Carter, de Camp

1. Ruĝaj okuloj

Ekde du tagoj la lupoj sekvis lian spuron tra la arbaro kaj nun ili denove kuratingis lin. Ĵetante ekrigardon trans sian ŝultron, la junulo rimarkis ilin, vilajn, grizajn ombrojn trotantajn senbrue inter la nigraj trunkoj, iliaj okuloj flamantaj kiel ardantaj karboj en la kreskanta krepusko. Li sciis, ke ĉifoje li jam ne povos forpuŝi ilian atakon.

La dikaj trunkoj de centjaraj arboj staris ĉirkaŭe, kiel silentaj soldatoj de sorĉita armeo, limigante la vidon. La nordajn deklivojn de la montetoj kovris dentitaj, blankaj neĝpecoj, sed la murmurado de miloj da torentoj anoncis la baldaŭan finon de la frosto kaj la alvenon de printempo. Eĉ en somermezo, ĝi estis malluma, morna mondo, kaj nun en la malheliĝanta lumo, pro proksimiĝanta krepusko, de la nuba ĉielo, ĝi aspektis eĉ pli malfavore. La junulo kuris supren laŭ dense arbarkovrita deklivo, fuĝante dum tri tagoj post kiam li sukcesis eskapi el Hyperborea kaptiteco. Kvankam libera, li trovis sin en la koro mem de malamika regno, malproksime de sia denaska Cymmeria. Do li fuĝis suden, en la sovaĝan, montan landon apartigantan la sudajn partojn de Hyperborea de la fekundaj ebenaĵoj de Brythunia kaj la stepoj de Turan. Li aŭdis, ke ie sude kuŝas la legenda Zamora – la lando de nigraharaj virinoj kaj turoj fantomitaj de la dio-araneo. Ie tie staris grandiozaj urboj: la ĉefurbo de la ŝtato, Shadizar, konata kiel la Urbo de Friponoj; Arenjun – la Urbo de Ŝtelistoj kaj Yezud – la urbo de la dio-araneo.

Ŝajnis al li, ke en la Sudo, lia grandega forto facile alportos al li riĉecon kaj famon inter la malfortuloj kreskigitaj ene de urboj. Do li direktis sin al la nordaj limoj de Brythunia por serĉi sian fortunon, kaj li havis nenion krom ĉifonan, grizan tunikon kaj pecon da ĉeno.

Lupoj trovis lian spuron. Ili kutime ne atakis homojn, sed la vintro daŭris escepte longe, kaj la malsataj predantoj estis pretaj por ĉio. La unuan fojon kiam ili atakis lin, li svingis sian ĉenon kun tia furiozo, ke li mortigis unu grizan atakanton kaj rompis la spinon de alia. Terura besta sango ŝprucis la fandiĝantan neĝon. La malsatanta grego lasis la homon kun la ĉeno fajfanta minace por festeni la kadavrojn de siaj parencoj, kaj la juna Conan fuĝis suden. Sed baldaŭ la lupoj denove sekvis lian spuron.

La sekvan tagon, ili sieĝis lin ĉe la sunsubiro, proksime de frosta rivero ĉe la limo de Brythunia. Li batalis kontraŭ ili sur la glitiga glacio, svingante la sangan ĉenon kiel draŝilon, ĝis la plej aŭdaca lupo kaptis la ferajn ĉenerojn per siaj dentoj kaj ŝiris la ĉenon el lia malfortiĝanta mano. Tiam la maldika glacio rompiĝis sub la pezo de la batalantoj, kaj Conan trovis sin en la glacia akvo. Sufokiĝante kaj anhelante, li vidis kelkajn el siaj persekutantoj plonĝi kun li. Por momento, li vidis lupon proksime, duone subakviĝintan, furioze skrapantan la randon de la truo per siaj antaŭaj piedoj, sed li neniam eksciis kiom da bestoj sukcesis eliĝi kaj kiom da ili estis trenitaj sub la glacion fare de la rapida fluo. Kun klakantaj dentoj, li grimpis el la akvo, lasante la ululantan gregon sur la alia bordo. Duone nuda kaj duone frostigita, li kuris la tutan nokton kaj la tutan tagon tra la arbarkovritaj montetoj suden.

