Robert E. Howard

Dum kortega festo, Nabonidus, la Ruĝa Pastro, kiu estis la efektiva reganto de la urbo, afable tuŝis la brakon de juna aristokrato – Murilo. Tiu turnis sin kaj, renkontante la nepenetreblan rigardon de la pastro, komencis demandi sin, pri kio temas. Neniu vorto estis dirita: Nabonidus nur riverencis kaj donis al Murilo oran skatoleton. La juna nobelo, sciante, ke Nabonidus nenion faras sen kialo, forŝteliĝis ĉe la unua favora okazo kaj rapide revenis al sia ĉambro. Tie, li malfermis la skatoleton kaj trovis en ĝi homan orelon, kiun li rekonis pro ĝia distinga cikatro. Komprenante la signifon de la enigma ekrigardo de la Ruĝa Pastro, li ekŝvitis malvarme.

Sed Murilo, malgraŭ siaj parfumitaj bukloj kaj dandeca aspekto, ne estis malfortulo, kiu kapitulacus sen batalo. Li ne sciis, ĉu Nabonidus nur ludas kun li aŭ ofertas al li la ŝancon iri en libervolan ekzilon; la fakto, ke li ankoraŭ vivis kaj ĝuis liberecon, pruvis, ke li ricevis almenaŭ kelkajn horojn – probable por reflektado. Tamen, li ne bezonis tempon por decidi – li ​​bezonis ilon. Kaj la fortuno provizis lin per tiu ĉi ilo, vaganta inter la murdejoj kaj bordeloj de la slumkvartalo, dum la juna nobelo tremis kaj ŝvitis en sia loĝejo, situanta en la parto de la ĉefurbo okupita de la aristokrataj palacoj, konstruitaj el purpura marmoro kaj eburo.

Estis iu pastro de Anu, kies templo, situanta ĉe la rando de la slumkvartalo, estis io pli ol nur preĝejo. Ĉi tiu pastro, dika kaj bone nutrita, estis kaj stelaĵkaŝisto kaj denuncanto. Li elstaris en ambaŭ profesioj, ĉar la kvartalo apud la templo estis la Labirinto – implikaĵo de ŝlimaj, kurbiĝemaj stratetoj kaj malpuraj ŝtelistejoj vizitataj de la plej aŭdacaj ŝtelistoj en la regno. La plej aŭdacaj inter ili estis konsiderataj Gundero, kiu dizertis de la soldula armeo, kaj iu certa barbaro – Cymmeriano. Danke al ĉi tiu pastro de Anu, la unua estis kaptita kaj pendigita sur la foirejo. Tamen, la Cymmeriano eskapis, kaj iel eksciinte pri la perfido de la pastro, li eniris la templon nokte kaj senkapigis lin. La urbo tumultis, sed ĉiuj serĉoj por la insidmurdisto montriĝis vanaj ĝis unu virino perfidis lin al la aŭtoritatoj, kondukante la kapitanon de la gardistoj kaj lian taĉmenton al sekreta ĉambro, kie kuŝis la ebria barbaro.

Kiam ili provis kapti lin, li vekiĝis, ŝiris la ventron de la kapitano, luktis preter la ceteraj atakantoj, kaj estus eskapinta, se ne pro la drinkaĵo, kiu daŭre malklarigis lian menson. Konfuzita, apenaŭ kapabla vidi, rapidante por libereco, li maltrafis la malfermitan pordon kaj frapis sian kapon kontraŭ la ŝtonmuron tiel forte, ke li perdis konscion. Kiam li reakiris ĝin, li trovis sin en la plej profunda karcero en la urbo, ligita per ĉenoj, kiujn eĉ liaj potencaj muskoloj ne povis rompi.

Ĝuste al ĉi tiu kelkarcero alvenis Murilo, maskita kaj envolvita en larĝa, nigra mantelo. La Cymmeriano observis lin kun intereso, pensante, ke li vidas ekzekutiston senditan por ludi kun li. Murilo seniluziigis lin pri ĉi tiu eraro, rigardante lin kun ne malpli da scivolemo. Eĉ en la duonmallumo de la kelo la enkatenigita Cymmeriano radiis praan energion. Lia potenca fortmuskola korpo ŝajnis kombini la forton de urso kun la rapideco de pantero. Bluaj, sentimaj okuloj rigardis el sub lia vila nigra hararo.

– Ĉu vi ŝatus vivi? – Murilo demandis.

La barbaro konfirmis malafable, kaj en liaj okuloj aperis ekbrilo de intereso.

– Ĉu vi faros ion por mi se mi ebligos vin eskapi? – la juna aristokrato demandis.

La Cymmeriano ne respondis, sed lia atenta rigardo parolis multe por si mem.

– Mi volas, ke vi mortigu homon por mi.

– Kiun?

Murilo mallaŭtigis sian voĉon al flustro.

– Nabonidus-on, la reĝan pastron.

La Cymmeriano montris neniun spuron de surprizo aŭ konfuzo. Male al civilizitaj homoj, li havis neniun timon aŭ respekton por la potenculoj. Reĝo aŭ almozulo, li vidis neniun diferencon. Nek li demandis, kial Murilo venis ĝuste al li, kiam la urbo svarmis de libere vagantaj banditoj.

– Kiam mi eskapos? – li demandis.

– Ene de horo. Nokte, nur unu gardisto gardas ĉi tiun parton de la malliberejo. Li povas esti subaĉetita; li jam estis subaĉetita. Rigardu – jen la ŝlosiloj al viaj katenoj. Mi forigos ilin, kaj horon post mia foriro, gardisto Athicus malfermos vian ĉelpordon. Vi ligos lin per la rimenoj, kiujn vi elŝiros de via tuniko; tiel, kiam ili trovos lin, ili pensos, ke iu el ekstere helpis vin eskapi, kaj neniu suspektos lin. Iru rekte al la domo de la Ruĝa Pastro kaj mortigu lin. Poste iru al la Rattruo, kie vi renkontos certan homon, kiu donos al vi monujon da oro kaj ĉevalon. Tio permesos al vi eskapi el la ŝtato.

– Forigu ĉi tiujn malbenitajn katenojn tuj! – postulis la Cymmeriano. – Kaj ordonu al la gardisto, ke li alportu al mi manĝaĵon. Je Crom! Mi travivis la tutan tagon per pano kaj akvo, kaj mi preskaŭ mortas pro malsato!"

– Tio estos farita, sed memoru: vi ne devas eskapi antaŭ ol mi revenos hejmen.

Liberigita de siaj katenoj, la barbaro stariĝis kaj streĉis sin; en la duonmallumo de la karcero, li aspektis kiel giganto. Murilo denove eksentis, ke se iu en la mondo povus plenumi la taskon antaŭ li, tiu estis ĉi tiu Cymmeriano. Ripetante siajn pli fruajn instrukciojn plurfoje, li forlasis la malliberejon, unue ordoninte al Athicus alporti al la malliberulo bovlon da viando kaj glasegon da biero. Li sciis, ke li povas fidi la gardiston; ne nur pro la malavara pago, sed ankaŭ pro la certaj informoj, kiujn li posedis pri la homo.

Reveninte al sia ĉambro, Murilo tute venkis sian timon. Nabonidus atakos uzante la reĝon – pri tio li estis certa. Kaj ĉar la reĝa gardistaro ankoraŭ ne frapis lian pordon, ne estis dubo, ke la pastro diris nenion al la reĝo – por nun. Morgaŭ, li sendube farus tion – se li vivus ĝis morgaŭ.

Murilo kredis, ke la Cymmeriano plenumos sian parton de la interkonsento. Nur evidentiĝos, ĉu li povos plenumi la taskon. Diversaj homoj jam provis mortigi la Ruĝan Pastron, kaj ĉiuj mortis terure kaj mistere. Tamen, ĉi tiuj estis urbo-kreskigitaj, sen lupecaj instinktoj de la barbaro. Murilo trovis la solvon al siaj problemoj, kiam, turnante en siaj manoj la oran skatoleton enhavantan detranĉitan orelon, li eksciis per siaj sekretaj kanaloj pri la kapto de la Cymmeriano.

Reen en sia ĉambro, li tostis por la homo nomita Conan kaj la sukceso de lia misio. Li ĵus trinkis vinon, kiam unu el liaj spionoj alportis al li novaĵon, ke Athicus ĵus estis arestita kaj malliberigita. La Cymmeriano ne eskapis.

Murilo sentis sian sangon denove malvarmiĝi en la vejnoj. En ĉi tiu sortoŝanĝo, li vidis la diablan manon de Nabonidus. Obseda kredo komencis kreski en la animo de la nobelo, ke la Ruĝa Pastro posedas superhomajn kapablojn, ke li estas sorĉisto, kiu legas la mensojn de siaj viktimoj kaj tiras la ŝnurojn, kiuj igas ilin danci kiel marionetoj.

