Nenion ni ravatoj paroladis,
Dolĉaĵojn suĉis nur du buŝoj nun.
Pri lando malproksima ni revadis,
Eterne kie brilas ora sun'.

Fortege logas via sorĉmieno,
Sed vane vin, ho, serĉas la esper'.
Pro sopirem' pri via ĉirkaŭpreno
Pereas mi de l' ĉarma sonĝaper' ...

Al viaj okuloj belegaj simile
Ridetas l'eterna ĉielo je ni;
Plenigu sorĉige, plenigu do brile
La korojn per novaj esperoj, ho Di'!

Branĉetojn florriĉajn fleksigas zefiro,
Per kio plenega d'odoro l'aer'.
Birdara sur l'arboj sonigas admiro
Saluto, sorĉisto, amika sincer'!

Saluto, sorĉisto, vi sunfavoranto!
Samtempe ravita ĝin vokas la kor'.
Vi vivon kaj amon kaj ĝuon donanto
Mildega konsolo de homa dolor'!