Li sentis la malmolan hospitalan liton sub si. Por momento Drake pensis, ke ĝuste tio ĝenas lin. Sed kiam li ŝanĝis la pozicion al pli komforta, li ekkomprenis, ke ne temas pri fizika sento. Ĝi estis io, kio restadis en lia menso – la sento de malpleno en la kapo de kiam oni donis la daton al li.

Post pli longa tempo – kiel ŝajnis al li – la pordo malfermiĝis, kaj aperis en ĝi du viroj kaj flegistino. Unu el la alvenintaj viroj diris emociplene:

– Do, kiel vi fartas, Sinjoro Drake? Estas skandale trovi vin en tia ĉi stato!

La viro estis dika, tipa "bonulo". Drake akceptis lian fortan manpremon. Dum momento li kuŝis senmove, poste permesis al si mallertan sed necesan demandon:

– Pardonu – li diris rigide – ĉu ni renkontiĝis?

– Mi estas Bryson – respondis la viro – vendestro ĉe la Quik-Rite Company. Ni produktas fontplumojn, krajonojn, inkon, skribpaperon kaj dekkelke da aliaj similaj aĵoj, kiujn eĉ nutraĵbutikoj vendas. Antaŭ du semajnoj, mi dungis vin kiel akiriston kaj sendis vin vojen. Poste mi eksciis, ke oni trovis vin senkonscia en fosaĵo, kaj la hospitalo sciigis min, ke vi estas ĉi tie. Vi havis dokumentojn ĉe vi – li finis – kiuj montris, ke vi laboris por ni.

Drake kapjesis. Tamen li sentis sin seniluziigita. Li pensis, ke tio sufiĉus, ke iu plenigu la mankon en lia memoro. Sed tio ne sufiĉis. Fine, li diris:

– Mi nur memoras, ke mi decidis kandidatiĝi por laboro ĉe via firmao. La milita komisiono malakceptis min pro iu stranga kialo. Ŝajne, io okazis al mia memoro de tiu momento..."

Li paŭzis. Liaj okuloj larĝiĝis jam pro la nura penso pri tio. – Evidente mi havis momentan memorperdon – li diris malrapide, spertante malagrablan senton.

Li ekvidis, ke la deĵoranta kuracisto, kiu eniris kun Bryson, rigardis lin atente. Drake sukcesis malforte rideti.

– Mi certas, ke ĉio estas en ordo nun, Doktoro. Mi nur scivolas, kion mi faris dum la pasintaj du semajnoj. Mi kuŝas ĉi tie turmentante mian cerbon. Estas io profunde en mi, sed mi ne povas rememori ĝin.

La kuracisto ridetis tra siaj okulvitroj.

– Mi ĝojas, ke vi eltenas ĝin tiel kuraĝe. Vere ne estas io, pri kio zorgi. Mi povas certigi vin, ke laŭ nia sperto, memorperduloj kutime antaŭe vivis moderan, prudentan vivstilon. Unu el la plej oftaj karakterizaĵoj estas, ke ili ŝanĝas sian profesion. Vi eĉ ne faris tion.

Li silentiĝis, kaj la korpulenta Bryson diris afable:

– Mi povas rememorigi vin pri la unua semajno. Kiam mi dungis vin, mi eksciis, ke kiel malgranda knabo vi loĝis en certa vilaĝo ĉe la fervoja linio Warwick-Kissling. Kompreneble, mi asignis tiun itineron al vi. Ni ricevis ordonojn de vi el kvin urboj laŭlonge de tiu itinero, sed vi ne atingis Kissling-on. Eble tio helpos... Ne! – Bryson levis la ŝultrojn. – Nu bone, ne gravas. Tuj kiam vi resaniĝos, venu vidi min. Vi estas deca homo, kaj tiajn ĉi oni renkontas malofte nuntempe.

– Mi ŝatus labori laŭ la sama itinero, se mi rajtas – diris Drake. Bryson kapjesis.

– Se tio estas la kazo, restas nur fini kion vi maltrafis, kaj poste daŭrigi laŭ la ĉefa vojo. Kompreneble, tio estas via itinero. Certe, ke vi volas scii, kio okazis?

– Ĝuste tion mi celas – konfesis Drake. – Mi volas reakiri mian perditan memoron. – Li devigis rideton. – Kaj nun… , dankon ke vi venis.

– Nedankinde. Ĝis revido.

Bryson varme premis lian manon. Drake rigardis lin iri al la pordo.

* * *

Du tagojn poste, Drake eltrajniĝis el la transkontinenta trajno ĉe la Stacidomo Warwick kaj staris fermante duone la okulojn en la hela, fru-matena sunlumo. Li jam spertis sian unuan seniluziiĝon: ĝis tiu tempo, li esperis, ke la vido de la setlejo siluetigita kontraŭ la montetoj vekos rememorojn en lia menso.

Li nur rememoris sian infanaĝon, kiam li kaj liaj gepatroj traveturis Warwick-on dum diversaj vojaĝoj. Nun estis novaj domoj ĉi tie, inkluzive de nova stacidomo, kiu ne ekzistis antaŭ dudek jaroj. Eĉ la plej neklaraj rememoroj pri tio, kio okazis al li antaŭ dek ses tagoj, ne revivis en lia menso.

Drake skuis sian kapon, konfuzita. Iu ja konas min ĉi tie, li pensis. Iu certe devis vidi min ĉi tie. Mi parolis kun butikistoj, vojaĝantoj, fervojistoj, hotelistoj. Mi ĉiam estis sociema, do…

– Saluton, Drake! Kiel vi fartas, ulo – li ekaŭdis gajan voĉon malantaŭ si. – Vi aspektas kvazaŭ vi estus ĉe funebro.

Drake turnis sin kaj vidis junan, sufiĉe sveltan viron kun malhela hararo kaj nigrobruna haŭto, ĉirkaŭ tridekjaran. Li havis la kurban silueton de malforta viro ŝarĝita de tro da bagaĝo. Io en la okuloj de Drake certe frapis lin, ĉar li aldonis rapide:

– Vi memoras min, ĉu ne? Billy Kellie! – Li ekridis libere. – Nu, diru mem, mi kverelis kun vi, ĉu ne? Kion vi faris kun tiu knabino, Selanie? Mi estis ĉe Piffer’s Road kelkfoje de kiam ni laste renkontiĝis, kaj mi ne renkontis ŝin. Ŝi… – Li paŭzis, kaj subite lia rigardo fariĝis serĉema:

– Hej, vi ne memoras min?

Drake trovis surprize, aŭ almenaŭ rimarkinde, ke la nomo Piffer’s Road eĉ estis menciita. Ĉu eble li eĉ konsideris viziti la farmdomon, kie li naskiĝis? Post kiam la intensa ekscito trankviliĝis, li vidis la esprimon sur la vizaĝo de Kellie, kiu sugestis, ke estas tempo por klarigo. Do li rakontis ĉion, finante per:

– Do, kiel vi vidas, mi havas problemojn memori. Eble vi, se vi ne kontraŭas, povus klarigi kio okazis dum mi estis kun vi. Kiu estas ĉi tiu knabino, Selanie?

– Ho, kompreneble – respondis Kellie. – Kompreneble mi povus... – Li paŭzis, sulkigante la brovojn. – Sed vi ne ŝercas, ĉu ne? – Mansvinge Li ignoris la eblajn certigojn de Drake. – Bone, bone, mi kredas vin. Ni havas duonhoron ĝis alvenos la suburba trajno al Kissling. Memorperdo, ĉu? Mi aŭdis pri io simila, sed... hej, vi ne pensas, ke tiu maljunulo havis ion ajn komunan kun... – Li ektamburis per sia dekstra pugno en la maldekstran manon. – Mi vetas, ke pri tio temas.

– Kiu maljunulo?! – Drake ekkriis, poste ekregis sin kaj aldonis jam trankvile – Kio estas la rakonto?

* * *

La trajno malrapidiĝis. Tra la strioj sur la fenestrovitro, Drake vidis ondiĝantan valon punktitan de verdaj arbaĵoj kaj briletanta, kurbiĝema rubando de rivero. Poste aperis kelkaj domoj, kelkaj flankaj reloj, kaj fine la komenco de ligna kajo.

Alta, svelta, bela knabino preteriris apud lia fenestro, portante korbon en sia mano. Malantaŭ li, vojaĝanta vendisto, kiu entrajniĝis ĉe la lasta haltejo kaj kun kiu Drake konversis, ekparolis:

– Ho, jen Selanie. Mi scivolas, kion ŝi havas hodiaŭ por vendi.

Drake kliniĝis malantaŭen en sia sidloko, konvinkita, ke li jam vidis ĉion indan vidi en Piffer's Road. Strange, ke li sentis neniun intereson. Li ja naskiĝis ĉi tie, en ĉi tiu urbo, tri mejlojn for de la ŝoseo.

– Selanie! – Drake nur nun reagis al tio, kion li aŭdis. – Stranga nomo. Ĉu vi diris, ke ŝi vendas ion?

– Ŝi vendas ion! – Kellie ekkriis impulseme.

Li certe komprenis la abruptecon de siaj vortoj, ĉar li profunde, laŭte enspiris. Liaj bluaj okuloj rigardis severe Drake-on. Li volis diri ion, sed sin retenis; fine, li sidiĝis, enigme ridetante. Post momento, li diris:

– Mi vere devas pardonpeti. Mi nun vidas, ke dum la tuta tempo de nia konversacio mi ne lasis vin paroli.

Drake ridetis kun ĝentila kompreno.

– Ho, tio estis tre amuza.

– Mi volis diri – Kellie insistis – ke nur nun venis al mia kapo, kion vi diris al mi – ke, interalie, vi vendas fontplumojn.

Drake ŝultrolevis. Li scivolis, ĉu lia embaraso estis evidenta. Li rigardis Kellien eltiri fontplumon kaj doni ĝin al li, dirante, – Ĉu vi vidas ion nekutiman pri ĝi?

La plumo estis longa, maldika, kaj farita el malhela, multekostaspekta materialo. Drake malrapide malŝraŭbis la kovrilon – subita suspekto, ke li havos alian el tiuj sencelaj argumentoj pri la meritoj de la plumoj, kiujn li vendas. Do li diris rapide:

– Honeste, ĝi estas multe pli altkvalita ol la mia. La plumoj de nia firmao kostas dolaron ĉiu.

Dirinte tion, li ekkomprenis, ke li estis tro honesta. Kellie triumfe aliĝis:

– Ŝi demandis la samon de mi.

– Kiu?