Malespero naskis persistemon. Tenante glavon kaŝitan sub sia nigra mantelo, li forlasis la domon tra sekreta pasejo kaj rapidis laŭ la dezertaj stratoj. Estis proksimiĝanta noktomezo kiam li atingis la loĝejon de Nabonidus, kiu apenaŭ videbliĝis en la ĝardeno ĉirkaŭita de muro apartiganta ĝin de la najbaraj posedaĵoj.

La muro estis alta, sed ĝi povus esti grimpata. Nabonidus ne fidis barojn faritajn el ordinara ŝtono. Kio estis vere timinda kuŝis trans tiu muro. Kio ĝi povus esti, Murilo tute ne sciis. Li sciis, ke grandega, sangavida hundo vagas en la ĝardeno, kiu iam disŝiris entrudiĝinton kiel ĉashundo disŝiranta kuniklon. La junulo eĉ ne provis diveni kio alia povus kaŝiĝi trans tiu barilo. Homoj, kiuj estis nelonge permesitaj pro gravaj aferoj eniri la domon de Nabonidus, rakontis, ke la pastro ĉirkaŭis sin per lukso sed konservis surprize malgrandan nombron de servistoj. Fakte, nur unu servisto estis vidita – alta, silentema homo nomita Joca. Alia persono – supozeble sklavo – ankaŭ aŭdiĝis moviĝi tra la vasta domo, sed neniu iam vidis ĉi tiun personon. La plej granda enigmo de ĉi tiu mistera domego estis Nabonidus mem, kiu, danke al siaj multaj intrigoj kaj lerteco pri internacia politiko, fariĝis la plej potenca homo en la ŝtato. La popolo, la kanceliero kaj la reĝo dancis kiel marionetoj tirataj de liaj ŝnuroj.

Murilo grimpis la muron kaj saltis malsupren en la ĝardenon, estantan vasta ombrospaco, densigita kelkloke de aroj da arbustoj kaj svingiĝantaj folioj. Neniu lumo brulis en la fenestroj de la domo, kiu elstaris per nigra solido kontraŭ la fono de nokta ĉielo. La juna nobelo glitis silente sed rapide tra la arbustaĵo. Ĉiumomente, li atendis aŭdi minacan grumblon kaj ekvidi la korpon de grandega hundo en la mallumo. Li dubis, ke lia glavo utilus en la batalo kontraŭ tia bestio, sed li ne hezitis. Li povus same bone morti en la dentegoj de la bestio kiel sub la ekzekutista hakilo.

Li stumblis sur ion masivan kaj molan. Kliniĝinte antaŭen por pli bone vidi en la malforta stela lumo, li ekvidis senfortan korpon. Ĝi estis la hundo gardanta la ĝardenon. Ĝia kolo estis rompita, kaj sur ĝia korpo estis markoj similaj al la mordoj de grandaj dentegoj. Murilo estis certa, ke neniu homo faris tion. La bestio renkontis monstron pli fortan ol ĝi mem. La junulo nervoze ekrigardis la misteran densejon de arbustoj kaj arbustaĵo; poste, ŝultrolevinte, li direktiĝis al la silenta domo.

La unua pordo, kiun li renkontis, estis malfermita. Li eniris, glavo enmane, kaj trovis sin en longa, malluma koridoro, malklare lumigita de lumradioj filtrantaj el malantaŭ la kurteno kovranta la malproksiman elirejon. La tuta domo estis mortsilenta. Murilo ŝteliris laŭ la koridoro kaj haltis por rigardi tra fendo en la kurteno. Li ekvidis lumigitan ĉambron, ĝiajn fenestrojn tiel hermete kovritajn per veluraj kurtenoj, ke neniu lumradio povis penetri tra ili. Neniu estis en la ĉambro, aŭ almenaŭ neniu vivanta, ĉar la ĉambro ja havis loĝanton. Meze de la rompitaj mebloj kaj ŝiritaj drapiraĵoj, pruvo de furioza lukto, kuŝis la kadavro de viro. La kadavro kuŝis sur la ventro, sed ĝia kapo estis tordita tiel nenature, ke ĝia mentono preskaŭ ripozis sur ĝia dorso. Ĝia vizaĝo, frostigita en terura grimaco, ŝajnis moki la teruritan nobelon.

Por la unua fojo tiun ĉi nokton, Murilo sentis sian decidemon malfortiĝi. Li ekrigardis necerte al la pordo, sed la penso pri la stumpo kaj hakilo de la ekzekutisto konvinkis lin; li transiris la ĉambron, preterpasante grandarke la korpon kuŝantan sur la planko. Kvankam li neniam antaŭe vidis la homon, li sciis laŭ priskriboj, ke ĝi estis Joka, la morna servisto de Nabonidus.

Tra la kurtenita pordo, la nobelo rigardis en vastan, ovalan ĉambron, ĉirkaŭitan de galerio, kiu etendiĝis duonvoje inter la brilanta planko kaj la alta volbo. La ĉambro estis meblita kun la lukso inda de reĝo. En la centro staris riĉe ĉizita mahagona tablo, ŝarĝita per kruĉoj da vino kaj plenaj pladoj. Subite, Murilo frostiĝis pro miro. Li ekvidis konatan al si figuron, kiu sidis sur granda brakseĝo kun la dorso turnita al li. Li vidis manon en ruĝa maniko ripozantan sur la apogilo de la brakseĝo; la kapo, kovrita de la skarlata kapuĉo de la togo, estis klinita kvazaŭ en kontemplado. Tian Murilo ofte vidis Nabonidus-on ĉe la reĝa kortego. Malbenante la tro laŭtan batadon de sia koro, la juna nobelo komencis ŝteliri al la pastro, glavo preta por piki, lia tuta korpo prepariĝanta por la bato. La viktimo restis senmova kaj ŝajnis nekonscia pri la mallaŭtaj paŝoj de la insidmurdisto. Ĉu la Ruĝa Pastro endormiĝis, aŭ ĉu lia kadavro ripozis en la granda brakseĝo? Nur unu paŝo apartigis Murilon de lia malamiko, kiam subite la viro sidanta en la brakseĝo leviĝis kaj turniĝis.

Subite, la tuta sango forfluis de la vizaĝo de Murilo. La glavo deglitis el liaj fingroj kaj frakasis kontraŭ la polurita planko. El la bluetaj lipoj de la nobelo eskapis terura kriego, al kiu akompanis la obtuza frapo de falanta korpo. Poste, silento denove falis en la domo de la Ruĝa Pastro.

* * *

Baldaŭ post kiam Murilo forlasis la kelkarceron, kie Conan de Cymmmeria estis malliberigita, Athicus alportis al la kaptito pleton kun manĝo konsistanta el, interalie, grandega peco da viando kaj kvarto da biero. Conan komencis manĝi voreme, kaj Athicus komencis sian finan ĉelrondiron; certigante, ke ĉio iru laŭplane kaj ke neniu hazarde iĝu atestano de la fuĝo de la kaptito. Li ankoraŭ ne sukcesis fini sian rondiron, kiam taĉmento da gardistoj eniris la malliberejon kaj arestis lin. Murilo eraris pensante, ke la aresto signalis la malkovron de la planita fuĝo de Conan. La vero estis io alia: Athicus fariĝis senatenta en siaj interagoj kun la krimularmondo kaj nun suferis la sekvojn.

Alia gardisto prenis lian lokon – malsaĝa, serva individuo, kiun neniu subaĉeto povus persvadi neglekti siajn laŭleĝajn devojn. Al li mankis imagopovo, kion li kompensis per troa memfido je la graveco de sia funkcio.

Kiam oni forkondukis Athicus-on por starigi lin antaŭ la juĝiston, la nova gardisto komencis la rutinan rondiron tra la koridoroj. Kiam li estis preterpasanta la ĉelon de Conan, lia profunde enradikiĝinta disciplinsento ricevis grandan ŝokon kiam, kun kompleta indigno, li ekvidis la malliberulon sen katenoj, ĵus finantan ronĝi la lastajn restaĵojn de masiva bova kruro. La gardisto estis tiel kolerigita, ke li faris la eraron eniri la ĉelon sola, sen alvoki la gardistojn el la aliaj konstruaĵoj. Tio estis lia unua kaj lasta profesia eraro. Conan frakasis lian kranion per bova osto, prenis liajn ponardon kaj ŝlosilojn, kaj poste trankvile forlasis la malliberejon. Laŭ la vortoj de Murilo, estis nur unu gardisto en la konstruaĵo tiun ĉi nokton. Uzante la ŝlosilojn, la Cymmeriano rapide eliris el la malliberejo, kvazaŭ la plano de Murilo sukcesus.

Conan haltis en la ombro de la prizonaj muroj kaj pripensis, kion fari plue. Venis al li en la kapon, ke ĉar li eskapis per siaj propraj klopodoj, li ŝuldis nenion al Murilo.