Nun la lupoj denove kuratingis lin.

La frosta montara aero bruligis per vivanta fajro la pulmojn de Conan, laborantajn kiel balgoj. La plumbaj kruroj moviĝis konstante senkonscie. Kun ĉiu paŝo, liaj sandaligitaj piedoj sinkis en la trempiĝintan teron kun mallaŭta plaŭdo. Li sciis, ke nudmane li havas neniun ŝancon kontraŭ dekduo da grizaj murdantoj, sed li kuris plu, sen halto. La morna naturo de la Cymmeriano rifuzis permesi al li kapitulaci al la sorto, eĉ fronte al neevitebla morto.

Rekomencis neĝi; grandaj, malsekaj flokoj falis kun malforta sed aŭdebla susuro, markante la malsekan teron kaj la turajn piceojn per miriadoj da blankaj makuloj. Tie kaj aliloke, grandaj rokoj elstaris el la tapiŝo de pingloj; la lando fariĝis pli kaj pli montara kaj roka. Ĉi tiuj rokoj estis la sola espero de Conan, kiu planis apogi sin kontraŭ roko kaj, tiel protektante sin kontraŭ atako de malantaŭe, fari la lastan batalon. Li havis malmultan esperon eskapi vivanta el ĉi tiu malfacila situacio – li bone konis la rapidecon kaj forton de la ŝtalaj makzeloj de tiuj muskolaj, cent-funtaj korpoj, sed ĉiu ŝanco estis pli bona ol neniu.

La arbaro maldensiĝis laŭgrade la deklivo fariĝis pli kruta. Conan kuris al grupo da rokoj leviĝantaj de la deklivo kiel la pordego al iu enterigita urbo. En tiu sama momento, lupoj elsaltis el la arbara densejo kaj kuris post li, ululante kiel inferaj demonoj triumfantaj super damnita animo.

2. Pordo en la roko

Tra la blanka kirlo de falanta neĝo, la junulo ekvidis nigran aperturon inter du masivaj rokblokoj kaj kuris en tiu ĉi direkto. Kiam li atingis la mallarĝan, malhelan fendon, la lupoj jam estis sur liaj kalkanoj – li sentis ilian varman, fetoran spiron sur siaj nudaj kruroj. Li premis sin en la aperturon ĝuste kiam la alfa virbesto de la grego saltis al li. Salivgutantaj dentegoj kaptis la aeron – Conan estis sekura. Sed por kiom longe?

Kliniĝinte, li palpis ĉirkaŭ si en la mallumo, serĉante sur la malglata ŝtona planko ion per kio li povus forpeli la ululantan hordon. Ekstere, li aŭdis la trotetadon de la luppiedoj en freŝa neĝo, la skrapadon de ungegoj sur ŝtono, kaj la pezan anheladon de lupoj, same senspiraj kiel li. La malsataj, sangavidaj bestoj hurletis flarante lian odoron, sed neniu provis eniri. Kaj tio ŝajnis tre stranga.

La mallumo en la malgranda, roka ĉambro estis rompata nur de la malforta lumo fluanta tra la enireja truo. La malebenan plankon kovris rubo deponita ĉi tie dum longaj jaroj de vento, birdoj kaj bestoj – velkiĝintaj folioj, pinpingloj, sekaj branĉetoj, iom da disĵetitaj malgrandaj ostoj, ŝtonetoj kaj rokfragmentoj. Li trovis nenion, kio povus servi kiel armilo.

Rektiĝante al la plena alteco de sia nun preskaŭ du-metra korpo, la junulo komencis ekzameni la murojn per etendita mano. Baldaŭ li trovis pasejon kondukantan ien pli profunden en la nigrecan mallumon. Palpante la randojn de la malfermaĵo, li konstatis, ke ĝi havas regulan formon kaj malkovris ĉizilajn markojn sur la ŝtona kadro, formante misterajn simbolojn de iu nekonata skribo. Nekonata, almenaŭ, al la juna barbaro el la Nordo, kiu nek povis legi nek skribi kaj tute malestimis tiajn kapablojn, konsiderante ilin signo de virineco.

