SCENO I

En Venecio. En tribunalo.

Eniras la duko, la altranguloj, Antonio, Bassanio, Gratiano, Salanio kaj aliaj.

DUKO:

Nu, ĉu Antonio tie ĉi alestas?

ANTONIO:

Preta, se plaĉas al la Duka moŝto.

DUKO:

Mi vin domaĝas; venis vi responde

al kontraŭul’ ŝtoneca, hom’ malhoma,

kompaton ne konanta, tutmalplena

je ĉiu ero da kompata sento.

ANTONIO:

Sciiĝis mi, ke via Duka moŝto

multe klopodis moderigi lian

troseverecon; sed, ĉar li ankoraŭ

malcedas kaj rimed’ neniu povas

laŭleĝe min forporti ekster trafon

malican lian, do mi kontraŭmetas

al lia furiozo paciencon.

Armita per spirita trankvileco,

mi lian tiranecan koleregon

toleros.

DUKO:

Oni iru kaj la judon

en tribunalon voku.

SALANIO:

Ĉe la pordo

li staras, via moŝto; jen li venas.

Eniras Shylock.

DUKO:

Enlasu lin; li staru tie meze.

Shylock, la ĝeneralan opinion

mi partoprenas, ke vi nur kondukas

ĝis hor’ ekstrema vian ŝajnmalicon;

kaj tiam, oni diras, vi elmontros

kompaton kaj bedaŭron pli frapantajn

ol via stranga kvazaŭ-krueleco;

kaj, kvankam nun pri perdo vi insistas,

nome pri unu funto de la karno

de tiu kompatinda komercisto,

vi tiam malpretendos la punperdon,

kaj plue, pro humana mildameco,

al li forlasos parton de l’ ĉefsumo,

kompate rigardante liajn perdojn

tiel amasiĝintajn lastatempe

sur liajn ŝultrojn, ke sufiĉus ili

por ruinigi estron-komerciston

kaj eldevigi decan kondolencon

el brustoj kupraj, krud-silikaj koroj

kaj malcedemaj turkoj kaj tataroj

nekutimintaj je afablaj faroj

kaj komplezemo. Ni atendas ĉiuj

el vi, hebreo, do, respondon dolĉan.

SHYLOCK:

Moŝto, mi pri intenco mia jam

sciigis vin kaj per sabato nia

mi sankte ĵuris, ke de mia akto

postulos mi la decan punasignon.

Se vi rifuzos, tiam ve al via

civito kaj al ĝia libereco!

Vi min demandos, kial mi prefere

ricevos ian pezon da karnaĉo,

ol tridek centojn da dukatoj. Tion

mi ne respondos rekte. Sed supozu,

ke mi kapricon havas: ĉu sufiĉas?

Supozu, ke turmentas mian domon

rato kaj mi kontente pagos dekmil

dukatojn, por ĝin venenigi? Ĉu

respondon nun vi trovas? Kelkajn homojn

malplaĉas oscedanta porko; kelkaj

frenezas, se ekvidas ili katon;

aliaj, kiam sakfajfilo kantas

per naza tono, perdas sinregadon.

Tiel kaprico klinas la pasion,

kiel virino laŭ prefero sia,

al aĵo malŝatata aŭ ŝatata.

Kaj nun al la respondo: Kiel mankas

firma motivo, kial tiuj homoj

malamas jen la porkon oscedantan,

jen la kvietan, hejman katon, jen

la sakfajfilon felan, sed deviĝe,

vole-ne-vole cedas kaj hontante

ofendas, tamen ofendite mem:

tiel, klarigi la motivon mian

nek povas mi, nek volas; nur mi sentas

malamon firman, ian abomenon

kontraŭ Antonio, tial mi procesas

monperde kontraŭ li. Ĉu vi ricevis

respondon vian?

BASSANIO:

Vi senhonta homo!

Respondo tia ne pravigas vian

konduton kruelegan.

SHYLOCK:

Mi al vi

ne ŝuldas kontentigon per respondoj.

BASSANIO:

Ĉu ĉiu pereigas neamatan

objekton?

SHYLOCK:

Sed objekton malamatan

ĉu iu ne deziras pereigi?

BASSANIO:

Ne ĉiu ofendaĵo tuje naskas

malamon.

SHYLOCK:

Ĉu vi lasus al serpento

la duan fojon mordi vin?