Tamen estis ĝuste tiu ĉi juna nobelo, kiu liberigis lin de la katenoj kaj ordonis porti al li manĝaĵon, sen kio lia fuĝo neniam sukcesus. Conan konkludis, ke li tamen ŝuldas ion al Murilo, kaj, estante homo, kiu ĉiam plenumas sian vorton, li decidis plenumi sian promeson. Tamen, unue li havis certan propran aferon por prizorgi.

Li senvestigis sin de sia ĉifona tuniko kaj marŝis tra la nokto vestita nur per pubotuko. Dum li marŝis, li testis la akrecon de sia akirita ponardo – murdiga armilo kun larĝa, dutranĉa klingo deknaŭ colojn longa. Li ŝteliris tra longaj avenuoj kaj mallumaj placoj, ĝis li atingis la distrikton, kiu estis lia celo de lia marŝo al la Labirinto. Tie li jam paŝis kun la konfido venanta de bona kono de la tereno. Ĝi estis vera implikaĵo de mallumaj stratetoj, sakstratoj kaj mallarĝaj pasejoj, plena de subitaj bruoj kaj fetoroj. La stratoj ne havis trotuarojn; koto kaj rubo estis densaj sur ili. Ankaŭ ne estis kloakoj – la malpuraĵon oni simple verŝis rekte sur la stratojn, kie ĝi formis fetoran amason kaj flakojn. Se oni ne estis singarda, oni povus facile perdi la ekvilibron kaj fali ĝistalie en la fetoran koton. Ankaŭ ne estis malofte stumbli sur kadavron kuŝantan en la koto, kun tratranĉita gorĝo aŭ frakasita kapo. Honestaj homoj havis bonan kialon eviti la Labirinton de malproksime.

Conan atingis sian cellokon nerimarkite ĝuste kiam la persono, kiun li tiel urĝe sopiris renkonti, estis ĵus forironta. Dum la Cymmeriano ŝteliris en la korton, la knabino, kiu denuncis lin al la urba gardistaro, forsendis sian novan amanton en supra ĉambro. Kiam la pordo fermiĝis post li, la juna fiulo komencis blindpalpe iri malsupren laŭ la knaranta ŝtuparo, perdita en pensoj rilataj, kiel ĉe la plej multaj el la loĝantoj de la Labirinto, al la kontraŭleĝa preno de la posedaĵoj de aliaj homoj. Duonvoje malsupren laŭ la ŝtuparo, li subite haltis, kaj la haroj sur lia kapo ekstariĝis. En la malluma koridoro, li ekvidis grandegan, kaŭrantan figuron, kun paro da okuloj flamantaj kiel tiuj de ĉasanta bestio. Besta grumblo estis la lasta sono, kiun li aŭdis en sia vivo, ĉar la monstro saltis sur lin kaj disŝiris lian ventron per akra klingo. La fiulo sukcesis eligi nur unu obtuzan krion antaŭ ol li senforte falis sur la ŝtuparon.

La barbaro staris super li por momento, simila al fantomo kun okuloj ardantaj en la mallumo. Li sciis, ke iu certe aŭdis la krion de la viktimo, sed la loĝantoj de la Labirinto singarde zorgis pri siaj propraj aferoj. Mortkrio sur la malluma ŝtuparo ne estis ion nekutima ĉi tie. Poste, post sufiĉe longa tempo, iu venos por esplori, kio okazis.

Conan supreniris la ŝtuparon kaj ekstaris antaŭ pordo, kiun li bone konis. Ĝi estis ŝlosita de interne, sed li sukcesis levi la riglilon per la pinto de ponardo enigita en la fendon inter la pordo kaj la kadro. Li eniris kaj, fermante la pordon, trovis sin vizaĝo kontraŭ vizaĝo kun la knabino, kiu perfidis lin al la gardistoj.

La knabino sidis en sia nokta robo sur la sulkiĝinta lito. Ŝi paliĝis; ŝi rigardis lin kvazaŭ li estus fantomo. Ŝi aŭdis la krion sur la ŝtuparo kaj vidis la ruĝajn makulojn sur la ponardo, kiun li tenis en sia mano. Sed ŝi estis tro timigita pri ŝia propra kapo, por ke ne perdu tempon lamentante super la evidenta sorto de sia eksamanto. Ŝi komencis petegi por sia vivo, babilante pro teruro. Conan diris nenion; li nur staris tie, liaj okuloj ardis, lia korniĝinta dikfingro testis la klingon de la ponardo.

Fine, li ekmoviĝis al ŝi; la knabino premis ŝian dorson kontraŭ la muron kaj plorĝeme petegis kompaton. La barbaro senceremonie kaptis ŝin je ŝia blonda hararo kaj trenis ŝin el la lito. Reŝovante sian armilon en ĝian ingon, li kaptis la tordiĝantan knabinon sub sian maldekstran brakon kaj paŝis al la fenestro. Kiel en multaj tiaj konstruaĵoj, ĉiu etaĝo estis ĉirkaŭita de kornico, formita de plilongigoj de la parapetoj. Conan piedbate malfermis la fenestron kaj elpaŝis sur la mallarĝan kornicon. Se iu ne dormus kaj estus proksime, tiam li estus vidinta eksterordinaran vidaĵon: homon singarde irantan laŭ la kornico, portante piedbatantan, duonnudan knabinon sub sian brakon. Tiu iu certe ne estus pli surprizita ol la knabino.

Atinginte la elektitan lokon, Conan ekstariĝis, alkroĉiĝante al la muro per sia libera mano. Subita tumulto erupciis ene de la konstruaĵo, signalante, ke iu finfine malkovris la kadavron. La knabino ĝemis kaj tordiĝis, rekomencante siajn petegojn. Conan ekrigardis malsupren al la koto kaj malpuraĵo, kiuj kovris la straton; por momento li aŭskultis la sonojn venantajn el la domo, poste per memfida movo li ĵetis la knabinon en la fekaĵujon. Dum kelkaj sekundoj li nutris siajn okulojn per vido de sia viktimo luktanta kaj ruliĝanta en la ŝlimo, aŭskultante kun ĝuo la torenton da malbenoj fluantaj el ŝiaj lipoj; li eĉ laŭte ekridis, io kion li malofte faris. Poste li levis la okulojn kaj, aŭdante la kreskantan tumulton interne de la konstruaĵo, decidis, ke estas jam tempo mortigi Nabonidus-on.

* * *

La vibranta metala tinto vekis Murilon. La junulo ekĝemis kaj pene sidiĝis. Silento kaj mallumo ĉirkaŭis lin, kaj por momento li sentis naŭzan timon, pensante, ke li blindiĝis. Poste li rememoris al si kio okazis kaj tremo trakuris lian dorson. Li palpe konstatis, ke li sidas sur planko farita el fiksitaj ŝtonblokoj. Palpante pluen, li malkovris muron faritan el la sama materialo. Li stariĝis kaj apogis sin kontraŭ ĝin, vane provante eltrovi, kie li estas. Estis tute certe, ke oni lin malliberigis, sed li ne povis diveni por kiom longe aŭ kie. Li vage rememoris al si metalan tinton kaj konsideris, ĉu ĝi estis la sono de fermiĝanta fera ĉelpordo aŭ ĉu ĝi atestis la alvenon de la ekzekutisto.

Pensante pri tio, li ektremis kaj komencis paŝi laŭ la muro, kurante sian manon sur ĝi. Li atendis renkonti la prizonmuron iam ajn, sed post momento li komprenis, ke li moviĝas laŭ koridoro kuranta malsupren. Timante kolapsilon aŭ aliajn kaptilojn, li alkroĉiĝis al la muro; jam de iom da tempo li sciis, ke io estas proksime. Verdire li nenion povis vidi, sed eble li kaptis sonojn per sia aŭdo, aŭ eble iu sesa senso avertis lin pri danĝero. Li haltis kaj liaj haroj ekhirtiĝis; li jam estis certa, ke iu vivanta estaĵo kaŝis sin en la mallumo antaŭ li.

Li pensis, ke lia koro krevos pro timo, kiam, ĝuste super sia orelo, li ekaŭdis voĉon parolantan per barbara akĉento:

– Murilo! Ĉu tio estas vi?

– Conan!

Malfortigita de la ŝoko, la juna nobelo etendis la manon en la mallumon kaj tuŝis la grandan, nudan ŝultron.

– Bone, ke mi rekonis vin – murmuris la barbaro. – Mi ĵus estis buĉonta vin kiel grasigitan porkon.

– Je Mitrao, kie ni estas?

– En la kelkarceroj sub la domo de la Ruĝa Pastro, sed kial...

– Kioma horo estas?

– Baldaŭ post noktomezo.

Murilo skuis la kapon, provante kolekti siajn disajn pensojn.

– Kion vi faras ĉi tie? – la Cymmeriano sciiĝis.

– Mi venis por mortigi Naboniduson. Mi eksciis, ke oni ŝanĝis la gardiston en via malliberejo, kaj...