Musiał się zgiąć wpół, by przecisnąć się przez niskie drzwi, ale przeszedłszy przez nie mógł znowu stanąć wyprostowany. Zatrzymał się, nasłuchując czujnie. W otaczającej go ciszy i ciemności instynktownie wyczuł czyjąś obecność. Chociaż napięte zmysły nie dostarczały mu żadnych wskazówek, miał dziwne wrażenie, że nie jest sam w komnacie.

Streĉante siajn orelojn, trejnitaj en la arbara sovaĝejo, li konkludis, ke la ĉambro, en kiu li troviĝis, estas multe pli granda ol la unua. Fetoro de akumulita por jarcentoj polvo kaj vespertaj fekaĵoj pendis ĉirkaŭ li. Zorge metante siajn piedojn, li renkontis objektojn disĵetitajn tie kaj alie, kaj kvankam li ne povis vidi ilin, ili ŝajnis al li esti objektoj faritaj de homo.

Li faris unu tro rapidan paŝon direkte al la muro, stumblis sur io, kaj kiam li falis, la objekto frakasiĝis kun krako sub lia pezo. Akra splito skrapis lian haŭton, aldonante plian skrapon al la vundoj kaŭzitaj de piceaj pingloj kaj lupdentegoj. Malbenante, li leviĝis kaj palpis la rompitajn restaĵojn. Ĝi estis seĝo, tiel putra, ke la ligno disfalis inter liaj fingroj.

La pluan ekzamenadon li faris kun pli atenta singardo. Etendante siajn manojn, li trovis alian, pli grandan objekton, kiun li baldaŭ rekonis kiel militĉaron. La spokoj tute putris kaj la radoj kolapsis, lasante la ĉaron kuŝi sur la planko meze de fragmentoj de ĉasio kaj pecoj de radringoj. La vagantaj fingroj de Conan tuŝis malvarman metalon – ŝajne la rustajn ferajn armaturojn de la ĉaro. Tio donis al li ideon. Li turnis sin kaj palpante sian vojon revenis al la antaŭĉambro. Li kolektis manplenon da sekigitaj herboj kaj kelkajn rokfragmentojn. Li denove eniris la ĉambron, kaj farinte malgrandan stakon da branĉligno kaj folioj, frapis la feron kontraŭ ŝtonon. Post kelkaj malsukcesaj provoj, brilaj sparkoj ŝprucis el alia ŝtono. Post momento, malgranda fajro, instigata de la restaĵoj de rompita seĝo kaj la lignaj fragmentoj de la ĉaro, flamis en la ĉambro. Nun li povis ripozi de la terura kuro kaj varmigi siajn sensentajn membrojn. La vigle krakantaj flamoj fortenos la lupojn ankoraŭ svarmantajn ekster la enirejo. Kvankam kutime malvolontaj rezigni sian predon, ili tute ne provis eniri la malluman kavernon. La varma, flava brilo de la fajro dancis sur la malglate hakitaj ŝtonmuroj. Conan ekrigardis ĉirkaŭen. La ĉambro estis rektangula kaj multe pli granda ol li origine pensis. La alta plafono perdiĝis en profunda ombro kaj vualoj de araneaĵoj. Kelkaj seĝoj kaj kelkaj kestoj da vestaĵoj kaj armiloj staris apud la muroj, iliaj malfermitaj kovriloj montris sian polvokovritan enhavon. La granda ŝtona ĉambro odoris je morto kaj mucidaĵo.

Subite, malvarmo trakuris la spinon de Conan – en la fora angulo de la ĉambro, nuda giganto sidis sur granda ŝtona trono, kun eltirita glavo sur siaj genuoj. En la flagranta brilo de la flamoj, kadavra kranio rigardis la junan Cymmerianon kun siaj malplenaj okulkavoj. La bastonecaj membroj estis brunaj kaj velkintaj, kaj la karno sur la potenca brusto, ŝrumpinta kaj fendita, algluiĝis ŝire al la nudaj ripoj. Conan sciis, ke la nuda giganto estas mortinta ekde multaj jarcentoj, sed la scio de tio ĉi ne malpliigis la teruron de la junulo. Sentima en batalo kontraŭ homoj aŭ bestoj, li timis neniun doloron aŭ morton ĉe la manoj de siaj malamikoj. Tamen, kiel barbaro el sovaĝa Cymmeria, li timis la supernaturajn fortojn, la demonojn kaj monstrajn estaĵojn de Eterna Nokto kaj Kaoso, per kiuj lia primitiva popolo plenigis la mallumon preter la cirklo de bivakfajroj. Conan preferus alfronti malsatajn lupojn ol resti ĉi tie kun la kadavro, rigardanta lin de sur la roka trono kun kaviĝintaj okulkavoj, en kiuj la tremanta fajrolumo, vigligante la velkintan vizaĝon, movis la malhelajn ombrojn.