ANTONIO:

Mi petas,

vi konsideru, ke vi argumentas

kun tiu judo. Vi egale povus

sur la marbordo stari kaj ordoni

al Oceano iom deniveli

de sia alt’ kutima; vi egale

povus demandi lupon, kial li

blekigis la ŝafinon pro ŝafido;

egale malpermesus vi al pinoj

montaraj siajn altajn suprojn svingi

kaj brui, ekskuate de la ventoj

ĉielaj; taskon la plej malfacilan

vi samprospere povus entrepreni,

kiel moligi tiun plej malmolan

el ĉiuj aĵoj – lian judan koron.

Mi do petegas, plu ne proponadu;

rimedojn plu ne uzu, sed, rapide

laŭ konveneco, mi ricevu juĝon

kaj cedu la postulon de la judo.

BASSANIO:

Pro viaj trimil, jen dukatoj sesmil.

SHYLOCK:

Se el dukatoj sesmil ĉiu unu

ses erojn havus, ĉiun po dukato,

mi ne akceptus: mi laŭ mia akto

postulus.

DUKO:

Kiel vi esperos pri kompato

mem, kiu ne kompatas?

SHYLOCK:

Kian juĝon

mi timos, kiu ne malbonon faras?

Ĉe vi, la multajn aĉetitajn sklavojn

vi uzas, same kiel la azenojn,

hundojn kaj mulojn viajn, por oficoj

sklave humilaj, per aĉeta rajto.

Se mi parolos tiel: ili estu

liberaj: kun gefiloj viaj ilin

edzigu. Kial ŝarĝojn ili portas

ŝvitante? Ili havu molajn litojn

egale kiel vi kaj manĝu same

bongustajn pecojn – certe vi respondos:

La sklavoj estas niaj. Tiel ankaŭ

respondas mi. Tre kare mi aĉetis

karnfunton tiun, do ĝi estas mia,

kaj mi ĝin havos. Se vi min malhelpos,

fi al leĝaro via! Ne ekzistas

potenco en dekretoj Veneciaj.

Mi staras postulante la verdikton

de l’ tribunalo. Ĉu mi ĝin ricevos?

DUKO:

Mi povas per aŭtoritato mia

disigi la kunsidon, se ne venos

hodiaŭ tien ĉi doktoro klera

Bellario, kiun petis mi decidi

ĉi tion, sendis ankaŭ lin venigi.

SALANIO:

Ekstere, via moŝto, tie staras

sendito de l’ doktoro, kun leteroj.

Ĵus el Padov’ li venis.

DUKO:

La leterojn

ĉi tien donu; voku la senditon.

BASSANIO:

Karul’ Antonio, vin kuraĝe tenu!

La judo min ricevos, karnon, sangon,

ostojn kaj ĉion, antaŭ ol vi perdos

por mi eĉ unu sangoguton vian.

ANTONIO:

Mi estas infektulo en ŝafaro,

plej taŭga morti. Frukto plej malforta

plej frue falas teren; tiel estu

ankaŭ ĉe mi. Bassanio, vi ne povos

pli bone vin okupi, ol ankoraŭ

vivi kaj verki mian epitafon.

Eniras Nerissa, vestita kiel skribisto de advokato

DUKO:

Ĉu el Padov’ vi venis, de Bellario?

NERISSA:

Sinjoro, jes pri ambaŭ. Vian moŝton

Bellario jen salutas.

Prezentante leteron.

BASSANIO:

(Al Shylock) Kial vi

tranĉilon tiel verve pliakrigas?

SHYLOCK:

Por tranĉi mian juĝasignon for

de jena bankrotulo.

GRATIANO:

Ho, kruela

judaĉo! Por vi mem vi pliakrigas

ne feron, sed inferon. Ne ekzistas

metalo, eĉ hakilo la mortpuna,

akra duone je malico via.

Ĉu vin neniu peto povas piki?

SHYLOCK:

Konforma al saĝeco via? Ne!

GRATIANO:

Ho, estu kondamnita, vi hundaĉo

neelpetebla! Kaj pri via vivo

justeco estu kulpigita. Preskaŭ

pro vi mi dubas mian sanktan fidon,

por opinii kun Pitagoras’,

ke bestanimoj translokigas sin

en homajn korpojn. Via hundanimo

regadis lupon, kiu, pendigite

pro hommortigo, forflugigis sian

animon tuj de l’ pendigilo mem;

kaj tiu ĉi enverŝis sin en vin

ankoraŭ en malsankta patrinaĉo;

deziroj viaj tial estas lupaj,

sangamaj, malsategaj, rabakiraj.