– Jes, oni ŝanĝis – grumblis Conan. – Mi dishakis la kapon de la novulo kaj foriris. Mi estus ĉi tie kelke da horoj pli frue, sed mi havis certan privatan aferon por trakti. Do kio, ĉu ni ĉasu Naboniduson?

Murilo ektremis.

– Conan, ni estas en la domo de la ĉefsatano! Mi venis ĉi tien serĉante malamikon, kaj mi trovis la diablon el la infero mem!

Conan gruntis necerte; kvankam en batalo kontraŭ malamiko li estis sentima kiel vundita tigro, tamen fronte al supernaturaj fenomenoj li perfidis la superstiĉan timon tipan por sia primitiva popolo.

– Mi sukcesis atingi la domon – Murilo flustris, kvazaŭ la ĉirkaŭa mallumo estus plena de aŭskultantaj oreloj. – En la ĉirkaŭaj ĝardenoj, mi trovis la hundon de Naboniduso – mordita ĝismorte. Interne, mi renkontis serviston, Joka. Lia kolo estis rompita. Poste mi ekvidis Naboniduson mem, sidantan en brakseĝo, vestitan per siaj ritaj roboj. Komence, mi pensis, ke ankaŭ li estas mortinta. Mi ŝteliris por ponardi lin, kiam li leviĝis kaj rigardis min. Ho Dio!

La rememoro pri tiu terura momento lasis lin senvorta por momento.

– Conan – li flustris. – Ne estis homo, kiu staris tie antaŭ mi! Laŭ korpo kaj pozo, li similis al viro, sed de sub la skarlata kapuĉo de pastro, vizaĝo ridetis al mi kvazaŭ el koŝmaro! Ĝi estis kovrita de nigra hararo, el inter kiu ardis ruĝaj, porksimilaj okuloj; ĝia nazo estis plata, kun grandaj, larĝaj naztruoj, kaj ĝiaj pendantaj lipoj malkaŝis grandajn, flavajn dentojn kiel hundaj dentegoj. La manoj, kiuj elstaris el la skarlataj manikoj, estis misformaj kaj ankaŭ kovritaj de nigra hararo. Mi ekvidis ĉion ĉi per ekrigardo, kaj poste teruro kaptis min; miaj sensoj forlasis min, kaj mi perdis konscion.

– Kaj kio plue? – la Cymmeriano murmuris maltrankvile.

– Mi reakiris ĝin nur antaŭ momento; la monstro certe ĵetis min en ĉi tiujn kelkarcerojn. Conan, mi suspektis, ke Nabonidus estis pli ol nur homo! Li estas demono – homlupo! Tage, li vagas inter homoj en homa formo, kaj nokte, li alprenas sian veran formon.

– Tio estas evidenta – respondis Conan. – Ĉiuj scias, ke ekzistas homoj, kiuj povas transformiĝi en lupojn. Sed kial li mortigis siajn servistojn?

– Kiu povas sondi la menson de demono? – respondis Murilo. – Nun ni devas eliri de ĉi tie kiel eble plej rapide. Homa armilo ne povas mortigi homlupon. Kiel vi eniris ĉi tien?

– Tra la kloako. Mi atendis, ke la ĝardeno estu gardata. La kloako konektiĝas kun la koridoro kondukanta al ĉi tiuj kelkarceroj. Mi volis trovi iun malŝlositan pordon.

– Do ni forkuru laŭ la vojo, laŭ kiu vi venis! – ekkriis Murilo. – Damnu lin! Post kiam ni eskapos ĉi tiun neston de vipuroj, ni riskos renkonti la reĝan gardistaron kaj fuĝi el la urbo. Gvidu nin!

– Tio ĉi malsukcesos – murmuris la Cymmeriano. – La vojo tra la kloako estas fermita. Kiam mi eniris la tunelon, fera krado malsuprenfalis de la plafono. Se mi ne saltus fulmrapide, ĝiaj stangoj estus alpinglintaj min al la tero kiel vermon. Mi provis levi ĝin – ĝi eĉ ne ektremis. Eĉ elefanto ne povus movi ĝin. Nenio pli granda ol kuniklo povas trairi tiun kradon.

Murilo malbenis malice, sentante la glaciajn fingrojn de timo rampi supren laŭ lia spino. Li povus antaŭvidi, ke Nabonidus lasos neniun enirejon al sia domo sen protekto. Se Conan ne havus la refleksojn kaj ŝtalajn muskolojn de sovaĝulo, la falanta krado estus tranĉinta lin en du partojn. Sendube, dum li paŝis tra la tunelo, li aktivigis iun kaŝitan mekanismon, kiu malaltigis la kradon de la plafono. Tiel, ili ambaŭ estis malliberigitaj.

– Do estas nur unu afero, kiun ni povas fari – diris Murilo, ŝvitante abunde. – Ni devas serĉi alian elirejon. Certe estas kaptiloj ĉie, sed ni ne havas alian elekton.

La barbaro gruntis konsente, kaj la du kunuloj komencis blindpalpe iri laŭ la koridoro. Subite, Murilo rememoris ion.

– Kiel vi rekonis min en ĉi tiu mallumo? – li demandis.

– Kiam vi venis al mia ĉelo, mi flaris la parfumon, kiun vi ŝprucigis sur viajn harojn – respondis Conan. – Mi flaris ĝin denove antaŭ momento, dum mi embuskiĝis en la mallumo, intencante elŝiri vin.

Murilo alpremis buklon de sia nigra hararo al sia nazo, tamen kun sia obtuza flarsenso de urbano, li apenaŭ povis detekti la parfumon. Li komprenis kiom akraj devas esti la sensoj de la barbaro.

Dum ili palpis sian vojon antaŭen, lia mano instinkte falis al la glavingo de sia glavo, kaj la nobelo malbenis, trovante ĝin malplena. En tiu ĉi momento, ili ekvidis malfortan brilon antaŭe; ili atingis akran kurbiĝon, el antaŭ kiu grizeca lumo trapenetris. Kune ili klinis sin ĉirkaŭ la angulon. Apogante sin sur sian kunulon, Murilo sentis liajn potencajn muskolojn streĉiĝi. La junulo ankaŭ ekvidis ĝin: la duonnudan korpon de viro, kuŝanta tuj post la kurbiĝo en la koridoro, malklare lumigita de radioj, kiuj ŝajnis eliri el larĝa, arĝenta ŝildo sur la kontraŭa muro. La senforte kuŝanta figuro ŝajnis strange konata al la juna aristokrato kaj vekis en li teruran, tamen neklarigeblan suspekton. Signalante al la Cymmeriano sekvi lin, Murilo antaŭeniris kaj kliniĝis super la kadavro. Superante sian abomenon, li kaptis la kuŝanton je la ŝultroj kaj turnis lin sur la dorson. El la buŝo de la nobelo eliĝis nevola krio. La Cymmeriano ankaŭ spiregis pro miro.

– Nabonidus! La Ruĝa Pastro! – Murilo ekkriis, kaj tuj mil pensoj kirliĝis en lia menso. – Sed kiu...? Kio...?"

La kuŝanto ekĝemis kaj moviĝis. Conan saltis al li tiel lerte kiel kato, celante sian ponardon al lia koro. Murilo kaptis lian manon.

– Atendu! Ne mortigu lin ankoraŭ!

– Kial ne? – la Cymmeriano demandis. – Li prenis homan formon kaj dormas. Ĉu vi volas veki lin por ke li povu disŝiri nin en pecojn?

– Ne, atendu! – Murilo insistis, provante kolekti siajn pensojn. – Rigardu! Li ne dormas – ĉu vi vidas tiun grandegan bluaĵon sur lia razita tempio? Iu lin senkonsciigis. Eble li kuŝas ĉi tie dum horoj.

– Ŝajnis al mi, ke vi ĵuris, ke vi vidis lin en la domo en bestia formo.

– Jes, mi vidis lin! Aŭ eble... Li vekiĝas! Prenu vian ponardon, Conan; estas eĉ pli malhela sekreto ĉi tie ol mi pensis. Mi devas paroli kun la pastro antaŭ ol ni mortigos lin.

Nabonidus levis tremantan manon al sia doloranta tempio, murmuris ion, kaj malfermis la okulojn. Por momento li rigardis senesprime, sed tuj reakiris sian konscion kaj sidiĝis, rigardante siajn du kunulojn. Kvankam la terura bato provizore senkonsciigis lin, lia akra menso denove komencis funkcii kun sia kutima rapideco. Li ekrigardis ĉirkaŭen, poste fiksis sian rigardon sur la vizaĝo de Murilo.

– Kia honoro por mia humila loĝejo, juna sinjoro – li ekridis malvarme, ekrigardante la potencan figuron minacantan malantaŭ la nobelo. – Mi vidas, ke vi kunportis iun banditon. Ĉu via glavo ne sufiĉas por preni mian mizeran vivon?

– Sufiĉe – Murilo respondis senpacience. – Kiom longe vi kuŝas ĉi tie?

