Kaj nur parolu! Sen voĉvitamin'
vin trafos la pela parolskorbuto,
de ĝi neniam kurace savos vin
maldensaj etaj gutoj da balbuto!
Ne restu Lingvo la muta liuto,
aŭ lud' por tri monatoj aŭ eĉ kvin!
La Lingvo estu de l' estont' saluto
al abismoj krutaj de l'homarruin'.

Ho, jam multfoje ĉirkaŭ ni tempestis,
sed revenis feliĉa animriĉ'.
Esperas mi: en via kor' ne nestis
loĝejon sian turpa senreviĝ'·
Ho, ni ĉiuj vizitadis, ĉeestis
iam ian porkomencantan kurson,
sed nur tre raraj, tre malmultaj restis
niaj en la laciga vivkonkurso.

Plej bonajn filojn de land' itala
allogis centro ambatala,
Bologna - tio ne estas f1ato.

El land' kuŝante trans blua maro
venis nek malamik' nek barbaro,
najbaro eterna, la kroato.

Por amkonstruaĵ' modestan brikon
kunportis mi trans Adriatikon,
ĉi tien mi venis kiel frato.

Ĝi do ne malfruos!
Intime mi supozas,
ke pro ĝi la rido
en ĉi Karnavalo bruos.
Mi eĉ dezirus ke ĝi ankoraŭ plaĉu!
Kaj al tiuj,
kiuj ĝin ne ŝatos,
mi diru:
"Mi ne flatos!
Vi simple - kraĉu,
kaj -
la sekvontajn paĝojn transiru!"

Ne ploros mi pro la kritiko,
Entute ne - sed tamen preskaŭ.
Bonvolon petas de l' publiko
poeto ĉe la vojo kreska.

Sed se iu animo vespa
Min pikos per malicaj pikoj,
Pentriĝos sur la rimobrikoj
Tuj lia aĉa bildo freska.

Mi bonon petas de l' publiko...

Ĉi-karnavale homoj multaj
Sin cirke kiel bestoj vestos,
kaj ĉies vest' kaj gest' atestos
Pri l' karnavala festo kulta.

Nun festu ĝojon karnavalan
Ni senprokraste kun ĝoj' vasta,
Ne estu ni ridinde lastaj!

Kaj mi, por preni kronon balan,
Ekrajdis mi Pegaz-ĉevalon
Kaj kronos princon Karnavalon.

Nek estis sonĝo geedziĝa,
Sed en la nokto Karnavala
(Memoras mi je imago pala)
Mi sonĝis en narkot' feliĉa:

Ĉu unua estas de aprilo,
mensogo aŭ la trompa brilo?
En sonĝ' mi vidis estontvivon.

Ekvidis mi du bildojn helajn:
Ordaranĝitajn, riĉajn, belajn
Bibliotekon kaj arhivon!

Ja ĉiam sonĝos plu poeto
Pri Viaj rigorĉarmaj normoj.
Ho renesancaj poemformoj,
Rondel', oktavo kaj soneto!

Pri Karnaval-princ' en Firenco
Potenca iam duk' Lorenco
Poemojn verkis por publik'.

Ĉi poezipraktik' ŝatata
Jam estis de burĝar' kroata
En renesanca Dubrovnik'.

Elprenis el la feraj kestoj;
La urs' eĉ kronis sin per kasko.
Ne scius mi pli tedan taskon
Ol serĉi iliajn bestorestojn.

La vulp' bankisto, lup' buĉisto
Estis, kaj car' leon' pro l' ŝato,
Kaj hien', nature, advokato.

Sed novaj gastoj sur ballisto
Apenaŭ aperis - sen admono
Forkuris ĉiuj pro l' - rekono!

Neniam ĝis ĉi nia pordo
Alvenos en la luksa fordo.
Sed ne timu ĉi tian sorton,
Ne trafos nin ĉi sortomordo.

Sen ord' ja estas nur la hordo,
Aŭ postciklona mara bordo
En iu torda, norda fjordo.

Sed orde eĉ plej eta forto
Malmorte kaj sen sortaborto
Progresas en konkordakordo.

Virinojn ŝatis li kaj brandon,
Sed ja edzinon havis tian,
Ke drakon ŝi mitologian
Dispremi povus sub la plando.

Forkuris iam li al balo,
La mask' - netravidebla vualo.
Li trovis tie ĉarman damon,

Ŝin senmaskigis, serĉis amon...
Karolo restis sen parol' -
Edzino ridas: "Ho, Karol'!"

En nia verda ĉi ĉielo
Ĉi stelo indas ĉiam lumi.
Ĝi estas - kial ja cerbumi,
Vi scias jam - "La Suda Stelo".

Por ke ĝi brilu al la mondo
Lumante kiel juvelaj ŝtonoj
Starantaj sur la caraj kronoj,

Ho, ne forgesu nia rondo:
Al Lo So So eĉ sen admonoj
Torent' alfluu da abonoj!

En ĉiu dolĉ' ioma salo,
Tro ofte plaĉa komedi'
Fariĝas aĉa tragedi'.
Preteru nin ĉi sortofalo.

Finiĝas nun la sonetaro,
Ke princo ne fariĝu caro -
Princ' ĝenas nin jam - kaj eĉ tro!

Tro longa ĉio tuj fariĝas
Tedega, eĉ se ĝi ĝojriĉas!!
Vin salutegas via Bo.