SHYLOCK:

Ĝis povos vi sigelon forinsulti

de mia dokumento, vi ofendas

nur viajn pulmojn per la kriegado.

Riparu, bona fraŭlo, vian spriton,

aŭ kadukiĝos ĝi neripareble.

Verdikton tribunalan mi atendas.

DUKO:

La skribo de Bellario rekomendas

al tiu ĉi juĝejo iun kleran

doktoron junan; kie do li estas?

NERISSA:

Apude li atendas, por ekkoni

respondon vian, ĉu vi lin enlasas.

DUKO:

Jes, tre plezure. Tri aŭ kvar el vi

konduku lin ĉi tien, tre afable.

Kaj dume la leteron de Bellario

la juĝantaro aŭdos.

SKRIBISTO:

(Legas)

Via Moŝto devas kompreni, ke ricevante vian leteron mi tre malsanas; tamen en la momento, kiam via sendito alvenis, estis en afabla vizito ĉe mi juna doktoro el Romo; lia nomo estas Balthasar. Mi rakontis al li la cirkonstancojn de la proceso inter la hebreo kaj la komercisto Antonio; kune ni trafoliis multajn librojn; li estas provizita de mia opinio; kaj tio, freŝigita de lia propra klereco (kies profundecon mi ne sufiĉe povas admirigi), akompanas lin, laŭ mia insista petado, por plenumi, anstataŭ mi mem, la deziron esprimitan de via Moŝto. Mi petegas vin, lasu, ke lia manko de maljuneco ne malhelpu lin, havigante al li mankon de via respektego: ĉar neniam mi konis tiel junan korpon kun tiel maljuna kapo. Mi lasas lin al via afabla akcepto, kies provo plej bone famigos lian aprobigon.

DUKO:

Do tiel skribas la klerul’ Bellario;

kaj jen, kredeble, venas la doktoro.

Eniras Portia, vestita kiel doktoro de juro.

Mi premu vian manon. Ĉu vi venas

ek de Bellario la maljuna?

PORTIA:

Jes,

mi venis, via moŝto.

DUKO:

Tre bonvene.

Okupu vian lokon. Ĉu vi konas

la cirkonstancojn de l’ koncerno, kiun

ĉi tie ni esploras?

PORTIA:

La koncernon

mi funde konas; oni volu montri

al mi la komerciston kaj l’ hebreon.

DUKO:

Antonio kaj maljuna Shylock, ambaŭ

elpaŝu.

PORTIA:

Ĉu vi estas Shylock, nome?

SHYLOCK:

Mi estas Shylock, nome.

PORTIA:

La proceso,

kiun vi faras, estas io stranga,

bonorda tamen, tiel ke leĝaro

la Venecia ne malhelpi povas

procedan manieron vian. Vi:

(Al Antonio)

Ĉu vi ne staras en celkampo lia?

ANTONIO:

Almenaŭ li pretendas.

PORTIA:

Kaj la akton

ĉu vi konfesas?

ANTONIO:

Jes.

PORTIA:

Do la hebreo

kompaton devas montri.

SHYLOCK:

Diru, vi,

per kia devigeco do mi devas?

PORTIA:

Kompato estas virto nedeviga;

ĝi gutas pluve, dolĉe, el ĉielo

sur suban lokon. Per duobla beno

ĝi benas: ĉe donado, ĉe ricevo.

Ĝi plej potencas kun la potenculo;

ĝi pli ol krono reĝon ornamadas.

La reĝa sceptro mondan povon montras,

simbolas respektegon, majestecon,

sidejon de la timosent’ al reĝoj;

sed la kompato sidas super sceptroj;

ĝi tronas en la koro mem de reĝoj:

ĝi estas eco de la Plejpotenca;

kaj monda povo plej similas Dian,

se kompatemo spicas la justecon.

Do vi, hebreo, kvankam vi postulas

justaĵon leĝan, konsideru bone,

ke, laŭ justeco, Dian senkulpigon

neniu el ni trafus. Ĉu ne ĉiuj

ni preĝas por kompato? Tiaj preĝoj

kompaton devus al ni mem instrui.