– Tio estas malfacila demando por homo, kiu ĵus reakiris konscion – respondis la pastro. – Mi ne scias kioma horo estas nun. Tamen, kiam mi estis frapita, estis ĉirkaŭ unu horon antaŭ noktomezo.

– Do kiu estas en via domo, vestita en via togo?

– Ĝi estas sendube Thak – respondis Nabonidus, zorge tuŝante la kontuzon. – Jes, ĝi estas sendube li. En mia togo? Kia hundo!

Konano, kiu komprenis malmulte el la konversacio, moviĝis maltrankvile kaj grumblis ion en sia gepatra lingvo. Nabonidus ĵetis al li maltrankvilan rigardon.

– La tranĉilo de via fortulo sopiras mian koron, Murilo – li diris. – Mi pensis, ke vi estus sufiĉe saĝa por obei la averton kaj forlasi la urbon.

– Kiel mi scius, ke mi povus fari tion? – la nobelo respondis. – Krome, aferoj tenas min ĉi tie.

– Vi kaj tiu fripono estas kongruaj – la pastro murmuris. – Mi suspektis vin delonge. Tial tiu pala ĉambelano malaperis. Antaŭ ol li mortis, li rakontis al mi multajn aferojn, inkluzive de la nomo de la juna nobelo, kiu subaĉetis lin por lerni ŝtatajn sekretojn, kiujn li poste vendis al fremdaj potencoj. Ĉu vi ne hontas, Murilo, vi delikatmana ŝtelisto?

– Mi ne havas pli da kialo honti ol vi, vi avarulo kun vultura koro – Murilo tuj respondis. – Por kontentigi vian avidecon, vi ekspluatas la tutan regnon, kaj ŝajnigante esti aroganta ŝtatisto, vi trompas la reĝon, ruinigas la riĉulojn, subpremas la malriĉulojn, kaj oferas la estontecon de la tuta nacio al viaj malmoderaj ambicioj. Vi estas nenio pli ol grasa virporko kun sia nazo enfosita en trogo. Vi estas pli granda ŝtelisto ol mi. Ĉi tiu Cymmeriano estas la plej honesta el ni tri, ĉar li ŝtelas kaj murdas malkaŝe.

– Do ni ĉiuj tri estas friponoj – konsentis Nabonidus. – Kaj kio plue? Ĉu vi volas preni mian vivon?

– Kiam mi vidis la orelon de la ĉambelano, kiu malaperis, mi sciis, ke mi estas kondamnita – diris Murilo furioze. – Mi pensis, ke vi uzos la aŭtoritaton de la reĝo. Ĉu mi pravis?

– Tute – respondis la pastro. – Senigi la ĉambelanon estas simple, sed vi estas tro konata perono. Mi planis rakonti al la reĝo ŝercon pri vi ĉi-matene.

– Ŝerco, kiu kostus al mi mian kapon – diris la nobelo. – Do la reĝo scias nenion pri miaj eksterlandaj enterprenoj?

– Kiel ĝis nun – suspiris Nabonidus. – Kaj ĉar mi vidas, ke via kunulo havas tranĉilon, mi timas, ke tiu ĉi ŝerco neniam estos rakontita.

– Vi certe scias, kiel eskapi el ĉi tiu rattruo – diris la junulo. – Ni supozu, ke mi ŝparos vian vivon. Ĉu vi helpos nin eskapi kaj ĵuros konservi la sekreton de mia ŝtelo por vi mem?

– Ekde kiam pastroj plenumas siajn ĵurojn? – Conan interrompis, komprenante la turnon, kiun la konversacio prenas. – Lasu min tranĉi lian gorĝon; mi volas testi la koloron de lia sango. En la Labirinto, oni diras, ke li havas nigran koron, do li ankaŭ devas havi nigran sangon.

– Silentu – flustris Murilo. – Se li ne montros al ni la elirejon el ĉi tiuj kelkarceroj, ni ambaŭ povus morti ĉi tie. Nu, Nabonidus, kion vi diras?

– Kion povas diri lupo kun kaptita piedo? – la pastro ekridis. – Mi estas en viaj manoj, kaj se ni volas eskapi de ĉi tie, ni devas helpi unu la alian. Mi ĵuras, ke se ni postvivos ĉi tiun aventuron, mi forgesos ĉiujn viajn suspektindajn aferojn. Mi ĵuras je la animo de Mitrao!

– Tio sufiĉas por mi – murmuris Murilo. – Eĉ la Ruĝa Pastro ne rompus tiun ĵuron. Nun ni eliru de ĉi tie. Mia amiko alvenis ĉi tien tra la tunelo, sed falanta krado fortranĉis tiun ĉi vojon. Ĉu vi povas fari, ke ĝi leviĝu?"

– Ne el ĉi tiu kelkarcero – respondis la pastro. – La levilo, kiu levas la kradon, estas en la ĉambro super la tunelo. Estas nur unu plia elirejo el ĉi tiuj kelkarceroj, kaj mi baldaŭ montros ĝin al vi. Sed unue, diru al mi, kiel vi alvenis ĉi tien?

Murilo diris tion al li per kelkaj vortoj, kaj la pastro kapjesis kaj pene stariĝis. Li lamis laŭ la koridoro, kiu larĝiĝis ĉe tiu punkto, formante specon de longa halo, poste alpaŝis al la arĝenta ŝildo sur la kontraŭa muro. Dum ili alproksimiĝis, la lumo, kiun ĝi ĵetis, fariĝis pli forta, kvankam ĝi daŭre estis nenio pli ol malforta brilo. Apud la ŝildo, ili ekvidis mallarĝan ŝtuparon kondukantan supren.

– Jen la alia elirejo – diris Nabonidus. – Kaj mi forte dubas, ĉu la pordo ĉe la fino de ĉi tiu ŝtuparo estas riglita. Tamen, ŝajnas al mi, ke kiu ajn trairos ĝin la unua, estus pli bone, ke li tranĉu al si la gorĝon unue. Rigardu la ŝildon.

Kio ŝajnis esti arĝenta slabo estis fakte granda spegulo enmetita en la muron. El la muro supre de ĝi elstaris kompleksa aranĝo de kupraj tuboj, fleksitaj ortangule kaj kondukantaj malsupren al la spegulo. Rigardante en tiujn tubojn, Murilo vidis nekredeblan nombron da malgrandaj speguloj. Poste li fokusiĝis al la granda spegulo enmetita en la muron kaj eligis krion de miro. La Cymmeriano, rigardante trans lian ŝultron, murmuris ion sub sia spiro.

Ili sentis kvazaŭ ili rigardus tra granda fenestro en hele lumigitan ĉambron. Grandaj speguloj pendis sur ĝiaj muroj, kaj inter ili, veluraj drapiraĵoj; tie estis silk-remburitaj sofoj, ebonaj kaj eburaj brakseĝoj, kaj kurtenitaj pordoj kondukantaj al aliaj ĉambroj. Kaj antaŭ la sola pordo ne kovrita de kurteno, sidis grandega, nigra kreitaĵo, groteske kontrastanta al la lukso de la ĉambro.

Rigardinte la monstron, kiu ŝajnis rigardi lin rekte en la okulojn, Murilo sentis sian sangon denove frostiĝi en la vejnoj. Li kontraŭvole retiriĝis de la spegulo; Conan, aliflanke, moviĝis pli proksimen, lia frunto preskaŭ tuŝis la surfacon, kaj li murmuris iujn malbenojn kaj minacojn en sia barbara lingvo.

– En la nomo de Mitrao, Nabonidus! – Murilo anhelis pro ŝoko. – Kio ĝi estas?

– Ĝi estas Thak – respondis la pastro, masaĝante sian tempion. – Kelkaj nomas lin simio, sed li diferencas de simio tiom grade, kiom li diferencas de homo. Lia popolo loĝas malproksime oriente, en la montoj ĉirkaŭantaj la orientajn limojn de Zamora. Malmultaj da ili restas, sed mi kredas, ke se ili ne estos ekstermitaj, ili fariĝos tute homaj post cent mil jaroj. Nuntempe, ili estas en transira stadio: ili estas nek simioj, kiel iliaj prapatroj, nek homoj – kiel povus fariĝi iliaj malproksimaj posteuloj. Ili loĝas inter la altaj klifoj de preskaŭ neatingeblaj pintoj, nekonsciaj pri fajro aŭ vestaĵoj, sen konstrui domojn aŭ uzi armilojn. Tamen, ili jam havas sian propran lingvon, konsistantan ĉefe el grumbloj kaj lipklakoj.

Mi adoptis Thak-on kiam li estis ankoraŭ hundido, kaj li lernis ĉion pli rapide kaj pli precize ol iu ajn ordinara besto. Li estis mia korpogardisto kaj servisto. Tamen, mi forgesis, ke, estante parte homo, li ne povis esti relegita al la rolo de mia fidela ombro kiel ordinara besto. Ŝajne, lia malgranda cerbo estis plena de malamo, kolero kaj ia propra besta ambicio.