3. Figuro sur la trono

La sango de la junulo malvarmiĝis kaj liaj haroj hirtiĝis, sed li ekkuraĝiĝis. Mense forĵetante ĉiujn superstiĉojn al la diablo, li paŝis rigidkrure al la trono por pli proksime rigardi la mortinton. La trono – solida bloko el vitreca, malhela ŝtono, malglate ĉirkaŭhakita por simili seĝon – staris sur malalta piedestalo. La giganto eble mortis sidante sur ĝi aŭ estis metita tien post la morto. Se li iam ajn portis vestaĵojn, ili jam delonge putris kaj disfalis al polvo. Latunaj agrafoj kaj restaĵoj de kiraso daŭre kuŝis ĉe liaj piedoj. Kolĉeno el nepoluritaj juveloj ĉirkaŭis lian kolon, kaj oraj ringoj brilis sur la ungegaj manoj tenantaj la brakojn de la trono. Korna bronza kasko, nun kovrita per verda, grasa patino, protektis la velkintan kranion de la terurveka figuro. Malgraŭ siaj ŝtalaj nervoj, Conan apenaŭ devigis sin rigardi en tiun tempo-eluzitan vizaĝon. La enprofundiĝintaj okuloj de la kadavro lasis nur du nigrajn kavaĵojn, kaj la ŝelanta haŭto de liaj sekaj lipoj montris flaviĝintajn dentojn, en morna rideto.

Kiu estis la mortinto? Antikva militisto, granda ĉefo, timata dum vivo kaj honorata post morto? Neniu povis respondi tiun demandon. Preskaŭ cent rasoj vagis kaj regis ĉi tiun montaran limregionon de kiam Atlantida sinkis sub la smeraldajn ondojn de la Okcidenta Oceano ok mil jarojn antaŭe. Juĝante laŭ la korna kasko, la kadavro povus esti ĉefo de la praaj Yaniroj aŭ Æsiroj, aŭ la reĝo de iu forgesita, primitiva Hyboria tribo, jam delonge englutita de la mallumo de la tempo kaj entombigita de la polvo de jarcentoj.

La rigardo de Conan falis sur la grandan glavon kuŝantan sur la genuoj de la kadavro. Ĝi estis timinda armilo: la larĝan klingon, preskaŭ metron longa, oni forĝis el hardita ŝtalo – ne el kupro aŭ bronzo, kiel oni eble atendus konsiderante la aĝon de la armilo. Ĝi povis estis la unua ŝtala klingo kreita de homaj manoj; Cymmeraj legendoj parolis pri la tagoj kiam homoj tranĉis kaj ponardis sin per ruĝa bronzo, nekonante la sekretojn de ferfabrikado. Tiu ĉi glavo certe atestis multajn batalojn en la fora pasinteco – ĝia larĝa klingo parolis laŭte pri tio ĉi, ankoraŭ akra, sed noĉita en multaj lokoj kie ĝi tinte koliziis iam kun la klingoj de aliaj glavoj kaj hakiloj. Mallumigita pro la aĝo kaj makulita de rusto, la armilo daŭre igis respekton. La koro de la Cymmeriano ekbatis pli forte – la sango de generacioj da militistoj fluis en liaj vejnoj.