– Selanie! La knabino, kiu ĵus entrajniĝis. En kelkaj minutoj, ŝi vendos ion novan ĉi tie. Ŝi ĉiam havas ion novan. – Li eltiris la plumon el la mano de Drake. – Mi montros al vi, kio estas tiel speciala pri ĝi.

Li etendis la manon al papera taso, kiu kuŝis sur la fenestrobreto.

– Rigardu – li diris kun irita memkontenteco.

Tenante la plumon super la taso, li premadis ĝian pinton. Inko komencis flui. Post ĉirkaŭ tri minutoj, la taso estis plena ĝis la rando. Kellie malfermis la fenestron kaj zorge verŝis la bluan likvaĵon sur la teron inter la vagono kaj la kajo.

Drake skuis sin el sia stuporo.

– Ho Bona Dio! – li ekkriis. – Kia ujo estas en tiu ĉi plumo? Sed…

– Atendu!

La voĉo de Kellie estis trankvila, sed ŝajnis, ke li tiom ĝuis la demonstraĵon, ke Drake retenis sin per videbla peno. Lia menso komencis vagi dum Kellie daŭre premis la pinton de la plumo kaj la inko daŭre fluis.

– Ĉu vi dediĉis vian atenton al la inko? – demandis Kellie. Drake volis jam diri, ke ĝia sola strangaĵo estas ĝia abundo, kiam li subite raŭke elbuŝiĝis:

– Ruĝa inko!

– Aŭ eble – sugestis Kellie trankvile – ĉu vi preferus purpuran? Aŭ flavan? Aŭ eble verdan? Aŭ violan?

Maldika strio de inko je ĉiu koloro, kiun li listigis, elfluis el la plumo. Ĉiufoje, li tordis la plumpinton, aplikante iometan premon.

– Jen, provu ĝin mem – li finis, per la triumfa tono de homo, kiu jam ekspluatis la tutan dramon de la situacio. Drake prenis la nekutiman objekton de li kiel fajngustulo karesanta altvaloran juvelon. Kvazaŭ de tre malproksime, la senĉesa babilado de Kellie atingis lin:

– ...ŝia patro faras ilin – li diris. – Li estas majstro de luksaĵetoj. Vi devus esti vidinta kelkajn el la aĵoj, kiujn Selanie vendis en la trajno lastmonate. Iam li fine rekonsciiĝos kaj komencos grandskalan produktadon. Kaj tiam ĉiuj firmaoj produktantaj plumojn, kaj multaj aliaj, estos lasitaj ekstere en la malvarmo.

La sama penso venis al Drake. Sed antaŭ ol li povis diri ion ajn, la plumo estis prenita el liaj manoj, kaj Kellie klinis sin en la pasejo inter benkoj super bela, grizhara viro, kiu sidis tie.

– Mi rimarkis, ke vi rigardis min, kiam mi montris ĉi tiun plumon al mia konato – Kellie diris. – Ĉu vi ŝatus vidi ĝin?

– Mi tre ŝatus – la viro respondis.

Li parolis mallaŭte, sed lia voĉo laŭte resonis en la oreloj de Drake. Kiam la plumo atingis la manojn de la maljunulo, ĝi rompiĝis duone.

– Ho! – Kellie ekkriis, ne komprenante.

– Bonvolu min pardoni – diris la maljuna sinjoro. Dolarbileto aperis en liaj manoj. – Mia kulpo. Vi aĉetos alian de tiu knabino kiam ŝi alvenos ĉi tien. – Li kliniĝis komforte malantaŭen kaj mergiĝis en la gazetlegado.

Drake vidis Kellie mordi sian lipon. Li rigardis de sia rompita plumo al la bileto, kaj reen al la grizhara viro nun kaŝita malantaŭ la gazeto. Fine, li suspiris.

– Mi ne komprenas. Mi havas ĝin jam de monato. Mi faligis ĝin unufoje sur la betonan trotuaron, kaj dufoje sur la durlignan plankon. Kaj nun ĝi rompiĝis kiel peco da putra ligno.

Li levis la ŝultrojn, sed lia voĉo havis plendan tonon dum li daŭrigis post momento:

– Mi pensas, ke oni ne povas kalkuli je tio, ke la patro de Selanie povu produkti bonegajn aĵojn kun siaj limigitaj rimedoj...– Li eksilentis, ekscitite. – Rigardu, Selanie jam estas. Mi scivolas, kion malordinaran ŝi havas hodiaŭ por vendi? – Ruza rideto aperis sur lia vizaĝo. – Atendu, mi montros al ŝi la rompitan plumon. Mi ŝercis pri ŝi kiam mi aĉetis ĝin, dirante ke devas esti ia truko en ĝi. Ŝi ekkoleris kaj garantiis, ke ĝi neniam rompiĝos aŭ elĉerpiĝos. Kion diable ŝi eĉ vendas? Rigardu la homamason ĉirkaŭ ŝi.

Drake stariĝis sur la piedfingroj. Li etendis sian kolon por pli bone rigardi super la kapoj de la homoj amasiĝantaj ĉirkaŭ la knabino, kiu montris ion ĉe la fino de la kupeo.

– Ho mia Dio! – ekkriis profunda vira voĉo. – Kiom vi postulas por ĉi tiuj trinkvazetoj? Kiel ĝi funkcias?

– Trinkvazetojn! – ekkriis Drake, kaj ekmoviĝis al la fascinita homamaso. Se li vidis ĝuste, la knabino cirkuligis ujon, kiu konstante pleniĝis per ia likvaĵo. Homoj trinkis el ĝi, kaj ĝi tuj repleniĝis denove. La sama principo kiel ĉe la plumo, ekpensis Drake. Ŝia patro malkovris iun principon pri kondensado de likvaĵoj. Li estis vera genio. Se mi povus fari interkonsenton kun ĉi tiu homo por mia kompanio, aŭ eĉ por mi mem, mia estonteco estus certigita.

La klara, akra voĉo de la knabino interrompis liajn pensojn, superante la entuziasman babiladon.

– La prezo estas unu dolaro por ĉiu. Ĝi funkcias per kemia kondensado de gasoj el la aero. Ĉi tiun metodon konas nur mia patro. Sed rigardu, mi ankoraŭ ne finis.

Ŝia voĉo, trankvila kaj forta, eĥis en la silento, kiu falis ĉirkaŭ ŝi:

– Vi vidas faldeblan tason sen tenilo. Unue, ni malfermas ĝin. Ni turnas la supron dekstrume. Kaj jen la akvo enfluas. Kaj nun – rigardu – mi daŭre turnas la ŝraŭbingon. La likvaĵo verdiĝas; ĝi estas dolĉa kaj tre aroma trinkaĵo. Mi daŭre turnas ĝin – kaj la likvaĵo ruĝiĝas, transformiĝante en dolĉacidan trinkaĵon, tre refreŝigan dum varmaj tagoj.

La knabino cirkuligis la trinkujon. Dum la trinkujo pasis de mano al mano, Drake sukcesis deturni sian rigardon de la luksaĵeto kaj pririgardi la knabinon atente. Ŝi estis alta, ĉirkaŭ kvin futojn kaj sep colojn alta, kun malhelruĝa hararo. Ŝia vizaĝo perfidis rimarkindan inteligentecon. Ia fiereco estis gravurita sur tiu vizaĝo, svelta kaj bela, donante al ŝi esprimon de rezervo dum ŝi akceptis la monbiletojn donatajn al ŝi de la aĉetantoj.

Ŝia voĉo denove resonis:

– Mi bedaŭras, sed nur po unu al ĉiu. Ili estos libere vendataj tuj post la milito. Ĉi tiuj estas nur donacoj.

La homamaso disiĝis, ĉiuj revenante al siaj sidlokoj. La knabino iris inter la benkojn kaj haltis apud Drake. Li instinkte retiriĝis, sed reakirante sian trankvilecon, li diris urĝe:

– Momenton! Amiko mia montris al mi la fontplumon, kiun li aĉetis de vi. Mi scivolas...

– Mi havas kelkajn pliajn – ŝi kapjesis kun serioza esprimo. – Ĉu vi ankaŭ ŝatus havi trinkujon? – Drake rememoris Kellie-on.

– Mia amiko ankaŭ ŝatus aĉeti ankoraŭ unu plumon. Tiu rompiĝis...

– Mi bedaŭras, sed mi ne povas vendi al li alian. – Ŝi silentiĝis. Ŝiaj okuloj larĝiĝis. Post momento, ŝi diris emfaze:

– Ĉu vi diris, ke la plumo rompiĝis?

Ŝi ŝanceliĝis, mirigita, poste ekkriis perforte:

– Bonvolu montri ĝin al mi! Kie estas via konato?

Ŝi prenis la du pecojn de la rompita plumo el la manoj de Kellie kaj rigardis ilin atente. Ŝiaj lipoj komencis tremi. Ŝiaj manoj tremis. Ŝia vizaĝo griziĝis, streĉiĝis.

– Diru al mi – ŝi flustris, – kiel tio okazis? Precize.

– Nu… – Kellie paŝis malantaŭen, surprizita – mi montris ĝin al tiu maljunulo kiam…

Li silentiĝis, ĉar li perdis sian aŭskultantinon. La knabino turniĝis sur sia kalkano. Ĝi estis kiel signalo. La maljunulo mallevis sian gazeton kaj ekrigardis ŝin. Ŝi rigardis lin reen kun fascino – kvazaŭ birdo hipnotigita de serpento. Poste ŝi ŝanceliĝis por la dua fojo dum ĉi tiuj kelkaj momentoj. La korbo preskaŭ deglitis el ŝiaj manoj kiam ŝi kuris klinita inter la benkojn, sed ŝi iel sukcesis ĝin teni.

Post momento, Drake ekvidis ŝin kuranta trans la kajon. Ŝia figuro, kuranta trans Piffer's Road, malproksimiĝis pli kaj pli.

– Kio diable! – Kellie ekkriis laŭte. Li turnis sin al la maljunulo. – Kion vi faris al ŝi? – li demandis kun trudema riproĉo en sia voĉo. – Vi…

Lia voĉo estingiĝis. Drake, kiu estis tuj aldononta kelkajn severajn vortojn, ankaŭ restis silenta.

* * *

La voĉo de la vojaĝanta vendisto, staranta en la brila sunlumo sur la kajo de Warwick, silentiĝis. Pasis unu momento antaŭ ol Drake konsciiĝis, ke Kellie jam finis sian rakonton.

– Ĉu tio signifas – li diris kun riproĉo en sia voĉo – ke tiel ĝi finiĝis? ​​Ke ni sidis tie kiel paro da manekenoj, misorientigitaj de iu maljunulo? Kaj jen ĉio? Ĉu vi ne scias, kio timigis tiun knabinon?