Ĉiukaze, li atakis kiam mi malplej atendis ĝin. Tiun nokton, li ŝajnis subite freneziĝi. Lia konduto havis ĉiujn signojn de koleratako, sed mi scias, ke ĝi devas esti la rezulto de zorge kaj delonge pripensita plano.

Mi aŭdis la sonojn de lukto en la ĝardeno, kaj dum mi iris esplori, kio okazas – ĉar mi pensis, ke mia hundo estis disŝiranta vin, Murilo – subite sangmalseka Thak eliris el la arbustaĵoj. Antaŭ ol mi komprenis, kion li volas fari, li saltis al mi kun terura kriego kaj duonsvenigis min per bato en la tempion. Mi ne memoras ion plu, sed mi suspektas, ke, pro ia kaprico de lia pseŭdohoma menso, li senvestigis min de mia robo kaj ĵetis min vivantan en tiun kelkarceron – nur la dioj scias kial. Li probable mortigis la hundon ĝuste antaŭ ol li renkontis min en la ĝardeno, kaj post kiam li duonsvenigis min, li mortigis Jokan, ĉar vi vidis lian kadavron kuŝantan en la domo. Joka helpus min, precipe kontraŭ Thak, kiun li ĉiam malamis.

Murilo rigardis en la spegulo la kreitaĵon pacience sidantan antaŭ la fermita pordo. Li ektremis vidante grandajn, nigrajn manojn kovritajn per dika hararo, preskaŭ simila al felo. La korpo de la estaĵo estis granda, larĝa kaj kurbigita. Skarlata robo kovris ĝiajn nekredeble larĝajn ŝultrojn, rivelante same densan nigran hararon. La vizaĝo sub la skarlata kapuĉo estis sendube besta, sed Murilo komprenis, ke Nabonidus diris la veron kiam li asertis, ke Thak estas pli ol nur besto. En la ruĝaj, malklaraj okuloj, en la mallerta pozo, en la tuta aspekto de la kreitaĵo, estis io, kio distingis ĝin de besto. Ene de ĉi tiu monstra korpo kaŝiĝis cerbo kaj animo, sed ĉi tiuj nur komencis formiĝi, kreante ion, kio iomete similis homon. Murilo staris terurite, rekonante la malfortan kaj abomenan parencecon inter sia propra speco kaj la kreitaĵo kaŭranta tie; lin naŭzis la penso pri la profundoj de primitiva animaleco, el kiu la homaro tiel pene eliris.

– Li ja devas vidi nin – murmuris Conan. – Kial li ne atakas? Li povus facile rompi ĉi tiun fenestron.

Murilo komprenis, ke Conan konsideris la spegulon fenestro, tra kiu ili rigardis el la kelkarcero.

– Li ne vidas nin – respondis la pastro. – Ni rigardas en la ĉambron super ni. La pordo, kiun Thak gardas, estas tiu supre de la ŝtuparo. Ĝi estas nur simpla sistemo de speguloj. Ĉu vi vidas tiujn spegulojn sur la muroj? Ili transdonas la reflekton de la ĉambro al ĉi tiuj tuboj, kie aliaj speguloj transdonas la bildon pluen, fine aperante pligrandigita en ĉi tiu granda spegulo.

Murilo uświadomił sobie, że kapłan, który wymyślił coś takiego, musi wiedzą wyprzedzać swoją epokę o całe stulecia; lecz Conan złożył to na karb czarów i nie zaprzątał sobie tym głowy.

– Mi konstruis ĉi tiun subteraĵon kiel rifuĝejon kaj ankaŭ kiel malliberejon – diris la pastro. – Estis tempoj, kiam mi kaŝis min ĉi tie kaj rigardis tra ĉi tiuj speguloj la detruon de tiuj, kiuj serĉis min kun malica intenco.

– Sed kial Thak gardas ĉi tiun pordon? – Murilo demandis.

– Li certe aŭdis la kradon en la tunelo fali. Ĝi estas konektita al la sonoriloj en la ĉambroj supre. Li scias, ke iu estas subtere kaj atendas, ke li supreniru tiujn ŝtuparojn. Li bone lernis la lecionojn, kiujn mi instruis al li. Li vidis, kio okazis al la homoj, enirantaj tra tiu pordo, kiam mi tiris la ŝnuron pendantan sur tiu muro tie; nun li atendas por fari la samon.

– Do kion ni faru? – Murilo demandis.

– Ni povas nur observi lin. Dum li estas en ĉi tiu ĉambro, ni ne kuraĝos grimpi tiun ŝtuparon. Thak estas tiel forta kiel gorilo kaj povus facile disŝiri nin en pecojn. Sed li ne bezonas ĝeni sin; se ni malfermos ĉi tiun pordon, ĉio, kion li devas fari, estas tiri la ŝnuron, kaj ni estos transportitaj al eterneco.

– Kiel?

– Mi konsentis helpi vin foriri de ĉi tie – respondis la pastro. – Mi ne promesis malkaŝi miajn sekretojn.

Murilo volis ion plue diri, sed subite ĉesis. Ies mano singarde disigis la kurtenon kovrantan unu el la pordoj. Malhela vizaĝo aperis en ĝi, ĝiaj okuloj brilantaj, minace rigardante la figuron en la skarlata robo sidantan en la brakseĝo.

– Petreus! – siblis la pastro. – Je Mitrao, kia kunveno de vulturoj okazas en mia domo hodiaŭ!

La vizaĝo restis ĉirkaŭita de la kurtenoj. Malantaŭ ĝi, aperis pliaj vizaĝoj – malhelaj kaj mallarĝaj, esprimante murdan intencon.

– Kion ili faras ĉi tie? – Murilo murmuris, nevole mallaŭtigante sian voĉon, kvankam li sciis, ke ili ne povas aŭdi lin.

– Hm, kaj kion Petreus povus fari kun siaj sindonaj junaj naciistoj en la domo de la Ruĝa Pastro? – Nabonidus ekridis. – Rigardu kiel malamplene ili rigardas la figuron, kiun ili konsideras sia ĉefmalamiko. Ili faras la saman eraron, kiun vi faris. Estos amuze vidi iliajn vizaĝojn, kiam ili rimarkos sian eraron.

Murilo ne respondis. La tuta afero ŝajnis nereala. Li sentis sin kvazaŭ li sidus en pupteatro aŭ, kiel senkorpa fantomo, observus vivantajn homojn, nekonsciajn kaj indiferentajn pri lia ĉeesto. Li vidis Petreus-on meti averte fingron al siaj lipoj kaj kapjesi al siaj kunkonspirantoj. La juna nobelo ne sciis, ĉu Thak konsciis pri la ĉeesto de entrudiĝintoj. La homsimio restis senmova, sidante kun la dorso al la pordo, malantaŭ kiu la insidmurdistoj kaŝis sin.

– Ili havis la saman ideon kiel vi – murmuris Nabonidus en lian orelon. – Nur krom ke ili faras ĝin pro patriotaj kialoj, ne egoismaj. Nun kiam la hundo estas mortinta, kiel facile estas eniri mian domon. Ho, kian ŝancon mi havus nun por seniĝi de ili – unufoje por ĉiam! Se nur mi sidus en tiu seĝo anstataŭ Thak! Unu salto... Tiro je la ŝnuro...

Petreus singarde levis sian piedon super la sojlon de la ĉambro; la aliaj konspirantoj estis proksime malantaŭ li, iliaj ponardoj brilis en la mallumo de la koridoro. Subite, Thak saltis de sia seĝo kaj moviĝis al ili. Atendante vidi la malamatan sed konatan vizaĝon de Nabonidus, ili estis tute surprizitaj de ĉi tiu terura vido kaj perdis sian ekvilibron, same kiel Murilo antaŭe. Eligante penetrantan krion, Petreus retriĝis, koliziante kun siaj kunuloj irantaj malantaŭ li. Ili koliziis kaj stumblis en la mallarĝa koridoro, kaj en tiu momento, Thak, per unu longa, groteska salto, atingis la dikan veluran ŝnuron pendantan apud la pordo, kaptis ĝin, kaj forte tiris.

Tuj, la kurtenoj ambaŭflanke de la trapasejo disiĝis, malkaŝante pordon en kiu io ekbrilis arĝente.

– Li memoris! – ĝojiĝis Nabonidus. – Ĉi tiu bestio estas preskaŭ homo nun! Li iam vidis similan okazaĵon kaj memoris ĝin! Nun rigardu atente!

Murilo rimarkis, ke la pordo estis blokita de dika vitra plato. Malantaŭ ĝi, li povis vidi la paligitajn vizaĝojn de la konspirantoj. Petreus, etendinte siajn brakojn kvazaŭ por forpuŝi la atakon de Thak, renkontis la travideblan barilon kaj, juĝante laŭ lia mimiko, diris ion al siaj kunuloj. Nun kiam la kurteno estis tirita, la tri viroj en la kelkarcero povis klare vidi ĉion okazantan en la parto de la koridoro, kie la naciistoj estis ŝlositaj. Kaptitaj de teruro, ili kuris al la pordo, tra kiu ili eniris, sed poste subite haltis, kvazaŭ renkontante nevideblan muron.

