Malriĉis flore mia primavero,
Dezerte sekas la somero nun'.
Kaj ĉu post ĉio restas eĉ espero,
ke sukajn fruktojn portos la aŭtun'?

Kaj tamen al mi karas miaj tagoj,
Kaj time pensas mi pri l' nepra fin'.
Ho, estas dolĉ' en plej turmentaj plagoj!
Ho, belas viv', mi arde amas ĝin!

Sed venis la realo - la suno ardradia,
Kaj rozkolora sorĉo de mia vivmaten' -
Por ĉiam ĝi forpalis. La revmiraĝ' de mia
Naiva infanaĝo foriĝis sen reven'.

Kaj nun infere ardas ĉi senindulga suno,
kaj brulaj ĝiaj sagoj penetras ĝis la kor'.
Kun froste frida mok' min evitas la fortuno.
Vunditan mian koron tiranas la dolor'.

Kaj kio povus esti via ĉarma,
Sveltforma trunk', ol suka tig' de floro?
Kaj via spiro - jen zefiro varma!
Kaj via voĉ' - birdetsonoro!

Radias via suna okulparo
Printempan brilon el la ardprofundo!
Kaj via ŝvela kaj densa hararo -
Jen la printempa kresk-abundo!