La vizaĝo de Kellie montris, ke li serĉas la ĝustan vorton aŭ frazon, provas priskribi ion nepriskribeblan. Fine, li diris:

– Sciu, ke estis io pri li... kvazaŭ ĉiuj tiuj harditaj vendestroj el la tuta mondo kunigitaj en unu persono... Ni simple ĉesis paroli io ajn.

La priskribo kaptis la imagon de Drake. Li kapjesis morne.

– Kaj li ne elvagoniĝis? – li demandis malrapide.

– Ne, vi elvagoniĝis.

– Kiooo?

Kellie ekrigardis lin.

– Vi scias, ĝi estas diable amuze. Sed ĝuste tiel estis. Vi petis la konduktoron malŝarĝi viajn bagaĝojn ĉe Inchney. Fine, kiam la trajno ekmoviĝis, mi vidis vin marŝi laŭ Piffer’s Road en la direkto, kien la knabino kuris, kaj… ho, jen la antaŭurba trajno al Kissling.

Kombinita pasaĝera kaj karga trajno brue alvenis retroire. Poste, kiam la trajno veturis tra la kresto de montetoj ĉirkaŭ la valo, Drake scivoleme pririgardis la ĉirkaŭaĵon, vage rememorante sian infanaĝon, apenaŭ aŭskultante la babiladon de Kellie sidanta apud li. Fine, li decidis, kion li faros: li elvagoniĝos ĉe Inchney, promenos tra la urbo ĝis la butikoj fermiĝos, kaj poste iel atingos Piffer’s Road kaj pasigos tie la tutan longan someran vesperon, demandante loĝantojn. Se li bone memoras, la distanco inter la urbo kaj la setlejo estas ĉirkaŭ dek kilometroj. Plej malbone, li piediros reen al Inchney en kelkaj horoj.

La unua parto de lia plano montriĝis eĉ pli facile plenumebla. En la loka hotelo, oni diris al li, ke buso foriros je la sesa de tie.

* * *

Je la sesa kaj dudek, Drake elvagoniĝis kaj, starante sur la kampa vojo nomata Piffer's Road, rigardis la buson forveturi. La bruo estingiĝis en la distanco, kaj Drake ekiris, peze paŝante trans la trajnajn relojn. La vespero estis varma kaj kvieta, lia jako pezis al li sur la ŝultro. Eble malvarmiĝos poste, li pensis, sed nun li preskaŭ bedaŭris, ke li prenis ĝin.

Virino laboris genue sur la gazono antaŭ la plej proksima domo. Drake hezitis, sed poste paŝis al la barilo kaj rigardis ŝin dum momennto. Li scivolis, ĉu li jam renkontis ŝin antaŭe. Fine, li diris:

– Bonvolu min pardoni, sinjorino.

La virino ne levis la okulojn. Ŝi ne leviĝis de la florbedo, kiun ŝi fosis. Ŝi estis osta persono en robo kovrita per presita desegno. Ŝi certe vidis lin alveni, ĉar ŝi nun restis obstine silenta.

– Ĉu vi povus diri al mi – Drake insistis – kie loĝas certa mezaĝa viro kun sia filino? La knabino nomiĝas Selanie, kaj ŝi vendas fontplumojn, trinkujojn, kaj tiel plu al homoj en la trajno.

La virino stariĝis kaj alproksimiĝis al li. De proksime, ŝi ne ŝajnis tiel granda kaj mallerta. Ŝi havis grizajn okulojn, kiuj rigardis lin kun egalaj malamikeco kaj scivolemo.

– Nu, diru al mi – ŝi diris akre – ĉu ne estis vi, kiu venis ĉi tien antaŭ ĉirkaŭ du semajnoj kaj demandis pri ili? Mi jam diris al vi, ke ili loĝas tie, en tiu arbareto. – Ŝi mansvingis al kelkaj arboj kreskantaj ĉirkaŭ duonkilometron de la ŝoseo, sed ŝiaj okuloj mallarĝiĝis dum ŝi rigardis Drake-on. – Mi ne komprenas ĝin – ŝi ripetis obstine.

Drake ne povis devigi sin klarigi sian memorperdon al ĉi tiu neatingebla, suspektema estaĵo, nek li intencis mencii, ke li iam loĝis en ĉi tiu ĉirkaŭaĵo. Do li diris haste:

– Dankon tre multe. Mi...

– Ne utilas reiri tien – diris la virino. – Ili forveturis la saman tagon, kiam vi estis ĉi tie la lastan fojon... ili forveturis en tiu granda ilia trenĉaro. Kaj ili neniam revenis.

– Ili forveturis! – ekkriis Drake.

Pelita de profunda seniluziiĝo, li estis dironta ion pli, kiam li rimarkis la virinon rigardi lin kun malforta rideto de kontento. Ŝajnis, kvazaŭ ŝi senkonsciigis iun aparte malagrablan individuon.

– Kaj tamen – diris Drake seke – mi iros tien kaj rigardos ĉirkaŭe.

Li turniĝis sur kalkano, tiel kolera, ke por momento li apenaŭ rimarkis, ke li marŝas en fosaĵo, ne sur ŝoseo. Lia kolero iom post iom transformiĝis al seniluziiĝo, kiu ĉesis je la penso, ke nun, estante ĉi tie, li povus rigardi ĉirkaŭe.

Post iom da tempo, li sentis sin surprizita, ke li permesis al si esti tiel maltrankviligita de virino. Li skuis la kapon riproĉe al si mem. Li devus esti pli singarda. Provo rekrei la pasintecon lacigas lin.

Kiam li turniĝis en ombran arbareton, milda brizo ekblovis. Ĝi blovis delikate kontraŭ lian vizaĝon, ĝia susuro inter la arboj estis la sola sono ĝenanta la vesperan silenton. Ne daŭris longe por ke Drake komprenu, ke la neklaraj esperoj, kiuj pelis lin sur ĉi tiun vojaĝon, ne plenumiĝos. Li trovis nenion. Eĉ ne spuron de iu ajn loĝis ĉi tie: nek ladskatolon, nek rubsakon, eĉ ne pecon da cindro. Laŭvorte nenion. Li vagis ĉirkaŭe senkonsolite, zorge puŝante flanken amason da mortintaj branĉoj per bastono. Fine, li revenis al la ŝoseo. Ĉi-foje, estis la virino, kiu vokis lin. Li hezitis, sed fine alpaŝis al ŝi. Ŝi povus scii multe pli ol ŝi diris al li. Li rimarkis, ke ŝia rigardo fariĝas pli amika.

– Ĉu vi trovis ion? – ŝi demandis kun nekontrolita fervoro. Drake ridetis malgaje pensante pri la povo de homa scivolemo, poste levis la ŝultrojn malbonhumore.

– Kiam trenĉaro forveturas, ĝi estas kiel fumo – ĉiu spuro de ĝi malaperas. – La virino puŝspiris malestime:

– Ĉiuj spuroj certe malaperis post kiam tiu maljunulo alvenis. – Drake provis ne montri sian ekscitiĝon.

– Maljunulo!? – li ekkriis.

La virino kapjesis, dirante indigne:

– Jes, tute bone sana maljunulo. Unue, li demandis al ĉiuj kiajn aĵojn Selanie vendis al ni. Kaj du tagojn poste, kiam ni vekiĝis, ni ne povis trovi iujn ajn el tiuj ĉi objektoj.

– Li ŝtelis ilin!

La virino sulkigis la brovojn.

– Kvazaŭ. Li lasis po unu dolarbileton por ĉiu. Sed tio estas kiel ŝtelo. Ĉu vi sciis, ke ŝi havas paton, kiu...

– "Sed kion li volis? – Drake interrompis, surprizite. Ĉu li nenion klarigis, kiam li estis stariganta tiom da demandoj? Vi ja ne lasus lin vagadi tiel.

Je lia surprizo, la virino perdis sian memfidon.

– Mi ne scias, kio okazis al mi – ŝi fine konfesis morne. – Estis io pri li... Li aspektis tiel digne kaj impone, kvazaŭ li estus iu gravulo. – Ŝi silentiĝis, kolera. – Fiulo! – ŝi puŝspiris.

Ŝiaj okuloj subite mallarĝiĝis pro malamikeco. Ŝi ekrigardis Drake-on.

– Kia „majstraĵo”, via parolo pri la demandado! Kaj kion vi faras mem? Vi staras ĉi tie, demandante min la tutan tempon. Diru al mi rekte: ĉu vi estis tiu, kiu venis ĉi tien antaŭ du semajnoj?

Drake hezitis. La perspektivo rakonti la tutan historion al iu tia ne ŝajnis facila. Sed la virino certe devis scii ion pli. Ŝi probable ankaŭ havas multajn informojn pri la tempo, kiun Selanie kaj ŝia patro pasigis en ĉi tiu regiono. Unu afero ŝajnis certa: se iuj faktoj estas konataj, ilin certe scias ĉi tiu virino.

Li fine decidis. Li klarigis ĉion al ŝi, finante iom hezite:

– Do, kiel vi vidas, mi estas homo serĉanta sian pasintecon. Eble oni frapis mian kapon, kvankam mi ne havas tumoron. Aŭ eble mi estis drogita. Io okazis al mi. Vi diris, ke mi iris tien. Ĉu mi revenis de tie? Kion mi faris?

Li silentiĝis kun ektimo, ĉar la virino subite ekkriis per penetranta voĉo:

– Jimmy! Venu ĉi tien nun!

– Jammm..., panjo! – venis knaba voĉo el interne de la domo.

Drake, ŝokita, ekvidis kiel distaŭzita dekdujarulo kun vigla, entuziasma vizaĝo elkuras el la domo. La pordo klakfermiĝis post li. Drake aŭskultis, daŭre ne tute komprenante, dum lia patrino klarigis al la knabo, ke "ĉi tiu sinjoro estis frapita en la kapon de tiuj homoj en la tirĉaro kaj perdis sian memoron, kaj nun li volas, ke vi diru al li, kion vi vidis."

La virino turnis sin al Drake.

– Jimmy – ŝi klarigis fiere – neniam fidis tiujn homojn. Li estis konvinkita, ke ili estis el eksterlando aŭ io simila, do li observis ilin konstante. Li vidis vin iri tien kaj ĉion, kio okazis antaŭ ol la tirĉaro forveturis. Do li povas detale rakonti al vi kion vi faris – ŝi finis – ĉar li vidis ĉion tra la fenestro, kaj krome, li eniris unufoje tien internen kiam ili ne ĉeestis kaj pririgardis la lokon al si, por vidi , kompreneble, ĉu ili intencas ion malbonan.