– Tiro de la ŝnuro fermis la koridoron – Nabonidus ekridis. – Estas simple; la vitraj paneloj falas en gvidilojn en la pordokadro. Tiro de la ŝnuro liberigas la risorton, kiu tenas ilin en loko. Ili glitas kaj klake fermiĝas, tiel ke oni povas malfermi ilin nur de ekstere. La vitro estas rezistema al frapoj – eĉ viro kun forĝmartelo ne povus frakasi ĝin. Ho!

Paniko ekposedis la kaptitajn homojn; ili baraktis de unu fino de la koridoro ĝis la alia, vane frapante la kristalajn murojn kaj minacante per pugnoj la senespriman, nigran figuron kaŭrantan ekstere. Subite, unu el ili ĵetis sian kapon malantaŭen, levis la okulojn, kaj – juĝante laŭ la movo de liaj lipoj – komencis krii, montrante permane al la plafono.

– La falo de la plato liberigas la vaporon de morto – diris la Ruĝa Pastro, eksplodante en ridon. – Ĝi estas la polvo de la griza lotuso, el la Marĉo de la Mortintoj, fore preter la limoj de Khitai.

Aro da oraj burĝonoj malrapide malsupreniris de la koridora plafono; ili disiĝis kiel la petaloj de granda, velkinta rozo, kaj griza nebulo fluis el ili, rapide plenigante la ĉambron. Tuj, la histerio de la kaptitaj homoj cedis al frenezo kaj teruro. Ili komencis ŝanceliĝi sur siaj piedoj. Ili ŝaŭmis el siaj buŝoj, torditaj en teruraj ridetoj. Ili furioze atakis unu la alian, ponardante, mordante, tranĉante, ŝirante kaj murdante en frenezatako. Murilo sentis naŭzon vidante tion kaj ĝojis, ke li ne povis aŭdi la kriegojn kaj ĝemojn, kiuj eĥis tra ĉi tiu koridoro de morto. La scenoj, kiujn li vidis, estis tiel silentaj kiel ombroteatro.

Starante antaŭ ĉi tiu ĉambro de hororoj, Thak saltis kun animaleca ĝojo, ĵetante siajn harplenajn brakojn alten en la aeron. Malantaŭ Murilo, Nabonidus ridklukis kiel hieno.

– Bonega puŝo, Petreus! Vi preskaŭ senintestigis lin! Nun io por vi, mia amiko! Fine! Ili ĉiuj falis, kaj tiuj ankoraŭ vivantaj ŝiris la mortintojn per siaj dentoj kaj gutis salivon el siaj buŝoj.

Murilo ektremis. La Cymmeriano, staranta malantaŭ li, mallaŭte sakris en sia malglata lingvo. La morto transprenis la koridoron, plenan de griza nebulo; la ŝiritaj, tranĉitaj kaj mutilitaj korpoj de la konspirantoj formis sangan amason interne, kaj malrapide malsupreniranta nubo de griza polvo rivelis la gapantajn buŝojn kaj nevidantajn okulojn de la kadavroj.

Thak, kurbigita kiel granda gnomo, alproksimiĝis al la ŝnuro pendanta de la muro kaj tiris ĝin laŭ stranga maniero.

– Li malfermas la eksteran pordon – diris Nabonidus. – Je Mitrao, estas pli da homo en li ol mi povus imagi! Rigardu, la nebulo fluas el la koridoro kaj disipiĝas, kaj li atendas singarde. Nun li levas la duan platon. Li estas antaŭgardema – li konas la potencon de la griza lotuso, alportanta frenezon kaj morton. Je Mitrao!

Murilo ektremis pro la ŝanĝita voĉo de la pastro.

– Jen nia sola ŝanco! – ekkriis Nabonidus.

– Se li forlasos la ĉambron por kelkaj minutoj, ni riskos grimpi la ŝtuparon.

Ili rigardis streĉe dum la monstro malaperis tra la pordo. Kiam la vitraj platoj leviĝis, la kurtenoj refalis, obskurante la mortĉambron.

– Ni devas riski! – flustris Nabonidus, kaj Murilo ekvidis ŝvitgutojn sur lia vizaĝo. – Li probable volos forigi la korpojn nun, same kiel mi iam faris. Rapide! Sekvu min, supren!

Li rapidis al la ŝtuparo kaj kuris supren laŭ ĝi kun rapideco, kiu mirigis Murilon. La juna nobelo kaj la barbaro estis tuj post li, kaj kiam li malfermis la pordon ĉe la fino de la ŝtuparo, ili aŭdis lin suspiri malŝarĝiĝe. Ili trovis sin en la vasta ĉambro, kiun ili observis en la spegulo. Thak ne estis tie.

– Li estas en la koridoro kun la korpoj! – ekkriis Murilo.

– Kial ni ne kaptu lin kiel li kaptis Petreus-on kaj liajn homojn?

– Ne, ne! – Nabonido diris terurite, paliĝante kiel tuko.

– Ni ne scias ĉu li vere estas tie. Cetere, li povus elsalti antaŭ ol ni atingus la ŝnuron! Sekvu min al mia ĉambro: mi devas preni la armilon, kiu mortigos lin. Ĉi tiu koridoro estas la sola, kiu kondukas al ĉi tiu ĉambro sen kaptiloj.

Ili rapide sekvis lin laŭ koridoro, kies enirejo estis kontraŭ la pordo al la mortĉambro, kiu kondukis al serio da aliaj ĉambroj. Kun kreskanta hasto, Nabonidus provis malfermi iun ajn el la pordoj. Ili ĉiuj estis ŝlositaj, same kiel tiu ĉe la fino de la koridoro.

– Mia Dio! – La Ruĝa Pastro apogis sin kontraŭ la muron, lia haŭto fariĝante cindrkolora. – La pordoj estas ŝlositaj, kaj Thak prenis la ŝlosilojn de mi. Tamen ni falis en kaptilon.

Murilo ekrigardis la tremantan pastron kun abomeno, kaj Nabonidus pene luktis kontraŭ sia timo.

– Ĉi tiu bestio teruras min – li diris. – Se vi povus vidi lin disŝiri homojn en pecojn... Nu, helpu nin. Mitrao, sed ni devas batali kontraŭ li per tio, kion la dioj donis al ni. Venu!

Li kondukis ilin reen al la kurtenita enirejo kaj rigardis en la grandan halon ĝuste kiam Thak eliris el la kontraŭa pordo. Estis klare, ke la bestio suspektis ion. Ĝiaj malgrandaj, plataj oreloj singarde ektremis; ĝi kolere ĉirkaŭrigardis, kaj, alproksimiĝinte al la plej proksima pordo, ŝiris la kurtenon por rigardi malantaŭ ĝin.

Nabonidus retiriĝis, tremante kiel folio. Li kaptis Conan-on je la brako.

– Homo, ĉu vi kuraĝos stari kun via tranĉilo kontraŭ liaj dentegoj?

La brilo en la okuloj de la Cymmeriano sufiĉis kiel respondo.

– Rapide! – flustris la Ruĝa Pastro, puŝante lin malantaŭ la kurtenon, rekte ĉe la muro. – Kiam li malkovros nian ĉeeston en momento, ni altiros lian atenton al ni. Dum li preterpasos vin, vi ponardos lin en la dorson, se vi povos. Vi, Murilo, montros vin al li, poste kuros laŭ la koridoro. Je Mitrao, ni havas neniun ŝancon venki lin en manbatalo, sed ni estas kondamnitaj ĉiuokaze.

Murilo sentis sian sangon frostiĝi en la vejnoj, sed li subpremis sian timon kaj paŝis el la koridoro en la ĉambron. En tiu momento, Thak, sur la kontraŭa flanko de la ĉambro, turniĝis, rigardis lin kolere, kaj kun laŭta muĝo, saltis al la junulo. Lia skarlata kapuĉo refalis sur lian dorson, rivelante nigran, misforman kranion; pli helaj, ruĝaj makuloj videblis sur liaj nigraj piedoj kaj la skarlata robo. Kuregante tra la ĉambro, kun nudaj dentegoj, li aspektis kiel purpurnigra demono, lia masiva korpo moviĝanta kun miriga rapideco sur kurbaj kruroj.

Murilo turniĝis kaj kuris reen en la koridoron, kaj kvankam timo aldonis al li flugilojn, la harkovrita monstro estis preskaŭ tuj malantaŭ li. Dum la kreitaĵo kuris preter la kurtenoj, figuro saltis de malantaŭ la kurteno kaj falis sur la kolon de la homsimio, samtempe enpikante ponardon en lian dorson. Thak ekkriegis terure kiam la neatendita atako faligis lin, ĵetante ambaŭ kontraŭulojn ruliĝi trans la plankon, formante kirliĝantan bulon da brakoj kaj kruroj trans la ĉambron en furioza lukto.

