Oni metis apud Virginio, sub la samajn kanojn, ŝian amikon Paŭlon kaj ĉirkaŭe iliajn amemajn patrinojn kaj fidelajn geservistojn. Oni ne starigis marmoraĵon super ilia humila altaĵeto, nek gravuris enskribon pri iliaj virtoj; sed rememoro pri ili restas neforigebla en la koro de iliaj ŝuldantoj. Iliaj ombroj ne bezonas famon, pri kiu ili ne zorgis dum sia vivo; sed se ili ankoraŭ interesiĝas pri tio, kio okazas sur la tero, sendube ili ŝatas vagi en pajlotegmentaj dometoj, loĝataj de laboremaj virtuloj; konsoli malriĉulojn malkontentajn pri sia sorto; eksciti ĉe junaj geamantoj daŭreblan pasion, guston al naturaj bienoj, amon al laboro kaj timon al riĉeco.

La popola voĉo, kiu silentas pri monumentoj starigitaj por la gloro de reĝoj, donis al kelkaj partoj de tiu insulo nomojn, kiuj eterne rememorigos pri la perdo de Virginio.

Oni vidas apud la insulo Ambro, meze de la rifoj, lokon nomata Pasejo de Saint-Géran, laŭ la nomo de la ŝipo, kiu tie pereis, rekondukante Virginion el Eŭropo.