Drake kapjesis, subpremante sian cinikismon. Ĝi estis same bona kialo kiel iu ajn por enŝovi sian nazon en la aferojn de aliaj homoj. En ĉi tiu kazo, ĝi montriĝis bonŝanca por li.

En la kreskanta krepusko liajn pensojn interrompis la akra voĉo de Jimmy.

* * *

Estis varmega posttagmezo. Sciiĝinte de la virino en la unua renkontita domo, kie loĝas la patro kun filino Selanie, Drake malrapide alproksimiĝis al la arbareto, kiun ŝi montris al li.

Ie malantaŭ li, la trajno fajfis dufoje, kaj poste ĝi ekspiregis. Drake rezistis la deziron turni sin kaj eniri la trajnon. Li ĉiuokaze ne alvenus ĝustatempe. Cetere, neniu viro rezignas tiel facile la esperon riĉiĝi. Li plirapidigis sian paŝon pensante pri la fontplumo kaj trinkujo.

Li ekvidis trenĉaron en la arbareto, sed nur kiam li turnis sin en la unuan ombran arbaĵeton. Ekvidante la ĉaron, li frostiĝis. La trenĉaro estis multe pli granda ol li atendis, longa kiel kargovagono kaj same alta, kun stranga, flulinia formo.

Neniu respondis je lia frapado.

Li profunde pensis: la knabino kuris laŭ tiu vojo. Ŝi devas esti interne. Li hezite ĉirkaŭiris la radhavan monstraĵon. Vico da fenestroj, je lia okulnivelo, tute ĉirkaŭis la trenĉaron. Tra ili, oni povis vidi brilantan plafonon kaj supran parton de la muroj, kiuj ŝajnis esti panelitaj per multekosta lignotegaĵo. Interne troviĝis tri ĉambroj, kaj alia pordo kondukis al la kabino de la veturilo trenanta la trenĉaron.

Reveninte al la enirejo, Drake atente aŭskultis. Sed neniu sono atingis lin – krom malforta ventoblovo, kiu milde blovis tra la arbopintoj. Ie en la distanco, trajno ekfajfis plende. Drake turnis la pordanson, kaj la pordo malfermiĝis tiel facile, ke lia tuta rezisto malaperis. Li malrapide puŝis ĝin malfermen kaj ekstaris en ĝi, havante la mezan de la tri ĉambroj antaŭ siaj okuloj.

Lia surprizita rigardo renkontis la lukson. La planko estis grandioza: malhele brilanta, polurita kiel juvelo. La muroj kompletigis ĝin per siaj multekosta, tamen modesta lignotegaĵo. Kontraŭ la pordo estis sofo, du seĝoj, tri ŝrankoj, kaj kelkaj talente skulptitaj bretoj plenaj de artaĵoj. La unua aĵo, kiun Drake rimarkis enirinte, estis la korbo de la knabino, kiu staris ĉe la muro maldekstre de la pordo.

Je tiu vido, Drake frostiĝis surloke. Li sidiĝis sur la sojlo, liaj kruroj pendantaj ekster la trenĉaro. Lia nervozeco tute malaperis en la daŭranta silento; do li komencis scivoleme ekzameni la enhavon de la korbo. Ĝi enhavis dekkelke da tiuj magiaj fontplumoj, almenaŭ tri dekduojn da faldeblaj, memplenigaj trinkujoj, ĉirkaŭ dek rondajn nigrajn objektojn, kiuj rezistis lian manipuladon, kaj tri parojn da dratrandaj okulvitroj. Ĉiu paro havis malgrandan travideblan cirklon flanke de la dekstra lenso. Ili ŝajnis tute ne bezoni ujojn, ĉar ne estis timo pri ilia rompiĝo. Tiuj, kiujn li surmetis, sidis kiel ganto, kaj por momento li pensis, ke ili ankaŭ kongruis kun lia vidkapablo. Post momento li rimarkis la diferencon: ĉio venis pli proksimen – la ĉambro, lia mano – kaj la objektoj ne estis pligrandigitaj aŭ malklaraj, sed ĝuste tiaj kvazaŭ li rigardus ilin per mezpotenca lorneto. La bildo tute ne estis distordita. Baldaŭ, Drake rememoris al si la malgrandan cirklon. Ĝi iomete rotaciis. Subite, ĉio fariĝis eĉ pli proksima, kvazaŭ li rigardus per lorneto duoble pli potenca. Tremante iomete, li turnis la cirklon unue unudirekten, poste la alian. Kelkaj sekundoj sufiĉis por konfirmi tiun eksterordinaran fakton: jen li havis okulvitrojn kun alĝustigeblaj lensoj, senprecedencan kombinaĵon de teleskopo kaj mikroskopo; unuvorte, superlorneton.

Preskaŭ senpense, Drake metis la mirindajn okulvitrojn en la korbon; farante subitan decidon, li paŝis internen kaj direktis sin al la pordo kondukanta al la ĉambro ĉe la malantaŭo de la trenĉaro. Li intencis nur kaŝrigardi internen.

Sed jam la unua ekrigardo sufiĉis: li vidis murojn kovritajn per bretoj, kaj ĉiu kun zorge aranĝita aro da diversaj objektoj. Drake prenis ion similan al fotilo – precize faritan malgrandan aparaton. Li zorge ekzamenis la objektivon; liaj fingroj renkontis ion, kiu elaste fleksiĝis. Aŭdiĝis tinto. Kaj en la sama momento, brila paperfolio glitis el fendo en la malantaŭo de la fotilo. Foto. Ĝi montris la supran duonon de vira vizaĝo. Ĝi havis eksterordinaran profundon kaj mirige naturajn kolorojn. Estis tia streĉo en la avelbrunaj okuloj, ke por momento la trajtoj ŝajnis nekonataj al li. Nur post momento li rekonis sin mem. Li prenis foton al si, kiu estis tuj rivelita.

Mirigita, li ŝovis la foton en sian poŝon, demetis la fotilon, kaj, tremante, forlasis la trenĉaron kaj sekve ekiris laŭ la ŝoseo direkte al la setlejo.

* * *

– ...kaj sekve – Jimmy diris – minuton poste vi revenis, eniris la trenĉaron, fermis la pordon post vi, kaj iris en la malantaŭan ĉambron. Vi revenis tiel rapide, ke vi preskaŭ rimarkis min; mi pensis, ke vi jam foriris. Kaj poste…

* * *

La pordo de la trenĉaro malfermiĝis. La voĉo de la knabino estis urĝa, sed Drake ne komprenis, kion ŝi celis. Post momento, viro grumblis responde. La pordo fermiĝis, kaj oni povis aŭdi movadon kaj spiradon en la meza ĉambro.

Kunpremiĝinte, Drake retiriĝis al la maldekstra muro.

* * *

– ...kaj tio estas ĉio, sinjoro – finis Jimmy. – Mi pensis, ke eble rezultos ia malbenaĵo pro tio, do mi iris hejmen por diri al mia panjo.

– Do, mi estis sufiĉe malsaĝa por reveni ĝuste tiam kaj esti kaptita, sed mi ne kuraĝis malkaŝi min?

La knabo levis la ŝultrojn.

– Vi premis vin kontraŭ la dispartigo en la trenĉaro. Tio estas ĉio, kion mi vidis.

– Kaj ili ne rimarkis vin, kiam vi spionis ilin?

Jimmy hezitis.

– Nu – li komencis per stranga, defensiva tono – io nekutima okazis. Vi scias, kiam mi rerigardis, post paŝi ĉirkaŭ cent metrojn, la kamiono kaj trenĉaro malaperis.

– Malaperis? – Drake ripetis malrapide. La situacio fariĝis timiga. – Ĉu vi volas diri, ke ili ekfunkciigis la motoron kaj eliris sur la ŝoseon?

La knabo obstine skuis la kapon.

– Oni ĉiam provas kapti min je tio ĉi, sed mi vidis kaj aŭdis ĉion klare. Estis neniu bavuro. Ili malaperis subite kaj tio estas ĉio.

Malvarma tremo kuris laŭ la spino de Drake.

– Kaj mi estis interne? – li demandis.

– Jes, vi estis interne – konfirmis la knabo. La silenton, kiu sekvis, interrompis la virino dirante laŭte::

– Bone, jam bone, Jimmy. Iru ludi. – Ŝi turnis sin al Drake. – Ĉu vi scias, kion mi pensas pri tio? – ŝi demandis. Drake pene forlasis sian pensadon.

– Kion?

– Ke ili certe faris ian fraŭdon, tiu tuta bando. Ĉi tiu tuta babilado pri ŝia patro faranta ĉiujn ĉi tiujn aferojn... Ke ni ankaŭ povus kredi ĝin. Li ĉirkaŭiris aĉetante rubon dum ĉi tiu tuta tempo. Vi ja scias – ŝi konfesis preskaŭ kontraŭvole – ke ili havis mirindajn aferojn. La registaro ne mensogas al ni, kiam ili diras, ke ni ĉiuj vivos kiel reĝoj post la milito. Sed estas ia fraŭdo en tio. Ili havis centojn da ĉi tiuj aferoj. Ili vendis ilin en unu loko, poste ŝtelis kaj revendis ilin en alia.

Drake, malgraŭ sorbita de siaj propraj pensoj, ekrigardis ŝin nun. Li jam renkontis ĉi tiun apartan mankon de logiko de homoj kun simila pensmaniero multajn fojojn antaŭe, sed li ĉiam estis ŝokita de ĉi tiu klara neglekto de faktoj nur por pruvi punkton.

– Ili ne ricevus ian profiton de ĝi – li deklaris. – Vi ricevis unu dolaron reen por ĉiu aĵo.

– Ho! – La virino ŝajnis surprizita; ŝia mieno plilongiĝis. Fine, rimarkante ke ŝia plej ŝatata teorio malaperis, kolera ruĝiĝo aperis sur ŝia sun- kaj vento-batita vizaĝo. – Ĝi estas probable ia reklama truko! – ŝi puŝspiris.

Drake ekpensis, ke estas tempo fini la konversacion. Do li rapide demandis:

– Ĉu vi konas iun, kiu intencas veturi al Inchney hodiaŭ? Mi ŝatus kuniri, se mi rajtas.

La ŝanĝo de temo efikis. La malhela ruĝiĝo malaperis de la vizaĝo de la virino.

– Ne, neniun, kiun mi konas – ŝi respondis post iom da pripensado. – Sed ne timu, simple iru sur la ŝoseon kaj atendu veturokazon...