Murilo vidis la barbaron kapti la torson de la bestio per siaj kruroj kaj, provante alkroĉiĝi al ĝia dorso, pikis ĝin plurfoje per sia ponardo. Dume, Thak provis forĵeti la malamikon de sia dorso, alportante lin al atingo de siaj grandegaj dentegoj, kiuj povus disŝiri lin en pecojn. La kirlanta maso de membroj kaj purpuraj ĉifonoj ruliĝis laŭ la koridoro tiel rapide, ke Murilo, timante ke li eble trafos Conan-on, ne kuraĝis uzi la seĝon, kiun li kaptis. Li vidis, ke malgraŭ la avantaĝo de surprizo kaj la volumena robo, kiu ligis la homsimion, limigante ĝiajn movojn, la monstra forto de Thak komencis superregi. Malrapide sed senĉese, li tiris Conan-on de sia dorso. La homsimio jam ricevis sufiĉe da batoj por mortigi dekduon da homoj. La ponardo de Conan plurfoje trapikis la torson, ŝultrojn kaj taŭrokolon de la abunde sanganta bestio, tamen se lia klingo rapide ne atingos decidan organon, la superhoma vigleco de Thak permesos al li mortigi la Cymmerianon, kaj poste liajn kunulojn.

La Cymmeriano ankaŭ batalis kiel sovaĝa besto, en silento rompita nur de raŭka anhelado. La nigraj ungegoj de la monstro ŝiris la karnon de la barbaro, kaj la ŝtala teno de ĝiaj misformaj brakoj tiris lian gorĝon al ĝia larĝe malfermita faŭko. Subite, Murilo ekvidis la oportunan momenton, saltis antaŭen, kaj per potenca svingo, frapis la bestion per la seĝo kun sufiĉa forto por frakasi la kranion de iu ajn homo. La seĝo resaltis de la nigra kranio de Thak, sed la dounsvenigita monstro por momento malstreĉis sian teruran tenon, kaj tiam, anhelante kaj gutante de sango, Conan kliniĝis antaŭen kaj enpikis sian ponardon ĝis la tenilo en la koron de la homsimio.

Konvulsia tremo skuis la korpon de la bestio; ĝiaj okuloj ŝveliĝis, poste ĝi senvive kuŝiĝis sur la planko. Ĝiaj ardantaj okuloj malmoviĝis kaj estingiĝis, kaj ĝiaj potencaj membroj tremis kaj senforte falis malsupren.

Conan ŝanceliĝe stariĝis sur siajn piedojn, viŝante ŝviton kaj sangon de sia vizaĝo. Sango gutis el liaj fingroj kaj ponardo, kaj fluetis en maldikaj riveretoj el liaj femuroj, brakoj kaj torso. Murilo provis subteni lin, sed la barbaro forpelis lin per senpacienca gesto.

– Kiam mi ne povos stari mem, estos tempo por mi morti – li murmuris tra ŝvelintaj lipoj. – Sed mi bezonus tason da vino.

Nabonidus rigardis la rigide kuŝantan monstron, kvazaŭ li ne povus kredi siajn okulojn. Kuŝante tiel, la nigra, vila, abomeninda monstro aspektis iom groteska en sia skarlata togo; tamen ĝi pli similis homon ol beston, kaj la bildo enhavis en si ian strangan kaj teruran patoson.

Eĉ la Cymmeriano sentis tion, ĉar li spiregis:

– Mi mortigis homon – beston hodiaŭ. Mi nombros lin inter la plej kuraĝaj ĉefoj, kies animojn mi sendis en la landon de mallumo, kaj miaj virinoj kantos kantojn pri li.

Nabonidus kliniĝis kaj prenis ŝlosilfaskon sur ora ĉeno, kiu elfalis de la zono de la homsimio dum la batalo. Signalante al siaj kunuloj sekvi lin, li kondukis ilin al la ĉambra pordo, malfermis ĝin kaj enkondukis ilin internen. La ĉambro estis brile lumigita, kiel la aliaj. La Ruĝa Pastro prenis karafon da vino de la tablo kaj plenigis kristalajn pokalojn. Dum liaj kunuloj trinkis avide, li murmuris:

– Kia nokto! Jam preskaŭ tagiĝas. Kaj kio pri vi, amikoj?

– Se vi donos al mi bandaĝojn kaj tiaĵojn, mi bandaĝos la vundojn de Conan – diris Murilo, kaj Nabonidus kapjesis, poste paŝis al la pordo kondukanta al la koridoro. Ia netuŝebla ŝanĝo en la voĉo aŭ vizaĝesprimo de la pastro igis Murilon observi lin atente. Ĉe la pordo, la Ruĝa Pastro abrupte turniĝis. Lia vizaĝo ŝanĝiĝis: liaj okuloj brilis per la malnova fajro, kaj liaj lipoj tordiĝis per silenta rido.

– Pakto de friponoj! – la voĉtono de la parolanto estis moka, kiel ĉiam. – Sed ne pakto de stultuloj. Vi estas stultulo, Murilo!

– Kion vi volas diri? – La juna nobelo faris paŝon al li.

– Haltu! – La voĉo de Nabonidus tranĉis kiel vipo. – Unu paŝon pli kaj mi detruos vin!

La sango de Murilo malvarmiĝis en liaj vejnoj kiam li ekvidis la Ruĝan Pastron teni enmane la finon de dika velura ŝnuro, kiu pendis inter la drapiraĵoj, tuj ĉe la pordo.

– Kia perfido estas ĉi tio? – Murilo ekkriis. – Vi ja ĵuris...

– Mi ĵuris, ke mi ne rakontos al la reĝo ŝercon pri vi! Mi ne ĵuris, ke mi ne prenos la aferojn en miajn proprajn manojn, se la okazo aperus. Ĉu vi pensas, ke mi povus preterlasi tian okazon? Sub normalaj cirkonstancoj, mi ne kuraĝus mortigi vin sen la permeso de la reĝo, sed nun neniu scios pri tio. Vi finos en kuvo da acido kun Thak kaj la naciismaj stultuloj, kaj neniu scios pri tio. Kia nokto ĉi tio estis por mi! Kvankam mi perdis valorajn servistojn, mi ankaŭ seniĝis de danĝeraj malamikoj. Haltu! Mi estas ĉe la sojlo, kaj antaŭ ol vi povos atingi min, mi tiros ĉi tiun ŝnuron kaj sendos vin al infero. Ĉi-foje, ne per griza lotuso, sed per io same efika. Preskaŭ ĉiu ĉambro en mia domo estas kaptilo. Do, Murilo, vi stultulo...

Tro rapide por kapti tion per okulo, Conan kaptis tabureton kaj ĵetis ĝin en la pastron. Nabonidus instinkte ekkriis, etendante la manon al la ŝnuro, sed li ne havis tempon. La ĵetaĵo trafis lin en la kapon, kaj la Ruĝa Pastro ŝanceliĝis, kaj poste kolapsis sur la plankon, kie malhelruĝa flako rapide komencis disvastiĝi.

– Kaj tamen li havis ruĝan sangon – murmuris Conan. Murilo pasigis tremantan, disvastiĝantan manon tra sia ŝvit-malsekigita hararo kaj apogis sin kontraŭ la tablon por ne fali, liaj genuoj kolapsis pro malŝarĝiĝo.

– Jam tagiĝas – li diris. – Ni foriru de ĉi tie antaŭ ol iu nova malfeliĉo trafos nin. Se ni sukcesos transiri la posedaĵan muron sen esti viditaj, neniu ligos nin kun la okazaĵoj de ĉi tiu nokto. Lasu la gardistojn verki siajn proprajn klarigojn mem.

Li ekrigardis la kadavron de la Ruĝa Pastro, naĝantan en sango, kaj levis la ŝultrojn.

– Li estis malsaĝulo finfine: se li ne perdus tempon mokante nin, li povus facile kapti nin.

– Nu, jes – la Cymmeriano diris trankvile. – Li renkontis la finon, kiun ĉiu fiulo havas. Mi volonte estus prirabinta ĉi tiun domon, sed eble estus plej bone ne prokrasti.

Kiam ili eliris el la malluma ĝardeno, blankigita de la tagiĝo, Murilo diris:

– La Ruĝa Pastro foriris en la mallumon, do mia estonteco en la urbo aspektas rozkolora, kaj mi havas nenion por timi. Sed kio pri vi? Tiu afero pri la pastro el la Labirinto ankoraŭ pendas super vi, kaj...

– Mi ĉiuokaze sufiĉe havas de ĉi tiu urbo – la Cymmeriano ridetis. – Vi menciis ion pri ĉevalo atendanta en la Rattruo. Mi scivolas kiom rapide tiu ĉevalo povos porti min al alia regno. Mi havas multajn pliajn vojojn por trairi antaŭ ol mi sekvos la vojon, kiun Nabonidus prenis tiun ĉi nokton.