suno reflektiĝis kiel en spegulo. Li rekonis Bakran Akif, la generalon de reĝo Yildiz. Eldirante terurajn malbenojn, la fiera komandanto eltiris sian sabron kaj komencis platbati la fuĝantojn. Li eble sukcesus reformi siajn rangojn se unu el la flugilhavaj monstroj ne atakus lin de malantaŭe. La aerumaj, membranecaj flugiloj ĉirkaŭvolvis lin per terura brakumo, kaj la voĉo de la generalo subite silentiĝis. Conan vidis palan vizaĝon kaj okulojn mallarĝiĝintajn pro freneza teruro, preskaŭ nevideblajn malantaŭ la nigra vualo de la flugiloj ĉirkaŭantaj ilin.

La timigita ĉevalo blinde antaŭensaltis, kaj la aperaĵo fortiris la komandanton de la selo. Por momento ĝi ŝvebis en la aero, malrapide batante siajn flugilojn, antaŭ ol fine liberigi sangan, ŝiritan korpon el siaj ungegoj. Tiel finiĝis la vivo de Bakra Akif.

Kaj tiel la batalo finiĝis.

La senigita je gvidanto Turana armeo komencis forkuri. Conan vidis eĉ spertajn soldatojn, veteranojn de dekduo da kampanjoj, kuri kriegante for de la batalkampo. Fieraj nobeloj forkuris kiel aro da malkuraĝaj leporoj. Tuj malantaŭ iliaj dorsoj rajdis la kavalerio de la ekribelinta satrapo, neĝenata de la flugantaj kreitaĵoj, kriante venkon, ekspluatante la avantaĝon akiritan per nigra magio. La batalo estis perdita krom se unu kuraĝulo aperus kaj retenus per sia ekzemplo la fuĝantojn...

Subite, figuro tiel morna kaj sovaĝa aperis antaŭ la antaŭaj vicoj de la disiĝantaj soldatoj, ke ili haltis por momento.

– Haltu, vi bastardoj, aĉrasaj hundoj, alie – je Crom! – vi trovos piedon da ŝtalo en viaj dikaj ventroj!

La malhelhaŭta vizaĝo de la Cymmeriano portis malvarman, ŝtonan esprimon. Sub liaj malhelaj, minace sulkiĝintaj brovoj, liaj okuloj flamis de freneza kolero. Nuda, ŝprucita de kapo ĝis piedfingroj per fumanta sango, la giganto tenis potencan rektan glavon en sia cikatra mano. Lia voĉo trembruis kiel la murmuro de fora tondro.

– Reen, se vi eĉ iomete taksas viajn mizerajn vivojn, vi malkuraĝaj hundoj! Reen – aŭ mi elŝiros viajn internaĵojn! Nur provu levi tiun ĉi hakilon kontraŭ mi, vi Hyrkania porketo, kaj mi elŝiros vian koron per miaj nudaj manoj kaj devigos vin manĝi ĝin antaŭ ol vi mortos! Kio do?! Ĉu vi estas virinaĉoj timantaj ombrojn? Antaŭ momento, vi estis viroj – kuraĝaj soldatoj de Turan! Vi alfrontis malamikojn armitajn per malvarma ŝtalo kaj batalis kun honoro. Kaj nun vi turnas vin kaj fuĝas kiel timigitaj infanoj. Uf! Vidante la urbo-kreskigitajn malfortulojn fuĝi antaŭ aro da vespertoj fierigas min resti barbaro!

Li sukcesis halti ilin – sed nur por nelonge. Nigraflugila aperaĵo malsupreniris de supre, kaj eĉ la sentima Cymmeriano retiriĝis de la sinistra brilo de verdaj okuloj kaj la fetoro de abomeninda korpo. La soldatoj forkuris, lasante lin sola sur la batalkampo. La junulo alprenis batalteniĝon. Forte starante sur siajn krurojn, li tranĉis per sia granda glavo, verŝante la tutan forton de siaj potencaj ŝultroj kaj brakoj en la baton. La ŝtala klingo fajfis tra la aero. Kiel li suspektis, la kreitaĵo estis senkorpa, kaj la glavo renkontis neniun reziston. La Cymmeriano perdis sian ekvilibron kaj falis sur la ŝtonojn. La nebula aperaĵo ŝvebis super li, eĉ kiam la ŝtala klingo fendis ĝin en du. Kiel fuma spiralo ŝirita de homa mano, la etera figuro reformiĝis denove. Ŝutante sparkojn el siaj ardantaj okuloj, ĝi rigardis malsupren al la falinta homo kun nehoma ĝojo.

– Ho, Crom! – Conan malbenis, kaj tio ĉi eksonis preskaŭ kiel preĝo. Li provis levi sian glavon denove por frapi, sed la armilo falis el lia sensenta mano. Tranĉinte la nigran ombron, la klingo fariĝis malvarma kaj peza, frostigante ĝis la ostoj, kvazaŭ kaptis ĝin la malvarmo de la interstelaj abismoj, haladzantaj per malpleno sur la ekstremoj de kosmo.

Malrapide batante siajn flugilojn, la fantoma vesperto ŝvebis super sia falinta viktimo, ŝajne festenante lian teruron. La Cymmeriano palpis per rigidiĝintaj fingroj sian zonon, provante eltiri la ponardon, kiu pendis tie kune kun lia saketo. La febre palpanta mano, anstataŭ sur la tenilo, fermiĝis sur la leda saketo, tuŝante ion glatan kaj varman. Conan subite retiris sian manon, kiam brulanta tremo pikis liajn nervojn. Li hazarde frotis la strangan amuleton, kiun li trovis la antaŭan tagon, kiam ili starigis tendaron en Bahari. La tuŝo de la glata ŝtono liberigis misteran potencon.

La fantomo subite malaperis. Antaŭ momento, ĝi estis tiel proksima, ke la netera malvarmo eliranta el ĝi paralizis la korpon de la juna militisto per glacia spiro. Nun ĝi rapide retiriĝis, ĝiaj flugiloj malespere batante la aeron. Conan pene surgenuiĝis, batalante kontraŭ la kaptanta lin malforteco. Unue, la nekredebla malvarmo radianta el la koŝmara kreitaĵo; poste, la pikanta varmo fluanta el la mistera amuleto. Ĉi tiuj strangaj sensacioj elĉerpis lian tutan forton. La mondo naĝis antaŭ liaj okuloj, kaj li preskaŭ svenis. Li kolere skuis la kapon por forpeli ondon de laceco kaj rigardis ĉirkaŭen.

– Mitrao! Crom kaj Mitrao! Ĉu la tuta mondo freneziĝis?

Terura fluganta armeo forpelis la soldatojn de Generalo Bakra de la batalkampo, mortigante tiujn, kiuj fuĝis tro malrapide. La rangoj de la ridetantaj trupoj de Munthassem Khan restis netuŝitaj – la koŝmaraj aperaĵoj tute ne atakis ilin, kvazaŭ ligitaj per iu sinistra, magia alianco. Sed nun la militistoj de Yaralet ankaŭ fuĝis de la inferaj estaĵoj. Ambaŭ armeoj frakasitaj kaj en malordo – ĉu la mondo vere freneziĝis, Conan demandis la ĉielon lumigitan de sunsubiro. Subite, la forto kaj konscio de la junulo forlasis lin. Li falis profunde en la nigrajn akvojn de senkonscieco.

2. Sanga kampo

 

* * *

 

* * *

tradukata