Mi por dolĉigi vian pledon justan

parolis tiel longe; tamen, se

pri juĝo vi insistas, tiam nepre

la Venecia tribunalo devos

verdikton doni kontraŭ l’ komercisto.

SHYLOCK:

Sur mian kapon miaj faroj! Nur

postulas mi la leĝon kaj verdikton

kaj pagon de l’ rajtaĵo laŭ la akto.

PORTIA:

Ĉu eble li la monon povas pagi?

BASSANIO:

Jes; jen mi ĝin proponas en juĝejo;

eĉ la duoblon; se ĝi ne sufiĉas,

mi garantias ĝin dekoble pagi,

riskante miajn manojn, kapon, koron.

Se tio ne sufiĉas, evidente

malico premas veron. Mi petegas:

la leĝon per aŭtoritato via

por unu fojo streĉu iomete;

por ega bon’, malbonon etan faru,

kaj maltrafigu tiun ĉi satanon.

PORTIA:

Ne eble; tie ĉi en Venecio

aŭtoritat’ ne estas, kiu povus

nuligi pledon bone starigitan.

Ĝin povus citi ĉiuj por ekzemplo,

kaj laŭ modelo tiu sama, rampus

malbonoj multaj en la staton. Ne!

Ne povas esti tio.

SHYLOCK:

Danielo

en juĝon venis! vera Danielo!

Saĝa juĝisto juna, kiom mi

respektas vin!

PORTIA:

Permesu nun rigardi

la dokumenton.

SHYLOCK:

Jen, respektegata

doktoro, jen ĝi estas.

PORTIA:

Shylock, sumon

trioblan oni jen al vi proponas.

SHYLOCK:

Ĵuron mi havas en ĉielo, ĵuron!

Per la perfido ĉu animon mian

makuli? Ne pro tuta Venecio!

PORTIA:

Nu, tiu akto estas limpasinta;

do leĝe la hebreo per ĝi povas

postuli karnofunton kaj fortranĉi

de l’ komercisto, apud lia koro.

Kompatu; la trioblon vi akceptu;

la dokumenton lasu min disŝiri.

SHYLOCK:

Nur kiam ĝi solviĝos laŭ kondiĉoj.

Vi evidente estas honorinda

juĝisto; vi la juron funde konas;

kaj vi klarigon tre solidan faris.

Mi vin admonas per la leĝo, kies

kolon’ vi estas bonmerita, pasu

al la verdikto; per animo mia

mi ĵuras, ke neniu homa lango

potencas min deklini. Mi sur mian

akton apogas min.

ANTONIO:

Pri la verdikto

la juĝantaron kore mi petegas.

PORTIA:

Do la decido estas: ke pretigu

vi bruston vian por tranĉilo lia, –

SHYLOCK:

Nobla juĝisto! Ho, junul’ bonega!

PORTIA:

– ĉar la motivo kaj intenc’ de l’ leĝo

plene rilatas ankaŭ la punperdon

ĉi tie kondiĉitan sur la akto.

SHYLOCK:

Tre vere. Ho, juĝist’ lojale saĝa!

Kiom pli aĝa, ol vi nur aspektas!

PORTIA:

Nudigu do la bruston.

SHYLOCK:

Jes, la bruston;

juĝisto nobla, ĉu ne tiel diras

la akto? Apud lia koro, jen

la vortoj mem.

PORTIA:

Jes. Ĉu vi havas preta

pesilon por la karnon ĝuste pesi?

SHYLOCK:

Jam preta ĝin mi havas.

PORTIA:

Shylock, lasu

alesti viakoste kuraciston

por flegi liajn vundojn, por ne lasi

ke sangu li ĝis morto.

SHYLOCK:

Ĉu la akto

kondiĉon tian montras?

PORTIA:

Ne per vortoj.

Sed, tamen! Pro homamo estus bone,

ke vi almenaŭ faru ĝin.

SHYLOCK:

La akto

ne diras ĝin; mi ĝin ne trovas tie.

PORTIA:

Vi, komercisto, ĉu vi ion diros?

ANTONIO:

Nur tre malmulte: estas mi fortika

anime kaj tutpreta. Vian manon,

Bassanio, donu. Fine nun adiaŭ!

Ne malĝojegu, ke por vi mi venis

en tiun ekstremaĵon; ĉar en tio

sin montras la Fortuno pli kompleza

ol ordinare, ĉar kutime ŝi

la mizerulon lasas supervivi

riĉecon sian; tiel li kun frunto

sulkita kaj okuloj enfalintaj

malriĉan maljunecon sian vidas.