Je Crom, kia glavo! Kun tia armilo en mano, li povus alfronti pli ol nur aron da malsataj lupoj. Kaptante la tenilon per avida mano, li ne rimarkis la avertan brilon en la malhelaj okulkavoj de la antikva militisto. Conan levis la glavon en sia mano. La armilo el la Malnovaj Epokoj ŝajnis plumbopeza. Eble en la pasinteco ĝin portis iu legenda reĝo-heroo, kiel Kull el Atlantida, reĝo de Valusia en la tempoj antaŭ ol la verdaj ondoj kaŝis ĝin... La junulo sentis forton kreski en li, kaj lia koro batas pli rapide, plena de fiero pri posedo. Li svingis ĝin. Dioj, kia armilo! Militisto kun tia glavo meritas ĉian honoron! Havante tian armilon, eĉ duonnuda juna barbaro el severa, sovaĝa Cymmeria povus batali tra hordoj da malamikoj kaj, vadinte tra riveroj da sango, preni elstaran lokon en la panteono de regantoj!

Li ekstaris malproksime de la trono, tranĉante kaj pikante la aeron per la akra ŝtalo, kutimiĝante al la tuŝo de la tempo-eluzita tenilo. La sola sono en la fumplena ĉambro estis la siblo de tranĉanta aero, kaj la flagranta fajrolumo reflektiĝis en brilantaj radioj de la surfaco de la klingo, ĵetante malgrandajn orajn briletojn sur la ŝtonajn murojn. Kun tia armilo, li ne timis eĉ armeon da militistoj!

Conan profunde enspiris kaj eligis la furiozan militkrion de sia popolo. La krio eĥis tondre tra la ĉambro, plena de misteraj ombroj kaj malfreŝa polvo. La Cymmeriano ne pensis, ke tondranta defio ĵetita en tia loko povus veki ne nur dormantajn vespertojn, sed ankaŭ ion, kio, laŭ ĉiuj leĝoj, devus ripozi en paco dum venantaj jarcentoj.

Subite, la junulo frostiĝis en interrompita gesto, aŭdante strangan, sekan kraketan sonon venantan de la parto de la ĉambro, kie staris la trono. La juna barbaro malrapide turnis sin, ekrigardis... kaj lia koro preskaŭ ĉesis bati, kaj glacia malvarmo de timo trakuris laŭ lia spino. Ĉiuj liaj koŝmaroj kaj superstiĉaj timoj vekiĝis en lia animo, plenigante ĝin per frenezo kaj teruro. La kadavro reviviĝis.

4. Kiam la Mortintoj Leviĝas

Malrapide, kun konvulsiaj movoj, la kadavro leviĝis de sia ŝtona seĝo kaj ekrigardis la entrudulon kun siaj malplenaj okulkavoj, kiuj ŝajnis ardi per malvarma, malama rigardo. Per la mistera arto de antikvaj sorĉistoj, vivo daŭre bruletis en la sekigita mumio de la maljuna ĉefo. La nudaj makzeloj disiĝis kaj fermiĝis en terura parodio de parolo. Conan aŭdis nur la sekan krakantan sonon de muskolaj kaj tendenaj restaĵoj frotantaj unu kontraŭ la alia. Ĉi tiu silenta imitado de parolo teruris la junulon pli ol la fakto, ke la mortinto reviviĝis kaj moviĝas.

La skeleto malsupreniris de sia piedestalo kaj turnis sin al la Cymmeriano. La malplenaj okulkavoj subite pleniĝis per sanga brilo, kiam ilia rigardo falis sur la grandan glavon. Paŝante mallerte, la mumio moviĝis trans la ĉambron al Conan kiel la enkorpigo de hororo, kiel demono el la deliradoj de frenezulo, etendante ostajn ungegojn por repreni sian posedaĵon.

Superfortita de superstiĉa timo, la junulo retiriĝis paŝon post paŝo de la alproksimiĝanta giganto. La flamoj de la fajro ĵetis sur la proksiman muron la nigran, monstran ombron de skeleto, tremantan sur la malglata roko. La silenton ene de la tombo rompis nur la siblo de la fajro formanĝanta la restaĵojn de ligna seĝo, la krakado de la sekiĝintaj muskoloj de la alproksimiĝanta kadavro, kaj la peniga spirado de Conan, terurita kaj peze anhelanta. La mumio premis la entrudiĝinton al la muro kaj etendis tremantan bronzan manon.

