Ĝi bildas al mi naskan vilaĝon,
kie pasigis mi junaĝon.
Ĝin junulinoj kantis
dum rezedaron plantis.
Resonas same tiu kanto
en vasta ebenaĵo.
Per ĝi plenplena estas kampo,
ĝi estas - edenaĵo.

Susuras ĝin branĉoj siringaj
ĉe vento ĝenataj kaj vringaj:
en varmaj antaŭvesperoj
resonas ĝiaj eroj.
Kanto ĉi flugas nostalgie
tra etaj domoj varmaj.
Vilaĝo aŭskultas ĝin pie,
okuloj iĝas larmaj.

Esprimas kanto amon ĝue
kiu forpasis kruele frue
kun malfeliĉa paro
en dista la kamparo.
Tragikon ĝian eterne liutos
la voĉoj junulinaj,
en kampoj senfinaj.

Sed vintro frida estas nune,
kun ĝi la kanto ne iras kune.
La branĝoj malgaje hisas,
neĝeroj teron kisas.
Ho, kanto sorĉa! Versoj mitaj!
Kun raraj, spitaj sencoj.
Redonu, redonu por ĉiam perditajn
infanec-reminiscencojn.