Sed min de tiu pentofaro daŭra

de mizereco ŝi fortranĉas nun.

Al moŝta la edzino via portu

saluton mian kaj al ŝi rakontu

laŭ kia manier’ Antonio mortis.

Rakontu, kiel mi vin amis; min

mortintan laŭdu kiom decas; poste

ŝin petu juĝi, ĉu Bassanio iam

ne estis amegata. Se amikon

perdotan nur domaĝas vi, neniel

domaĝas li elpagi vian ŝuldon,

ĉar, se la judo nur profunde tranĉos,

mi baldaŭ pagos ĝin per tuta koro.

BASSANIO:

Antonio, mi edzinon havas, kiun

mi amas kiel mian propran vivon;

sed vivon mem, edzinon, tutan mondon

mi ne preferas antaŭ via vivo.

Mi ĉion volus perdi, eĉ oferi

nun al satano tiu, por vin savi.

PORTIA:

Ne multe dankus vin edzino via,

se ŝi, aleste, aŭdus la proponon.

GRATIANO:

Edzinon havas mi kaj, pro honoro,

mi amas ŝin. Mi volus, ke ŝi estu

en la ĉielo, se ŝi tiel povus

influi ŝanĝon al la hunda judo.

NERISSA:

Saĝe dirite, kie ŝi ne aŭdas,

ĉar la propono farus el la hejmo

maltrankvilejon.

SHYLOCK:

(Flanken) Tiaspecaj estas

kristanaj edzoj. Mi filinon havas;

mi prenus ian idon de Barabbas

por sia edzo, antaŭ ol Kristanon!

(Laŭte) Ni perdas tempon; volu la verdikton

efektivigi.

PORTIA:

Funto de la karno

de tiu komercisto estas via;

la tribunal’ asignas kaj la leĝo

sankcias tion.

SHYLOCK:

Ho, juĝisto justa!

PORTIA:

Vi devas tranĉi ĝin de lia brusto;

la leĝ’ sankcias kaj la tribunalo

asignas tion.

SHYLOCK:

Ho, juĝisto klera!

Verdikton deciditan! Nu, pretiĝu!

PORTIA:

Sed iom paŭzu; restas unu punkto.

La jena akto ne rajtigas vin

pri eĉ sangero unu, ĉar ĝi diras:

funton da karno, jen la vortoj mem.

Viaĵon prenu do, la karnofunton;

sed se, tranĉante ĝin, elverŝos vi

guteton unu da kristana sango,

bienoj viaj kaj havaĵoj ĉiuj

laŭ Veneciaj leĝoj tuj perdiĝos

konfiske al la Venecia ŝtato.

GRATIANO:

Juĝisto justa! Notu bone. Judo

Ho, la juĝisto klera!

SHYLOCK:

Ĉu la leĝo

tiele diras?

PORTIA:

La dekreton mem

vi vidos. Ĉar justaĵon vi postulas,

certiĝu, ke justaĵon vi ricevos

eĉ pli ol vi deziras.

GRATIANO:

Notu, judo:

Juĝisto klera! Ho, juĝisto klera!

SHYLOCK:

Do mi akceptas la proponon: pagu

trione la ĉefsumon; la kristano

estos libera.

BASSANIO:

Jen la mono estas.

PORTIA:

Tenu! ne rapidu.

Justecon oni faru al la judo:

krom la asigno li nenion havos.

GRATIANO:

Ho, judo! justa, klera la juĝisto!

PORTIA:

Pretiĝu do la karnon tranĉi for.

Neniun sangon verŝu; nek plimulte

nek malpli tranĉu, sed nur ĝustan funton.

Se pli aŭ malpli ol la ĝustan funton

vi tranĉos, eĉ per tiom, ke ĝi pezos

manke aŭ troe per la tut’ aŭ parto

de dudekono da skrupul’ mizera,

aŭ eĉ se deflankiĝos la pesilo

laŭtakse per dikeco unuhara,

vi mortos kaj la viaj konfiskiĝos.

GRATIANO:

Ha, judo! venis dua Danielo!

Nun, malkredulo, mi vin koksen premas.

PORTIA:

Kial la judo paŭzas? Prenu vi

asignon vian.

SHYLOCK:

La ĉefsumon donu,

kaj lasu min foriri.

BASSANIO:

Jen ĝi estas, preta.