* * *

Drake-on prenis la dua aŭto preterpasanta laŭ la ŝoseo. Li nun sidis en la hotelo, en la kreskanta mallumo. La knabino kaj ŝia patro en tiu tirĉaro plena de la plej mirindaj varoj en la mondo! li pensis. Ŝi vendas ilin kiel donacojn, po unu por ĉiu. Li aĉetas rubmetalon. Kaj tiam – kvazaŭ en freneza sonĝo – la maljunulo ĉirkaŭiras aĉetante la venditajn varojn aŭ (li rememoris la plumon de Kelly) detruante ilin. Fine, estas la stranga memorperdo de plumvendisto nomata Drake.

Ie malantaŭ Drake, vira voĉo ekkriis bedaŭre:

– Ho, rigardu kion vi faris! Vi rompis ĝin.

Responde eksonis la trankvila, resonanca voĉo de matura viro:

– Mi tre petas pardonon, sinjoro. Ĝi kostis dolaron, ĉu? Kompreneble, mi redonos ĝin al vi. Jen – kaj pardonu min. En la silento, kiu ekregis, Drake leviĝis kaj turniĝis. Li ekvidis altan, bonege prizorgitan viron kun grizaj haroj, kiu leviĝis de sia sidloko apud juna viro, rigardanta la du pecojn de rompita fontplumo, kiujn li tenis en sia mano. La maljunulo direktiĝis al la turnopordo de la hotelo, kondukanta al la strato, sed Drake antaŭiris lin.

– Nur momenton, sinjoro – li diris per trankvila sed raspa voĉo. – Mi volas scii, kio okazis al mi, kiam mi trovis min en la tirĉaro de Selanie kaj ŝia patro. Kaj mi pensas, ke vi povas respondi tiun demandon por mi.

Li silentiĝis. Li rigardis en la okulojn de la viro, kiuj brulis per griza lumo kaj ŝajnis penetri Drake-on, eĉ atingi profunde en lian menson. Li havis ĝuste sufiĉe da tempo por rememori kun hororo, ke Kellie diris, ke la viro sur la trajno paralizis lin per ununura, senĉesa rigardo, kiam subite la maljunulo saltis al li rapide kiel tigro, kaptante lian pojnon. Drake sentis tenon kiel feran ringegon; doloro radiis laŭlonge de lia brako.

– Ĉi tien, al mia aŭto – li ekaŭdis malaltan, subigan voĉon.

Drake apenaŭ memoris eniri la longan aŭton, havantan brilan karoserion. La resto profundiĝis en mallumon... fizikan... mensan...

* * *

Li kuŝis surdorse sur la malmola planko. Li malfermis la okulojn kaj rigardis por momento la kupolon kvindek metrojn pli supre. La kupolo estis almenaŭ cent metrojn larĝa, kaj preskaŭ kvaronon de ĝi okupis fenestro, tra kiu filtriĝis nebula, grizblanka lumo, kvazaŭ nevidebla suno luktus por trabati maldikan sed ĉie-estantan nebulon.

Larĝa amplekso de fenestroj etendiĝis de la plafoncentro rekte ien en la distancon. Kaj kia distanco! Drake leviĝis kun krio de miro. Dum momento, li ne povis kredi siajn okulojn.

La koridoro ŝajnis etendiĝi senfine en ambaŭ direktojn, ĝis ĝi malklariĝis en makulon de marmoro kaj griza lumo. Tie estis balkono, galerio kaj alia galerio; ĉiu etaĝo havis sian propran koridoron finatan per balustrado. Li ankaŭ vidis sennombrajn pordojn kaj, foje, branĉojn de la koridoro – ĉiu indikante pliajn disbranĉiĝojn de ĉi tiu konstruaĵo, kiu klare havis monstrajn proporciojn.

Malrapide, post kiam la komenca ŝoko pasis, Drake ekstariĝis. La rememoro pri la maljunulo – kaj pri tio, kio okazis pli frue – pezis sur li. Li prenis min al sia aŭto kaj venigis min ĉi tien, li pensis morne.

Sed kial ĉi tie? Ne ekzistas domo simila al ĉi tiu en la tuta mondo!

Tremo trakuris lian spinon. Penege, li moviĝis al la plej proksima el la longa vico de altaj, skulptitaj pordoj kaj malfermis ĝin. Li ne povus diri, kion li atendis vidi. Sed lia unua reago estis seniluziiĝo. Li ekvidis kabineton – vastan ĉambron kun glataj muroj. Ĉe la muro staris kelkaj belaj ŝrankoj. Grandega skribotablo okupis la angulon kontraŭ la pordo. Kelkaj seĝoj kaj du komfortaj sofoj kompletigis la bildon, kaj ankoraŭ unu, pli ornamita pordo. Neniu estis en la kabineto. La skribotablo estis senmakula, sen spuro de polvo. Kaj sen spuro de vivo.

La dua pordo montriĝis ŝlosita, aŭ eble la seruro estis tro komplika por Drake.

Li denove trovis sin en la koridoro. Subite, li konsciis pri kompleta silento. Liaj ŝuoj obtuze klakis en la koridoro. Kaj unu pordo post alia rivelis idente meblitan sed malplenan kabineton.

Duonhoro pasis sur lia horloĝo. Kaj poste alia duono. Fine, li vidis pordon en la distanco. Komence, ĝi estis nur heleco. La glaceaj konturoj montriĝis esti grandega vitralo, farita el multkoloraj paneloj, metita en kadro. La pordo povus facile esti kvindek futojn alta. Rigardante tra la vitro, Drake ekvidis grandan blankan ŝtuparon kondukantan malsupren en la densiĝantan nebulon ĉirkaŭ kvindek futojn sube; preter kio, la ŝtupoj estis jam nevideblaj.

Li maltrankvile rigardis la ŝtuparon. Io pri ĝi ne plaĉis al li. Tiu ĉi nebulo, ĉirkaŭprenanta ĉion, senĉesa dum horoj, malhele alkroĉiĝanta. Li skuis sin.

Verŝajne estis akvo tie sube, ĉe la piedo de la ŝtuparo; varma akvo, kiu, kun la konstanta alfluo de malvarma aero, kreis densan nebulon. Li mense imagis konstruaĵon dek mejlojn longan, situantan sur lago, eterne vualitan de griza nebulo.

Oni devas eliĝi de ĉi tie, Drake subite rimarkis.

La pordotenilo estis je normala alteco. Tamen estis malfacile kredi, ke tia eta levilo kompare kun la pordo povus aktivigi tian gigantan strukturon. Sed la pordo malfermiĝis silente kaj facile, kiel perfekte ekvilibrita maŝino. Drake paŝis en la entrudiĝantan nebulon kaj komencis malsupreniri, rapide komence, poste kun kreskanta singardo. Li tute ne intencis fini en la akvo. La centa ŝtupo montriĝis esti la lasta, sed tute ne estis akvo tie. Estis malpleno kaj nebulo, neniu piedo de la ŝtuparo, neniu tero.

Sentante subitan kapturnon, Drake kvarpiede rampis reen supren. Li estis tiel elĉerpita, ke ŝajnis al li, ke li apenaŭ progresas centimetron post centimetro. Nun, malkovrinte, ke nenio estas ĉe la bazo de la ŝtuparo, li spertis la koŝmaran impreson de la ŝtupoj disfalantaj sub li.

Dua, eĉ pli granda koŝmaro venis al li pro la penso, ke la pordo neniam plu malfermiĝos kaj ke li restos ĉi tie por ĉiam, izolita de la mondo, ĉe la rando de eterneco.

Ĝi tamen malfermiĝis, kvankam li sukcesis tion fari nur per la lasta de liaj fortoj. Kiam li jam kuŝis interne sur la planko, lin subite frapis profunda surprizo: kion Selanie, la knabino, kiu vendis mirindajn aparatojn sur la trajno, havis komunan kun ĉio ĉi? La demando ŝajnis nerespondebla.

Fine, kun la paso de la tempo, timo cedis al sento de sekureco. Hontante pro sia paniko, li leviĝis kun neŝanĝebla decido: li devas esplori ĉi tiun mirindan lokon, de la kelo ĝis la tegmento. Ie ĉi tie verŝajne estas kaŝitaj provizoj de mempleniĝantaj tasoj. Kaj eble li ankaŭ povus trovi ion por manĝi. Ja li baldaŭ sentos malsaton kaj soifon. Sed unue – al unu el la kabinetoj. Li serĉos ĉiun ŝrankon, enrompiĝos en skribotablon.

Ne necesis enrompiĝi. La tirkestoj glitis malfermen per la plej eta tiro. La ŝrankoj estis malŝlositaj. Interne estis taglibroj, registroj, strangaj dosierujoj. Absorbita Drake foliumis kelkajn el ili, dismetante ilin sur la grandega skribotablo. La teksto ŝajnis malklara al li, ĉar liaj manoj tremis kaj lia kapo turniĝis. Fine, kun peno de volo, li flankenmetis ĉiujn taglibrojn krom unu. Li malfermis ĝin hazarde kaj trovis la jenan tekston presitan interne:

"LA RAPORTRESUMO DE KUNORDIGANTO KINGSTON CRAIG

rilate al la afero pri la Imperio de Lyceus la II-a

EN LA JAROJ 27346-27378"

Drake sulkigis la brovojn rigardinte la daton; poste li komencis legi:

"La historio de ĉi tiu periodo rakontas pri ruza potencpreno fare de kruela imperiestro. Detala ekzameno de ĉi tiu viro rivelis nenaturan impulson protekti sin mem je la kosto de aliaj.

PROVIZORA SOLVO: Averto al la imperiestro, kiu preskaŭ ŝokiĝis kiam alfrontita de la Kunordiganto. Lia instinkto por memkonservado igis lin proponi garantion pri sia estonta regado.

NOTO: Ĉi tiu solvo kreis la probablan mondon de tipo 5 kaj devas esti konsiderata provizora pro la decida laboro, kiun Profesoro Linka daŭre faras dum la tuta CCLXXIV-a jarcento.

KONKLUDO: Reveno al la Palaco de Senmorteco post tritaga foresto."

Drake komence sidis rigide, poste kliniĝis malantaŭen en sia seĝo, lia menso daŭre malplena. Li ne sciis, kion pensi pri ĉi tiu raporto. Fine, li turnis la paĝon kaj legis:

RAPORTRESUMO DE KUNORDIGANTO KINGSTON CRAIG

Jen la kazo de Laird Graynon, polica inspektoro de Sektoro 900 en Novjorko. Li estis malvere akuzita pri akcepto de subaĉeto la 7-an de julio 2830, kaj poste disiĝis.

