La pliboniĝanta stato en la lando kaj la pli trankvila rilato inter la du en la palaco ja ne povis daŭri kiom ajn longe.

Herodo komencis denove ĉiam pli maltrankviliĝi, denove fariĝis simila al si, oni eble povus diri. Li forglitis en sian mondon, fermita en si kaj suspektema, kaj ŝi rimarkis, ke ŝi perdas sian potencon super li.

Kaj ŝi sciis, de kio tio dependas. Ĉifoje ŝi cetere eksciis tion de li mem.

Fine li denove foriris al militado, iris al la trupoj inter la montoj, kie li ĉiam sentis sin plej komforta.

Mariamne ne tre malĝojis pro tio, ĉar lastatempe fariĝadis por ŝi ĉiam pli malfacile. Li jam komencis malkaŝe riproĉi ŝin, ke ŝi ne amas lin, konstante paroli pri tio. Antaŭe li ja klopodis kaŝi tion, kaŝi sian humiliĝon, kiel li nomis ĝin, ne rekoni ĝin, teni ĉion en si mem. Sed nun li male rekte diris tion, senkurbe kontraŭ ŝia vizaĝo. Ke li tre bone scias, ke ŝi ne amas lin, ke li rimarkas tion ĉiufoje, kiam ili kunestas, kaj ke ŝi mem scias tion same bone kiel li kaj montras tion eĉ tro klare, precipe kiam ŝi afektas deziron pri li, ŝajnigas sin plena de sekspostulemo malgraŭ tio, ke ŝi tute ne estas, sentas absolute nenion, ŝajnigas ardon kaj fajron, kiujn ŝi neniam kapablus senti, neniam trasperti en sia malvarmeta korpo, en tiu pala kaj suferanta korpo, kie ĉio estas malvarmeta, manoj, sino, koro, ĉio.

Ŝi rigardis lin per siaj malgajaj, malhelaj okuloj, tute ne forturnante sian sinceran rigardon, kaj kiam li ne plu povis elteni ĝin, li forrapidis, forkuregis de ŝi kaj liaj propraj sangostriaj okuloj estis tute sovaĝaj, kiam li ekkaŭris sur benko en alia ĉambro kun bateganta koro.

Tiel ili disiris. Antaŭ ol li foriris al la montoj.