Instinkte, reflekse, la juna barbaro ekbatis. Estis siblo, kaj kun krako kiel rompiĝanta branĉo, la ŝtala klingo detranĉis la etenditan brakon. La detranĉita mano falis kun seka klako sur la plankon, daŭre kunpremante la fingrojn; neniu guto da sango ŝprucis el la stumpo de la sekiĝinta antaŭbrako.

La terura vundo, kiu faligus ajnan mortonton, ne sukcesis haltigi la kadavron, kiu retiris la kripligitan manon kaj etendis la alian. Freneza Conan saltis al la atakanto, donante al li vastajn, potencajn batojn. Unu el ili trafis la flankon de la mumio. Sub la akraĵo de la glavo, ripoj rompiĝis kiel branĉetoj, kaj la giganto falis frakasbrue. La junulo staris en la centro de la ŝtona ĉambro, peze anhelante, tenante la eluzitan tenilon en sia ŝvita mano. Li rigardis larĝokule la kadavron, kiu malrapide leviĝis kaj, etendante ungegan manon, denove komencis alproksimiĝi.

5. Duelo kun la Mumio

Mortiga lukto komenciĝis. Conan frapis per sia tuta forto, sed estis devigita retiriĝi paŝon post paŝo antaŭ la nehaltigebla iro de sia konstante antaŭeniranta kontraŭulo. Subite, la mumio retiris sian brakon de la bato, kaj la impeto senekvilibrigis la Cymmerianon. Antaŭ ol li povis reakiri ĝin, la kadavro kaptis la faldojn de lia tuniko per osta mano kaj deŝiris lian ĉifonan robon, lasante lin nuda krom liaj sandaloj kaj pubotuko.

Conan saltis malantaŭen kaj donis potencan baton al la kapo de la monstro. La mumio denove evitis, kaj denove la juna barbaro apenaŭ eskapis ĝian tenon. Fine, forta bato trafis la kaskon de lia kontraŭulo, detranĉante unu el ĝiaj kronantaj kornoj. Plia bato – kaj la kasko klake ruliĝis sur la plankon al la angulo de la ĉambro. Sekva bato falis sur la sekiĝintan, abomenindan kranion. La klingo fiksiĝis en la osto por momento, kaj tio preskaŭ perdis Conan-on – nigraj ungegoj etendiĝis al lia kolo, ŝirante haŭton, kiam li perforte eltiris la enigitan armilon.

Li denove frapis la mumion en la ripojn, kaj denove la klingo enpuŝiĝis en la vertebrojn, kaj ankaŭ ĉi-foje li sukcesis eltiri ĝin. Ŝajnis, ke nenio povus haltigi la atakanton. Estis ja neeble vundi kadavron! La skeleto ŝanceliĝis pli kaj pli, sed ĝi daŭre atakis, konante nek lacecon nek malfortecon, kvankam la vundoj, kiujn ĝi ricevis, povus faligi dekduon da fortaj batalantoj.

Kiel oni povas mortigi mortinton? – tiu ĉi demando pulsis sub kranio de preskaŭ freneziĝinta Conan. Li starigis ĝin al si unu fojon post la alia, rompante kaj hakante per sia tuta forto. Lia koro batis kiel martelo, liaj pulmoj pumpis areon kiel balgoj, sed liaj batoj ne faris ian ajn efekton je lia silenta kontraŭulo.

Fine, la barbaro alvokis sian tutan ruzecon por helpo. Pensinte, ke la lamigita mumio ne povus persekuti lin, li donis subitan, vastan baton al la genuo de la kadavro. Osto krakis, kaj la skeleto falis, sed en ĝia velkinta brusto kuŝis supernatura povo. Rampante trans la ŝtonan plankon, la mumio pene restariĝis kaj ekmoviĝis al la junulo, trenante sian mutilitan membron.

