Morgaŭ Alisa unuafoje iros en lernejon. Estos tre interesa tago. Hodiaŭ de mateno ŝiaj amikoj kaj konatuloj videofonas, kaj ĉiuj gratulas ŝin. Verdire, ankaŭ Alisa mem lasas neniun trankvila jam dum tri monatoj: ŝi rakontas pri sia estonta lernejo.

Marsano Buso sendis al ŝi iun konsternigan plumujon, kiun neniu sukcesis malfermi ĝis nun – nek mi, nek miaj samlaborantoj, inter kiuj estas du doktoroj de sciencoj kaj ĉefmekanikisto de nia zoo, interalie.

Ŝuŝaĉjo diris, ke li iros en la lernejon kune kun Alisa kaj kontrolos, ĉu ŝia instruistino estas sufiĉe lerta.

Estas mirinde multe da bruo. Laŭ mia memoro, neniu tiel bruis, kiam mi unuafoje iris en lernejon.

Nun tumulto iomete malgrandiĝis. Alisa foriris al la zoo por adiaŭi al Bronĉjo.

Kaj dume en la hejmo estas trankvile, mi decidis dikti kelkajn okazaĵojn el vivo de Alisa kaj de ŝiaj amikoj. Mi resendos tiujn dosierojn al la instruistino de Alisa. Por ŝi utilos scii, kun kiom malserioza homo ŝi devos rilati. Eble, tiuj notoj helpos al la instruistino eduki mian filinon.

De komence Alisa estis infano tia, kiaj estas aliaj infanoj. Ĝis ĉirkaŭ trijara aĝo. Tion pruvas la unua okazo, kiun mi intencas rakonti. Sed jam post jaro, kiam ŝi renkontis Bronĉjon, ŝia karaktero montris kapablojn por fari ĉion ne tiel, kiel oni tion kutimas fari, malaperi en la plej netaŭgaj momentoj kaj eĉ hazarde eltrovi tion, kion la plej grandaj nuntempaj scientistoj ne kapablis eltrovi. Alisa sciis utiligi por si siajn bonajn rilatojn kun aliaj personoj, sed, malgraŭ tio, ŝi havas amason da fidelaj amikoj. Sed al ni, al ŝiaj gepatroj, estas tre malfacile. Ĉar ni ja ne povas ĉiam resti hejme. Mi laboras en la zoo, dum nia panjo konstruas domojn, interalie, ofte sur aliaj planedoj.

Mi intencas averti la instruistinon de Alisa, ke, verŝajne, ankaŭ al ŝi ne estos facile. Do ŝi atente aŭskultu pri tute veraj eventoj, kiuj dum lastaj tri jaroj okazis al la knabineto Alisa en diversaj lokoj de Tero kaj de la kosmo.