PARTO DU

Syme malaperis. Mateno venis kiam li mankis en la laborejo: kelkaj senpripensemuloj komentis pri lia foresto. La sekvan tagon neniu menciis lin. La trian tagon, Winston eniris la vestiblon de la Departemento de Registro, por rigardi la afiŝtabulon. Unu el la informiloj surhavis presitan liston de la membroj de la Ŝakkomitato, de kiu Syme estis membro. Ĝi aspektis preskaŭ precize kiel antaŭe –  nenio estis elstrekita –  sed la listo estis je unu nomo malpli longa. Sufiĉis. Syme ĉesis ekzisti: li neniam ekzistis.

La vetero estis bakforne varmega. En la laberinteca Ministrejo, la senfenestraj klimatizataj ĉambroj restis normaltemperaturaj, sed ekstere la pavimaĵoj bruligis oniajn piedojn, kaj la fetoro de la subtera fervojo dum la pinthoroj estis abomenenda. La preparado por la Semajno da Malamo estis plenvigla, kaj la staboj de ĉiuj Ministrejoj laboradis kromhorojn. Procesioj, kunvenoj, militoparadoj, prelegoj, vaksfiguroj, filmmontradoj, teleekranaj programoj, ĉiuj devis esti organizataj; budoj estis starigendaj, figuraĵoj konstruendaj, sloganoj elpensendaj, kantoj verkendaj, onidiroj disvastigendaj, fotoj falsendaj. La sekcio en kiu laboris Julia, en la Departemento de Fikcio, devis ĉesi produktadi romanojn, kaj rapide produktadi serion da pamfletoj pri fiagoj de la malamiko. Winston, aldone al sia kutima laboro, pasigis longajn periodojn ĉiutage traserĉante arkivojn de La Tempoj, kaj ŝanĝante kaj plilarĝigante informerojn kiuj estos cititaj en prelegoj. Malfrue en la noktoj, kiam amasoj da tumultemaj proloj travagadis la stratojn, la urbo havis kurioze febrecan karakteron. La raketbomboj kraŝadis multe pli ofte ol antaŭe, kaj kelkfoje, tre for, estis enormaj eksplodoj, kies kaŭzon neniu povis klarigi, kaj pri kiuj estis ĉiaj onidiroj.

La nova melodio. kiu estos la karakteriza kanto de la Semajno de la Malamo. (“La malamkanto” oni nomis ĝin) jam estis verkita, kaj estis senĉese propagandata sur la teleekranoj. Ĝi havis sovaĝan bojan ritmon, kiun oni ne povus ĝuste nomi muzika, sed kiu similis al la batsonado de tamburoj. Elkriegate de centoj da voĉoj, akompanate de la militmarŝada sono de piedoj, ĝi estis timegiga. La proloj ekŝatis ĝin, kaj en la meznoktaj stratoj ĝi konkuris kun la ankoraŭ populara “Nur senespera deziraĵo”. La infanoj de la Geparsonsoj ludis ĝin dum ĉiuj horoj de la nokto kaj la tago, netolereble, per kombilo kaj peco da necesejpapero. La vesperoj de Winston estis ankoraŭ pli plenaj ol iam antaŭe. Teamoj da volontuloj, organizitaj de Parsons, preparadis la straton por la Semajno da Malamo, kudrante standardojn, pentrante afiŝojn, starigante flagingojn sur la tegmentoj, kaj danĝeroplene streĉante dratojn trans la straton por la surmetiĝo de paperaj rubandoj. Parsons fanfaronis ke la Apartamentoj de la Venko mem estos ornamita per kvarcent metroj da stamino. Li trovis sin en sia plejamata medio, kaj estis feliĉega. La varmego kaj la permana laborado eĉ regalis lin per kialo por denove vesti sin per kuloto kaj senkravata ĉemizo, dum la vesperoj. Li estis ĉie ĉiam, puŝante, tirante, segante, martelante, improvizante, instigante ĉiujn per kamarada admonado, kaj eligante el ĉiu faltaĵo de sia korpo akran ŝvitodoron, kiu ŝajnis neelĉerpebla.

Nova afiŝego subite ekaperis tra la tuta Londono. Ĝi surhavis nenian tekston, kaj simple montris monstran figuron de Eŭrazia soldato, tri-kvar metrojn alta, antaŭenpaŝanta kun senesprima Mongola vizaĝo, kaj enormaj botoj, de sia kokso celigante mitralon. Negrave el kiu angulo oni rigardis la afiŝegon, la aperturo de la pafilo, pligrandigita per la perspektivo, ŝajnis rekte celi la rigardanton. La bildo estis gluita sur ĉiun liberan spacon sur ĉiu muro, eĉ pli multnombre ol la portretoj pri Granda Frato. La proloj, kutime apatiaj pri la milito, estis puŝataj en unun el iliaj periodaj patriotismegoj. Kvazaŭ por agordi kun la ĝenerala humoro, la raketbomboj mortigadis pli grandajn kvantojn da homoj ol kutime. Unu falis sur homplenan kinejon en Stepney, entombigante plurcent viktimojn per la rubo. La tuta loĝantaro de la distrikto eliris por longa funebra parado, kiu daŭris plurhore kaj estis efektive kunveno por esprimi indignigon. Alia bombo falis sur pecon da neokupata tero, kiun oni utiligis kiel ludkampon, kaj plurdek infanoj estis diserigitaj de la eksplodo. Okazis pliaj koleraj demonstracioj, oni bruligis figuraĵon pri Goldstein, oni deŝiris centojn da ekzempleroj de la afiŝo montranta la Eŭrazian soldaton, kaj ĵetis ilin en la flamojn, kaj nombro da butikoj estis prirabita dum la tumulto; poste, onidiro disflugis ke spionoj direktas la raketbombojn per radioondoj, kaj la domo de maljuna paro, kiun oni suspektis fremdagenta, estis incendiita, kaj la paro pereis pro sufokiĝo.