Conan frapis, frakasante la malsupran makzelon, kiu ruliĝis kraketante trans la ĉambron. La kadavro eĉ ne haltis. En senlaca, mezurita marŝo, ĝi daŭre moviĝis sur la entrudulon, kvankam sub la stranga brilo de ĝiaj okulŝtrumpoj, la malsupra parto de ĝia kranio nun estis maso da blankaj, frakasitaj ostoj. Conan komencis bedaŭri, ke la lupa grego ne atingis lin antaŭ ol li fuĝis al tiu ĉi malbenita kripto, kies mortinta antaŭ jarcentoj loĝanto daŭre vivis kaj estis danĝera.

Subite, io kaptis lian kruron. Perdante sian ekvilibron, li falis kapantaŭe sur la malebenan ŝtonan plankon, furioze piedbatante por liberigi sin de la teno de la ostaj fingroj. Li ekrigardis malsupren kaj frostiĝis por momento vidante la detranĉitan manon de kadavro alkroĉiĝanta al lia maleolo. La sekigitaj ungegoj profunde eniĝis en la karnon.

La grandega, timiga kaj freneziga figuro klinis super li ĝian frakasitan vizaĝon kaj kun moka grimaco ĝi etendis la manon al la gorĝo de la viktimo.

Instinkte, Conan tutforte piedbatis la ŝrumpintan ventron de la kadavro, ĵetante ĝin for. Kun laŭta krako, la giganto falis – rekte en la fajron. La Cymmeriano kaptis la detranĉitan manon ankoraŭ tenantan lian maleolon, forŝiris ĝin, saltis sur siajn piedojn, kaj ĵetis la membron post la reston de la kadavro. Li kliniĝis antaŭen, kaptis la glavon, kiun li faligis dum sia falo, kaj rapidis al la fajro – nur por trovi, ke la batalo finiĝis.

La ostoj, sekigitaj de sennombraj jarcentoj, brulis furioze kiel seka arbustaĵo. La supernatura vivo ankoraŭ ne forlasis la kadavron – ĝi ​​rektiĝis kun peno, kaj tiam la flamoj englutis ĝian tutan skeleton, saltante de osto al osto, transformante ĝin en vivantan torĉon. Ĝi preskaŭ sukcesis elgrimpi el la fajro, kiam subite ĝia kripligita kruro cedis sub ĝi, kaj la giganto falis reen en la fajron. La brulanta brako leviĝis kaj falis kiel rompita branĉo, la kranio ruliĝis inter la karboj, kaj post kelkaj momentoj la fajro tute konsumis la mumion, lasante nur kelkajn ardantajn karbetojn kaj manplenon da cindro.

6. La Glavo de Conan

Conan elspiris kun longa suspiro kaj denove prenis alian spiron. La streĉo forlasis lin, lasante senton de elĉerpiĝo tra lia tuta korpo. Li viŝis la malvarman ŝviton de sia frunto kaj glatigis sian nigran hararon per la fingroj. La batalanto fine vere mortis, kaj la granda glavo apartenis al la venkinto. Li denove pesis la glavon en sia mano, ĝuante ĝian pezon kaj potencon.

Fine mortlaca, li konsideris pasigi la nokton en la kripto. Lupoj kaj frosto atendis lin ekstere, kaj eĉ lia instinkta orientiĝosento ne savus lin de perdiĝo en fremda lando dum senstela nokto. Post momenta konsidero, li decidis. La fumplena ĉambro nun odoris ne nur je mucido, sed ankaŭ je la stranga, abomeninda fetoro de bruligita karno. La malplena trono ŝajnis rigardi moke la junan Cymmerianon, kiu daŭre havis tiun strangan senton de ies ĉeesto, kiun li sentis, kiam li unue eniris la tombon. La penso pasigi la nokton en ĉi tiu hantita loko igis lin senti glaciajn fingrojn de timo rampantajn supren laŭ lia spino.

La nova armilo plenigis lin per kuraĝo. Li ŝveligis sian bruston kaj fajfe svingis la klingon tra la aero. Momenton poste, li emerĝis el la enireja aperturo, envolvita en malnova pelto prenita el unu el la kestoj, tenante torĉon en unu mano kaj glavon en la alia.

Ne restis spuro de la lupoj. Levante la okulojn, Conan ekvidis la ĉielon sereniĝi. Dum momento, li rigardis la stelojn brilantajn en la ankoraŭ nuba firmamento kaj denove direktis siajn paŝojn suden.