SOLVO: Inspektoro Graynon emeritiĝis du monatojn antaŭ la dato donita en la akuzo. Li forveturis al sia farmbieno kaj de tiam havis malmultan influon al la aferoj de pli vasta graveco.

Li vivis en ĉi tiu probabla mondo ĝis la jaro 2874, kaj tiel kreis preskaŭ perfektan 290A-on.

FINO: Reveno al la Palaco de Senmorteco post unu horo.

Estis pli da registroj – centoj, miloj en ĉiuj ĵurnaloj. Ĉiu titoliĝis "Raporto de Kunordiganto Kingston Craig", kiu ĉiam revenis al la "Palaco de Senmorteco" post tiom kaj tiom da tagoj, horoj, semajnoj. Unufoje tio daŭris tri monatojn kaj koncernis la neklaran, senpersonan aferon pri "establado de la tempo de demokratio inter la 18-a kaj 19-a jarcentoj", kio postulis "la reviviĝon en siaj propraj mondoj de la verŝajne tri murditaj viroj nomiĝantaj...".

Akra atako de malsato kaj soifo memorigis Drake-on, ke jen li sidas en ĉi tiu vasta, malgaja domo, legante la sensencajn babilaĵojn de iu viro, kiu certe freneziĝis. Li rimarkis, ke la ŝajne senfonta lumo en la ĉambro pli kaj pli malheliĝas. Do, ĝi certe venis de ekstere. En la vasta, malplena koridoro, li eksciis la veron: la nebulo ekster la plafonfenestro fariĝis griza kaj malhela. Nokto alproksimiĝis. Li provis ne pensi pri esti sola en ĉi tiu tombodomo, rigardante la mallumon malrapide enŝteliĝi en la marmorajn murojn, scivolante kio povus eliri el la kaŝejo kiam la mallumo fariĝus nepenetrebla.

– Ĉesu, vi idioto! – li diris laŭte al si mem, furioze.

Lia voĉo sonis obtuze en la silento. Devas esti loko ĉi tie, li pensis, kie ĉi tiuj... Kunordigantoj... loĝas. Ĉi tiu etaĝo enhavis nur kabinetojn, sed ja estas aliaj etaĝoj. Li devis trovi ŝtuparon. Li ne povis vidi tian en la ĉefa koridoro.

Fine, en la unua flanka koridoro, li trovis larĝan ŝtuparon. Li supreniris kaj malfermis la unuan pordon, kiun li trovis. Ĝi estis la salono de belega apartamento, konsistanta el sep ĉambroj kaj kuirejo, brilanta en la svagiĝanta lumo, plena je ŝrankoj enhavantaj travideblajn ujojn, en kiuj estis manĝaĵoj, kaj konataj al li kaj nekonataj.

Drake sentis neniun emocion. Nek li estis surprizita, ke kiam li movis malgrandan levilon sur la supraĵo de ladskatolo da piroj, la fruktoj elverŝiĝis sur la tablon, kvankam la ladskatolo tute ne malfermiĝis. Li simple konstatis, ke li havos ion por manĝi, tio estis ĉio. Post manĝado, li serĉis lumŝaltilon. Sed li ne povis trovi ĝin en la mallumo.

El la mallumo de la dormoĉambro emerĝis lito kun baldakeno. Piĵamoj estis en la tirkestoj. Kuŝante sur la malvarmetaj litotukoj, peza kaj dormema, Drake pensis: Kial ĉi tiu knabino, Selanie, timis tiun maljunulon? Kaj kio okazis en la tirĉaro, kiu lasis Ralph-on Carson Drake tiel nerevokeble implikita en ĉio ĉi?

Li dormis maltrankvile; la penso persekutis lin eĉ en lia dormo.

* * *

Komence, la lumo estis ie malproksime. Poste ĝi alproksimiĝis kaj pliheliĝis. Estis same kiel post ĉiu vekiĝo. Sed kiam Drake malfermis siajn okulojn, rememoroj tuj alvenis. Li trovis sin kuŝanta sur la maldekstra flanko. Estis plena taglumo. Okulangule li ekvidis arĝentbluan baldakenon super si. Super ĝi, alte supre, estis la plafono.

En la mallumo de la lasta nokto, li apenaŭ rimarkis kiom vasta kaj luksa estis la apartamento. En ĝi troviĝis dikaj, lanugaj tapiŝoj, panelitaj muroj kaj rozkoloraj mebloj, kiuj brilis pro lukso. La lito estis grandega, kun baldakeno subtenata de kvar kolonoj.

Kiam Drake turnis sian kapon de maldekstre dekstren, lia rigardo falis sur la alian duonon de la lito. Tie kuŝis juna virino, profunde dormanta. Ŝi havis malhelruĝan hararon kaj neĝblankan kolonon; eĉ dormante, ŝia bela vizaĝo perfidis ŝian inteligentecon. Ŝi estis ĉirkaŭ tridekjara.

Drake ne plu rigardis ŝin. Kiel ŝtelisto, li elglitis el sub la kovrilo kaj ekkaŭris sur la planko. Li retenis sian spiron, malespere terurita, kiam la konstanta spirado de la virino en la lito silentiĝis. Estis suspiro – kaj fine, katastrofo!

– Mia kara – li aŭdis ŝian profundan aldan voĉon – kion diable vi faras sur la planko?

Ŝi ekmoviĝis en la lito, kaj Drake retiriĝis, atendante krion kiam la virino rimarkis, ke li ne estas "ŝia kara". Sed nenio okazis. Bela kapo elrigardis el malantaŭ la litrando. Grizaj okuloj rigardis lin trankvile. La juna virino klare forgesis sian demandon, ĉar ŝi nun diris:

"Mia kara, ĉu vi iras al la Tero hodiaŭ?"

La demando estis tiel surpriza, ke la demando pri lia persona implikiĝo en ĉio ĉi ŝajnis duaranga. Subite, li komencis kompreni.

Do ĉi tio estis unu el tiuj probablaj mondoj, pri kiuj li legis en la taglibroj de Kunordiganto Kingston Craig. Ĝuste tio povus esti okazinta al Ralph Drake. Kaj ie, malantaŭ la sceno, iu direktis ĝin. Kaj ĉio ĉi ĉar li provis rekrei sian pasintecon.

Drake leviĝis de la planko. Li ŝvitis. Lia koro batis forte, liaj genuoj tremis. Sed li stariĝis kaj diris:

– Jes, mi intencas iri al la Tero.

Jen la kialo, li pensis panike, por foriri de ĉi tie kiel eble plej rapide. Li paŝis al la seĝo, kie kuŝis lia vestaĵo. Subite, la signifo de liaj propraj vortoj trafis lin, kaj ĝi sendis alian, eĉ pli grandan ŝokon tra lia jam malstabila mensa ekvilibro.

Li iras al la Tero! Li sentis sian menson lukti por kompreni ĉi tiun fakton, kiu transcendis la limojn de homa sperto. Li iras al la Tero – sed de kie? Freneza respondo fine ekbrilis en lia menso. El la Palaco de Senmorteco, kompreneble, la palaco en la nebulo, kie loĝas la Kunordigantoj.

Li trovis sin en la banĉambro. La antaŭan nokton, li malkovris en ĝia malheliĝanta interno travideblan vazon da ŝmiraĵo, etikeditan: "Barboforiga Kremo – Frotu sur la vizaĝon, poste lavu per akvo." Ĝi daŭris al li nur duonminuton, la reston – kvin minutojn. Li eliris el la banĉambro jam plene vestita. Lia kapo sentis sin peza, kaj kiel ŝtono sinkanta en akvon, li ekmoviĝis al la pordo plej proksima al la lito.

– Karulo!

– Jes? – Li turnis sin, rigidiĝante. Kun malŝarĝiĝo li ekvidis, ke la virino ne rigardis lin. Ŝi tenis unu el la magiaj plumoj en la mano, sulkante la brovojn pro kelkaj nombroj en registro. Sen levi la okulojn, ŝi diris:

– Nia reciproka tempa rilato konstante malboniĝas. Vi devus resti pli longe en la palaco kaj rejuniĝi, dum mi irus al la Tero, aldonante kelkajn jarojn al mia aĝo. Ĉu vi pritraktos tion, karulo?

– Jes – respondis Drake. – Kompreneble!

Li eliris en la malgrandan vestiblon; poste en la salonon. Fine, trovinte sin en la koridoro, li apogis sin al ĝia malvarmeta, glata marmora muro kaj pensis malespere: rejuniĝo! Do por tio estas ĉi tiu nekredebla konstruaĵo. Ĉiutage oni rejuniĝas ĉi tie, kaj tial oni devas iri al la Tero por konservi sian ekvilibron.

La ŝoko intensiĝis. Kio okazis al li en la trenĉaro estis do tiel grava, ke ĉi tiu nekonata organizo de superhomoj provis malhelpi lin lerni la tutan veron. Sed hodiaŭ li devas trovi ian manieron malkovri tiun veron; serĉi ĉiun etaĝon kaj provi trovi ian centrejon. Li malrapide malstreĉiĝis, lasante sian intensan internan koncentriĝon, kiam li subite rimarkis, ke li aŭdas voĉojn. Homajn voĉojn!

Grimpinte super la balkonan balustron, Drake konkludis, ke li devus esti diveninta tion. La ĉeesto mem de ĉi tiu virino – tie, en la lito — indikis, ke ĉi tiu mondo estas kompleta en ĉiu detalo. Sed malgraŭ ĉio li sentis surprizon. Konfuzita, li rigardis profunde en la vastan ĉefan koridoron, laŭ kies silentaj, malplenaj branĉoj li vagis dum tiom da horoj la antaŭan tagon. Nun, konstanta fluo de viroj kaj virinoj svarmis ĉi tien. La koridoro similis urban straton, kun homoj rapidantaj en ambaŭ direktoj, okupitaj pri siaj privataj aferoj.

– Hej, Drake! – diris juna vira voĉo malantaŭ li.

Nenio plu povis movi Drake-on. Li turnis sin malrapide, kiel laca viro. La fremdulo, kiu rigardis lin, estis alta kaj bone proporcia. Li havis malhelajn harojn kaj plenan, fortan vizaĝon. Li portis bonordan unu-pecan veston, konvenan de la talio supren, kun pantalonoj ŝveliĝantaj kiel braĉo. Lia rideto estis amika, iomete moka. Fine, li ekparolis trankvile:

– Do vi volus ĉion ekscii? Trankviliĝu, vi ekscios. Sed unue, provu ĉi tiun ganton kaj venu kun mi. Ho, cetere, mia nomo estas Price.