PORTIA:

Ĝin li rifuzis jam en tribunalo.

Li havos nur justaĵon laŭ la akto.

GRATIANO:

Jen dua Danielo, mi ripetas!

Al vi mi dankas tiun vorton, judo.

SHYLOCK:

Eĉ la ĉefsumon ĉu mi ne ricevos?

PORTIA:

Ricevos vi nur vian asignaĵon

prenotan tiel viariske, judo.

SHYLOCK:

Nu benu ĝin Satan’ al li. Ne plu

mi restos diskutante.

PORTIA:

Haltu, judo.

Ankoraŭ kroĉas sin al vi la leĝo.

En Veneciaj leĝoj dekretiĝis:

Se estas kontraŭ fremda hom’ pruvite,

ke per penadoj rektaj aŭ malrektaj

atencas li de iu civitano

la vivon, tiam atencato tiu

de lia havo kaptu la duonon;

kaj la duon’ alia enkasiĝu

ĉe l’ ŝtato; kaj la vivon de l’ krimulo

disponas nur la duko, absolute.

Situacion tiun vi okupas;

ĉar, evidente por la alestantoj,

malrekte, ankaŭ rekte, vi atencis

la vivon de la procesato; tiel

danĝeron ĵus nomitan vi enkuris.

indulgon dukan petu do genue.

GRATIANO:

Petegu pri permeso vin pendigi.

Sed tamen, ĉar la stato vian havon

konfiskis, eĉ la mono por pendŝnuro

al vi ne restas; tial je la kosto

de l’ regno oni devos vin pendigi.

DUKO:

Por ke vi vidu, kiel diferencas

spiritoj niaj, mi pardonas vin

rilate vian vivon, nepetite.

Pri via havo: al Antonio unu

duono apartenas, la alian

la stato prenas, tamen humileco

ĝin povas sanĝi en monpunon simplan.

PORTIA:

Tio rilatas staton, ne Antonion.

SHYLOCK:

Ne, sed la vivon ankaŭ prenu; tion

vi ne indulgu; vi forigas domon,

se vi forigas ĝian subtenilon;

se mian vivrimedon vi forprenas,

vi prenas ankaŭ same mian vivon.

PORTIA:

Por li indulgon kian vi disponas,

Antonio?

GRATIANO:

Nur, pro Dio, pendoŝnuron

sen pago.

ANTONIO:

Se al via Duka moŝto

kaj tuta juĝantaro plaĉas, mi

kontente malpretendos la duonon

de lia havo, se l’ alian parton

ĝis lia morto li permesos min

uzi kaj tiam poste ĝin transdoni

al la sinjoro, kiu lastatempe

filinon lian ŝtelis; sed kun pluaj

kondiĉoj du: ke pro favoro tiu

li sen prokrasto kristaniĝu; due:

li tie ĉi donacan akton faru

por testamenti ĉion al Lorenzo

bofilo sia kaj al la filino.

DUKO:

Li tion faru, aŭ mi nun retiros

la ĵus faritan tie ĉi pardonon.

PORTIA:

Vi, judo, ĉu konsentas? kion diras?

SHYLOCK:

Konsentas mi.

PORTIA:

Skribisto, vi redaktu

donacan akton.

SHYLOCK:

Mi petegas vin,

permesu min foriri; mi min sentas

nebone. Poste sendu tiun akton,

kaj mi subskribos.

DUKO:

Iru, sed subskribu.

GRATIANO:

Ĉe bapto, havos vi du baptopatrojn;

se estus mi juĝisto, pluan dekon

vi havus, por konduki al pendingo,

kaj ne al baptopelvo.

Eliras Shylock.

DUKO:

Vin, sinjoro,

mi petas al tagmanĝo en la domo.

PORTIA:

De via moŝto mi humile petas

indulgon, ĉar hodiaŭ nokte mem

Padoven devas mi direkti min;

plej bone do ekiri sen prokrasto.

DUKO:

Mi tre bedaŭras vian nedisponon.

Antonio, la sinjoron rekompencu,

ĉar ŝajnas, ke al li vi multe ŝuldas.

Eliras la duko kaj lia sekvantaro.

BASSANIO:

Indega nobelulo, mi kaj mia

amiko, per saĝeco via, estas

hodiaŭ forsavitaj el severaj

suferoj; do pro viaj komplezemaj

penadoj, ni volonte la dukatojn

trimil, ŝulditajn al la judo, petas

ke vi akceptu rekompence.

ANTONIO:

Plue,

por ĉiam restos ni ŝuldantoj viaj

por amo kaj sindono.

PORTIA:

Kiu estas

kontentigita, estas malavare

pagita; kaj, estante kontentega,

ke mi vin savis, mi egale sentas

min bone jam pagita, sed eĉ tiel

neniam mi pli profitama estis.

Rekonu min ĉe nova renkontiĝo;

tre kore mi salutas kaj adiaŭ!

BASSANIO:

Sinjoro kara, mi vin nepre tentu

akcepti pro memoro, ne pagilon,

sed amateston nian. Mi duoblan

komplezon petas: ke vi ne rifuzu,

kaj, due, ke afable vi pardonu.

PORTIA:

Ĉar liri vi insistas, mi kunsentos.

(Al Antonio)

La gantojn donu viajn kaj pro vi

mi ilin uzos;

(Al Bassanio) kaj pro korinklino

ĉi tiun vian ringon mi akceptos.

La manon ne detiru; tion sole

mi prenos; ĝin pro amo ne rifuzu.

BASSANIO:

Ĉi tiu ringo, kia bagatelo!

sinjoro, eĉ mi hontus ĝin donaci.

PORTIA:

Nenion mi akceptos krom ĉi tio;

kaj nur al ĝi mi sentas deziregon.

BASSANIO:

De ĝi dependas pli ol simpla kosto.

Donacos mi la plej-altprezan ringon

en Veneci’, serĉinte ĝin proklame;

nur pri ĉi tiu volu min indulgi.

PORTIA:

Rimarkas mi, sinjoro, ke rilate

proponojn viajn, vi tre malavaras.

Vi orde min instruis, jen almozi,

jen almozulon dece respondadi.

BASSANIO:

Sinjoro bona, tiun ringon donis

al mi edzino mia; ĝin metante

ŝi min ĵurigis, ke mi ĝin ne vendos,

perdos, nek fordonacos.

PORTIA:

Jen preteksto

al multaj viroj bone jam servinta

por ŝpari la donacojn. La edzino,

se ne frenezas ŝi kaj se ŝi scios,

ke tiel bone mi meritis ĝin,

ne ĉiam pro la ringo malpacadus,

se vi ĝin donus. Nu, en pacon iru!

Eliras Portia kaj Nerissa.

ANTONIO:

Moŝto Bassanio, lasu ke li prenu

la ringon kaj meritoj liaj pezu

kun mia amo kontraŭ la admono

de la edzino.

BASSANIO:

Sekvu, Gratiano,

ĝiskuru lin, al li la ringon donu,

kaj se vi povos, domen ĉe Antonio

konduku lin, rapidu, iru for!

Eliras Gratiano.

Ni sen prokrasto tien iru; morgaŭ

en frumateno ambaŭ ni rapidos

al Belmont. Venu nun, Antonio mia.

Ili eliras.

SCENO II

La sama. Sur strato.

Eniras Portia kaj Nerissa.

PORTIA:

Elserĉu vi la judan domon, donu

al li kaj subskribigu jenan akton.

Ĉi-nokte ni ekiros kaj alvenos

antaŭ la edzoj hejmen. Por Lorenzo

la akto estos io tre agrabla.

Eniras Gratiano.

GRATIANO:

Sinjor’ afabla, bone ĝisvenite!

Moŝto Bassanio, rekonsiliĝinte,

ĉi tiun ringon sendis, petegante,

ke vi kun li tagmanĝu.

PORTIA:

Sed neeble.

Tre danke mi akceptas lian ringon;

volu rakonti tion, ankaŭ volu

al knabo mia montri la loĝejon

de la maljuna Shylock.

GRATIANO:

Tre volonte.

NERISSA:

(Al Portia)

Parolon volas mi kun vi, sinjoro.

(Duonvoĉe)

Atencos mi la edzan ringon, kiun

por ĉiam gardi mi ĵurigis lin.

PORTIA:

(Duonvoĉe)

Prosperu ĝi; kaj nin regalos ili

ĵurante, ke la ringojn ili donis

al viroj; sed per blufo kaj ĵurado

ni venkos ilin. (Laŭte) For! rapide iru.

La rendevuon konas vi.

NERISSA:

Sinjoro,

bonvolu min konduki al la domo.

Ili eliras.