Drake ekrigardis la ganton.

– Kio... – li komencis senpripense, sed silentiĝis. Li sentis, ke li tro rapidas por lerni ĉion. Ke ĉi tiu viro atendis lin ĉe la pordo ne estis ja hazarde. Li kuraĝigis sin. Ne zorgu, li diris al si severe. La grava afero estas, ke iu fine diras ion prudentan. Sed kio pri ĉi tiu ganto?

Li prenis ĝin, sulkigante la brovojn. Ĝi estis por lia dekstra mano kaj konvenis precize. Malpeza kaj fleksebla, kvankam ĝi ŝajnis nenature dika. Ĝi havis delikatan metalan brilon.

– Simple kaptu lian brakon de malantaŭe per ĉi tiu ganto – diris Price. – Premu per viaj fingropintoj sub la klaviklon. Premu firme! Mi montros ĝin al vi poste, post kiam vi jam demandos al mi ĉiujn viajn demandojn.

Antaŭ ol Drake povis paroli, Price daŭrigis:

– Mi respondos al vi survoje. Estu singarda sur ĉi tiuj ŝtuparoj. Drake rekonsciiĝis. Li glutis salivon malfacile kaj demandis:

– Kio estas ĉi tiu sensencaĵo pri kaptado de iu je la brako? Kial?

Li silentiĝis senhelpe. Tio ne estis la unua afero, kiun li devus esti demandinta. Li estis kiel blindulo kun nur fragmenta scio pri mondo, kiun oni ne povas vidi. Ne estis kronologio aŭ logika ligo ĉi tie; estis nur malklaraj duonfaktoj. Li devas komenci de la bazaĵoj. Kun la fakto, ke Ralph Carson Drake rekonstruas sian propran pasintecon. Io okazis al li en la trenĉaro, kaj ĉio, kio sekvis, estis natura sinsekvo, kiel nokto post tago. Tio estis, kion li devus esti memorinta ĉefe.

– Damne! – Drake elbuŝigis, turmentita de necerteco. – Damne, Price, mi volas scii, pri kio temas ĉio ĉi.

– Ne ekscitiĝu! – Ili jam malsupreniris la ŝtuparon kaj direktiĝis laŭ flanka koridoro en la grandan ĉefan halon. Price duonturniĝis al li kaj diris: – Mi scias, kiel vi sentas vin, Drake, sed vi devas kompreni, ke vi ne povas troŝarĝi vian menson per konstanta alfluo de informoj. Vi renkontis neniun ĉi tie hieraŭ. Nu, fakte, ne estis ĝuste hieraŭ.

Li ŝultrolevis. – Do, vi mem vidas. Ĝi okazis hodiaŭ en alternativa universo al la nia. Do tiel ĝi estos ĉiam kun ĉi tiu konstruaĵo, se vi ne faros tion, kion ni petas. Ni devis montri ĉi tion al vi. Kaj nun, pro Dio, ne petu min klarigi la probabloteorion de tempo.

– Aŭskultu – Drake diris malespere – ni forgesu ĉion ĉi kaj koncentriĝu pri unu fakto. Vi petas min uzi ĉi tiun ganton por io. Por kio? Kie? Kiam? Kial? Mi certigas vin, ke mi sentas min tute normala. Mi...

Lia voĉo estingiĝis. Li subite ekvidis, ke ili estas en la ĉefa koridoro, direktiĝante al la grandega pordo, malantaŭ kiu estis ŝtuparo kaj nebula nenieco. Li sentis gluecan ŝviton surdorse.

– Kien ni iras? – li demandis abrupte.

– Mi prenas vin al la Tero.

– Tra tiu ĉi pordo?

Drake ekhaltis. Li ne komprenis, ĝuste kion li sentas, sed liaj propraj vortoj resonis en liaj oreloj – perfortaj kaj streĉplenaj.

La viro rigardis lin trankvile:

– Vere nenio estas nekutima pri ĝi – li diris konvinkite. „La Palaco de Senmorteco estis konstruita en tempodistordo, la sola konata Inversigo aŭ Senmorteco, Turniĝo en la Tera Tempofluo. Estas ĉi tiu Turniĝo, kiu ebligas al la Kunordigantoj labori, labori por la bono de la homaro – kiel vi scias el la raportoj de Kunordiganto Kingston Craig, kiujn ve legis.

Li daŭrigis siajn klarigojn kaj persvadojn, sed Drake trovis malfacile koncentriĝi. La nebulo ĝenis lin. Li ne povis devigi sin malsupreniri tiujn ŝtuparojn denove.

Kaj estis ĝuste la vorto „Kunordigantoj“, kiu devigis lin koncentriĝi. Li vidis kaj aŭdis ĝin tiel ofte, ke por momento li forgesis, ke li ne scias ĝian signifon.

– Kiuj estas Kunordigantoj?

La viro rigardis lin penseme.

– Ili posedas – li fine respondis – la plej unikan kapablon distingantan ilin de aliaj homoj. Ili povas moviĝi tra la tempo laŭvole. Estas ĉirkaŭ tri mil da ili – Price daŭrigis – ĉiuj naskitaj en kvincentjara periodo, komencante ekde la XX-a jarcento. La plej stranga afero estas, ke ĉiu el ili devenas de la sama malgranda distrikto de Usono, ĉirkaŭ la urbo Kissling, Inchney, kaj precipe de malgranda setlejo nomata Piffer's Road.

– Sed – Drake pene movis siajn sekajn lipojn – mi naskiĝis ĝuste tie. – Li larĝe malfermis siajn okulojn. – Kaj ĝuste tie parkis la trenĉaro.

Ŝajnis ke Price ne aŭdas lin.

– Koncerne ilian anatomion – li daŭrigis – la Kunordigantoj ankaŭ estas unikaj tiurilate. Ĉiu el ili havas internajn organojn sur la kontraŭa flanko ol normalaj homoj. Do la koro estas sur la dekstra flanko, kaj…

– Ĝuste kiel mi – diris Drake. Li parolis klare, emfaze, kvazaŭ serĉante eliron el labirinto. – Tial la milita komisiono malakceptis min. Ili diris, ke ili ne povas riski, ĉar se mi estus vundita, la kirurgo eble ne konus mian kazon.

Ies paŝoj ekklaketis vigle malantaŭ li. Li turnis sin mekanike kaj ekvidis paŝantan al ili virinon en lanuga, ondanta negliĝo. Ŝi ridetis vidinte lin; li vidis ĉi tiun rideton antaŭ nelonge, en la dormoĉambro. Alproksimiĝinte al li, ŝi diris per melodia voĉo:

– Kompatindulo! Li aspektas malsana. Nu, mi faris mian eblon por mildigi lian ŝokon. Mi klarigis al li ĉion, kion mi povis, sen perfidi, ke mi scias ĉion.

– Ho, li fartas sufiĉe bone – respondis Price. Li turnis sin al Drake; malforta rideto aperis sur lia vizaĝo. – Drake, permesu al mi prezenti vian edzinon, naskitan Selanie Johns, kiu nun rakontos al vi, kio okazis al vi, post kiam vi eniris la kamionan trenĉaron de ŝia patro en Piffer's Road. Komencu, Selanie.

Drake staris senmove. Li sentis sin kiel terbulo, senigita je emocioj kaj ĉiaj pensoj. La voĉo de Selanie drivis al li kvazaŭ malrapidige, rakontante kio okazis en la trenĉaro.

* * *

En la malantaŭa ĉambro de la trenĉaro, Drake scivolis kio okazus se li estus kaptita ruĝmane eĉ nun. Li aŭdis la viron en la centra ĉambro diri:

– Ni iros al la 14-a jarcento. Ili ne kuraĝos interveni tie. – Li ridetis morne.

– Rimarku, ke ili sendis maljunulon, kaj nur unu. Iu el ili certe devis eliri kaj pasigi tridek aŭ kvardek jarojn sur la Tero por maljuniĝi, ĉar la maljunuloj havas multe malpli da influo sur sian ĉirkaŭaĵon ol la junuloj. Sed ni ne perdu tempon. Donu al mi la transformajn punktojn kaj iru al la kajuto kaj ŝaltu la nukleajn transformilojn.

Ĝuste por tiu ĉi momento Drake atendis. Li eliris silente, fleksante la fingrojn de sia gantita dekstra mano unu post la alia. La viro staris antaŭ la pordo, kiu kondukis al la antaŭa ĉambro de la kamionkajuto malantaŭ li. Li estis fortika; de malantaŭe, li aspektis ĉirkaŭ kvardek-kvinjara. En siaj manoj, li tenis du travideblajn konusojn, kiuj flagris malbrile.

– En ordo – li ekvokis grumble, ĝuste kiam Drake ekstaris malantaŭ li. – Ni veturas. Nun, Selanie, jam ne timu tiel. Ĉio ĉi pro tiuj Kunordigantoj, al diablo kun ili! Mi certas, ke nia vendado de ĉi tiuj varoj kaj la forigo de tioma amaso da metalo perturbis la elektronan ekvilibron, kiu ebligas ilin ekzisti. – Lia voĉo ektremis. – Kiam mi pensas pri ilia sakrilegio, kiam ili agas kiel dioj, aŭdacante uzi sian potencon por ŝanĝi la naturan kurson de aferoj, anstataŭ, kiel mi proponis, simple uzi ĝin kiel ilon por historia esplorado...

Lia voĉo transiris al timigita grumblo, kiam Drake kaptis lian brakon kaj premis forte sub la klaviklon...

* * *

– ...atendu! – La penetranta voĉo de Drake interrompis la rakonton de la virino. – Vi diras, ke mi havis ganton kiel ĉi tiu – li levis sian dekstran manon en la iomete brilanta ganto, kiun Price donis al li. – En via rakonto estas sugesto, ke mi jam sciis ĉion pri la Kunordigantoj kaj la Palaco de Senmorteco. Kaj tamen vi perfekte scias, ke mi sciis nenion tiutempe. Mi ĵus eliris el la trajno, kie Bill Kellie, vojaĝanta vendisto, montris al mi certan fontoplumon.

La virino rigardis lin serioze.

– Mi certas, ke vi komprenos ĉion en kelkaj minutoj – ŝi diris. – Ĉio, kion ni faris, estis intence planita por konduki al ĉi tiu momento. Nur kelkaj horoj da ekzisto restas por ĉi tiu alternativa mondo, en kiu vi, sinjoro Price, kaj mi nun estas. Ekzistas eksterordinara potenc-ekvilibro ĉi tie, kaj ĝi povas ŝajni paradoksa, sed ni fakte laboras kontraŭ la tempo nun.

Drake ekrigardis ŝin, mirigita de ŝia tono. La virino diris urĝe:

– Bonvolu permesi al mi daŭrigi...

* * *

La fortika viro staris senmove, kiel homo duonsvenigita de potenca bato. Kiam Drake liberigis lian brakon, li turnis sin malrapide kaj rigardis deprimite, ne la vizaĝon de Drake, sed lian ganton.

– La Detruanta Ganto! – li flustris; poste li elbuŝigis perforte, – Sed kiel? Ja mia speciala invento devus malhelpi la Kunordigantojn atingi min! – Li ekrigardis la vizaĝon de Drake. – Kiel vi faris ĝin? Mi...

– Patro! – la voĉo de la knabino, klara kaj timigita, venis el la kajuto de la kamiono. Li alproksimiĝis: – Patro, ni haltis ie ĉirkaŭ jaro 1650. Kio okazis? Mi pensis...

Ŝi silentiĝis, ekstarante en la pordo kiel detimigita birdo: alta, svelta knabino de ĉirkaŭ dek naŭ jaroj. Subite ŝi ŝajnis aspekti pli maljuna, pli pala kiam ŝi ekvidis Drake-on. – Vi... estis... sur la trajno! – ŝi diris. Ŝi denove rigardis sian patron. Ŝi spiregis. – Paĉjo, li ne...

La fortika viro kapjesis morne.

– Li detruis mian kapablon moviĝi tra la tempo. Kie ajn ni troviĝas nun en la tempo kaj spaco, ni jam restos ĉi tie. Sed tio ne estas la afero. La plej malbona parto estas, ke ni malsukcesis! La Kunordigantoj plue povas daŭrigi sian laboron.

La knabino diris nenion. Ili ambaŭ ŝajnis tute forgesi la ĉeeston de Drake. La viro kaptis ŝian brakon, dirante:

– Ĉu vi komprenas? Ni malvenkis!

Selanie daŭre silentis. Kiam ŝi fine ekparolis, ŝia vizaĝo estis pala kiel papero.

– Patro, ĉi tio estas la plej malfacila afero, kiun mi iam devis diri al vi, sed mi ĝojas pri tio. Ili pravas; vi eraras. Ili provas iel korekti ĉi tiujn terurajn erarojn de Homo kaj Naturo. El ĉi tiu granda ilia donaco, ili kreis mirindan ilon de scio kaj uzas ĝin kiel bonintencaj dioj. Estis facile por vi konvinki min kiam mi estis infano, sed tra la jaroj mi fariĝis dubinda. Mi restis kun vi nur pro lojaleco. Mi bedaŭras, Paĉjo.

Ŝi forturniĝis. Larmoj ekfluis el ŝiaj okuloj kiam ŝi malfermis la pordon de la trenĉaro kaj saltis malsupren sur la verdan teron.

Drake staris momenton, fascinita de la ludo de emocioj sur la vizaĝo de la viro: unue spasmo de memkompato, poste ĉion superfortanta obstineco. Dorlotita infano ne povus esti pli bona ekzemplo de seniluziita egoismo.

Drake donis al li lastan longan rigardon kaj ankaŭ direktis sin al la pordo. La knabino kaj la ĉarma, ankoraŭ nemalkovrita usona okcidento atendis lin tie.

Ili estis kondamnitaj al sia propra kompanio pro la obstina silento, en kiun la maljunulo retiriĝis. Selanie kaj Drake ofte vagis tra la verda, soleca valo. Iam, kiam ili troviĝis malproksime de la trenĉaro, ili renkontis grupon da piedirantaj indianoj. Estis neklare, kiu estis pli surprizita. Selanie savis la situacion uzante sian atompistolon. Ŝi pafis rokon, kiu malaperis el la vido en fajra ekbrilo. La indianoj neniam plu aperis sur tiu vojo.

Ilia vivo estis, iasence, idilia. Amo venis tiel nature kiel la vento, kiu blovas funebre super soleca lando. Drake persistis malgraŭ la komenca malvarmeco de la knabino, ĉar li jam sciis. Poste ili streĉe persvadis la obstinan homon instrui al unu aŭ ambaŭ el ili kiel uzi sian denaskan kapablon vojaĝi tra la tempo. Drake sciis, ke la viro fine cedos, eĉ se nur pro soleco, sed tio daŭris jaron pli longe.

* * *

La pensoj de Drake revenis al la grandega kupolo de la palaco kaj li konsciiĝis, ke la virina voĉo silentiĝis. Li rigardis Selanie-on, poste Price-on. Fine, li demandis, mirigita:

– Ĉu tio estas jam ĉio? Via... patro... – Li ekrigardis la virinon, ekbalbutinte pri determino de la parenceco. Estis nekredeble malfacile por li konekti ĉi tiun maturan virinon kun la juna Selanie Johns. – Ĉu vi volas diri, ke via patro estis kontraŭ la Kunordigantoj? Sed kiel li intencis senigi sin de ili?

Price respondis al li: – La plano de S-ro Johns baziĝis je ŝanĝo de la vivmaniero, kiu favoris la aperon de la Kunordigantoj. Oni scias, ke manĝaĵo ludis gravan rolon, sed kia kombinaĵo de manĝaĵo kaj aliaj aferoj formis la bazon, tion ni neniam eksciis. S-ro Johns pensis, ke donante al homoj trinkaĵojn el siaj tasoj, kaj ankaŭ uzante aliajn manĝaĵ-produktantajn aparatojn kaj certajn bazajn necesaĵojn, li povus rompi ĉi tiun universalan kodon de ekzisto. La kolektado de metalo ankaŭ estis planita. Metalo havas potencan influon sur la grandan Tempofluon. Ĝia subita ŝanĝo de unu tempo al alia povus disorganizi la tutan probablan mondon. Kaj ni ne povis interveni alimaniere krom kiel vi vidis ĝin. La mondo antaŭ la 25-a jarcento estas la sola periodo, en kiun la Kunordigantoj ne povas enmiksiĝi. Ĝi mem devas solvi siajn proprajn problemojn. Eĉ vi, unu el la unuaj, kiuj posedis la kapablon vojaĝi tra la tempo, kvankam vi neniam lernus ĉi tiun metodon memstare, devis moviĝi al via destino preskaŭ naturtempe.

– Atendu momenton – diris Drake – sed aŭ mi estas freneza aŭ vi estas. Mi pretas akcepti ĉion ajn – la ekziston de la Palaco de Senmorteco, tion ke ŝi estas mia edzino en la pasinteco, kaj ke mi estas ĉi tie nun antaŭ ol mi edziĝis al ŝi, sed post kiam ŝi edziniĝis al mi. Mi diris – Bone, sed vi ĵus donis al mi tiun ĉi ganton, kaj antaŭ kelkaj minutoj mia... edzino... diris, ke ĉi tiu mondo estas konstante minacata de neniigo. Ĉu estas io alia, kion mi ne scias? Kaj de kie venis ĉi tiu subita memorperdo?

– Via rolo vere estas tre simpla – interrompis lin Price. – Kiel vendisto por la Quik-Rite Company vi sekvis la spuron de la deknaŭjara Selanie al la trenĉaro sur Piffer's Road, kie ŝi loĝis kun sia patro. Vi ne renkontis iun tie, do vi revenis al la vilaĝo por informiĝi. Survoje, vi estis transportita de Kunordiganto Drail McMahon semajnon en la estontecon, kaj ĉiu rememoro pri ĝi estis forigita el via memoro. Vi vekiĝis en la hospitalo.

– Atendu momenton! – Drake obĵetis. – Mia... edzino... ĵus rakontis al mi kion alian mi faris. Mi kompreneble jam sciis pri tio antaŭe. Estis tie ĉeestinto, la knabo nomata Jimmy, kiu vidis min reveni al la trenĉaro; kaj dum mi estis interne, ĝi malaperis.

– Jen kion mi volas klarigi al vi – Price diris trankvile. – Vi iris el la hospitalo envojen por ekscii kio okazis al vi. Vi ne eksciis. Kaj poste vi estis translokigita de alia Kunordiganto ĉi tie, al la Palaco de Senmorteco.

Drake ekrigardis la viron, kaj poste la virinon. Ŝi kapjesis, kaj tiam lia menso klariĝis. Kaj Price daŭrigis diri:

– En kelkaj minutoj, mi portos vin al la Tero, proksime al la trenĉaro de Peter Johns kaj lia filino. Vi eniros internen, kaŝos vin en la malantaŭa ĉambro, kaj en la momento, kiun Selanie jam priskribis al vi, vi eliros el la kaŝejo kaj kaptos ŝian patron je la brako per ĝuste ĉi tiu sama ganto. Ĝi generas energion, kiu kaŭzas iometan ŝanĝon en la potencialo de lia neurona energio. Ĝi ne damaĝos lin, cetere same kiel ni poste. Esence, li estos uzata de ni kiel agento en nia esploro pri la pasinteco – Price finis. – Do, vi vidas, ke ĉi tio postulas liberan volon, kaj ni devis fari ĉion eblan por certigi, ke vi ne faru iun ajn eraron.

– Nun mi komencas kompreni – Drake respondis.

Li sentis sin tute trankvila, krom la kreskanta sento de kompreno en li. Li malrapide alpaŝis al la virino, prenis ŝian manon, kaj rigardis profunde en ŝiajn okulojn.

– Do, ĉu ĉi tio estas vi? Kiam? – li demandis.

– Kvindek jarojn poste en via vivo.

– Kaj kie mi estas nun? Kie estas via edzo nun?

– Vi iris al la Tero, al la estonteco. Vi devis esti provizore forigita. La sama persono ne povas ekzisti en la sama spactempo. Sed tio donas al mi ideon: tiel ni vin tenas sub kontrolo!

– Kiel?

– Se, anstataŭ eniri la trenĉaron, vi foriros laŭ la ŝoseo por reveni al via antaŭa vivo, post unu semajno vi atingos la saman momenton, kiam via antaŭa memo estis en la hospitalo. Tiam vi malaperos, disintegriĝos.

Drake ekridetis al ŝi.

– Mi tute ne intencas trompi viajn esperojn – li diris.

Li turnis sin kaj rigardis ŝin dum li malsupreniris la ŝtupojn vualitajn en densiĝanta nebulo. Ŝi staris kun la vizaĝo premita kontraŭ la vitron en la pordo.

Baldaŭ la nebulo englutis ŝin.

La serĉado finiĝis. Nun, en lia vivo, venis la turno de eventoj, kiujn li pensis, ke li forgesis.

---

<<  |  <  |  >