FORLASITA VRAKO DE BALENĈASŜIPO TROVITA ĈE LA MARBORDO DE NORDA ALASKO

29-a de junio, 1942.

Dispremita ĝis sia lasta ripo, sen spuro de sia ŝipanaro, la balenĉasŝipo "Albatross" estis trovita hodiaŭ en la Beringa Markolo de usona patrolŝipo. Mararmeaj aŭtoritatoj estas scivolemigitaj pro la raporto, ke la ferdeko kaj ambaŭ flankoj de la skuno estis frakasitaj kvazaŭ de potencaj bategoj. Ĉi tiun damaĝon ne kaŭzis "bomboj, torpedoj, artileria pafado aŭ iu ajn alia malamika atako", kiel konstatas la oficiala raporto. La fornoj en la kuirejo ankoraŭ estis varmaj. Ne estis ŝtormo en la areo dum tri semajnoj; tial do la mistero restas nesolvita.

La "Albatross" forvelis de usona haveno ĉe la Okcidenta Marbordo komence de marto, sub la komando de Kapitano Wardell kaj kun ŝipanaro de dek ok homoj. Ĉiuj malaperis senspure.

* * *

Wardell, kapitano de la balenĉasa ŝipo Albatross, estis tiel mergita en morna kontemplado post tri longaj monatoj sen spuro de baleno, ke nur kiam la skuno komencis gliti en la markolon, li ekvidis la submarŝipon kuŝantan proksime al la bordo, en la ŝirmitaj akvoj de ĉi tiu norda golfo en Alasko.

Por momento lia menso malpleniĝis, sed li tuj reakiris sian spiritĉeeston; lia reflekso revenis. En la maŝinejo, la ŝipa telegrafo legis "plene malantaŭen". La plano de Wardell estis kaj klara kaj simpla.

Li jam estis malfermonta la buŝon por voki la stiriston, sed ŝanĝis sian intencon: li mem prenis la stirilon, kaj kiam la ŝipo komencis malantaŭeniri, li lerte gvidis ĝin preter la vico de subakvaj rokoj kaj la terkapo kovrita de arboj. La ankro falis kun raslo, la plaŭdbruo de akvo eĥis fremde en la silento de la senventa mateno.

Kaj silento denove falis; nur en la distanco aŭdiĝis la muĝado de la norda maro; maltrankvilaj ondoj milde frapis kontraŭ la flankojn de la "Albatroso", ruliĝante morne super la rokoj, malantaŭ kiuj staris la skuno; foje muĝo resonis kiam potenca ondo frakasiĝis kun ŝaŭma furiozo kontraŭ elstarantan rokon.

Wardell, reen sur la kapitana ponto, staris senmove nun, sorbante la impresojn per siaj sentoj kaj – aŭskultis.

Sed neniu fremda sono ĝenis lin: ne estis muĝo de dizelmotoroj, nek eĉ la plej malforta susuro de potencaj elektraj motoroj. Li elspiris malŝarĝiĝe. Li rimarkis, ke la unua maato, Preedy, silente ekstaris malantaŭ li.

– Mi ne kredas, ke ili rimarkis nin, Kapitano – Preedy diris mallaŭte. – Neniu videbliĝas. Kaj krome, pro evidentaj kialoj, ĉi tiu ŝipo ne taŭgas por eliri sur la maron.

– Kial?

– Ĉu vi ne rimarkis, Kapitano, ke ĝi ne havas observejtureton? Ĝi certe estis forpafita.

Wardell staris senvorte, ŝokita, ke li ne rimarkis tion ĉi. La malforta memadmiro, kiun li komencis senti profunde en si mem pro la konfido, kun kiu li stiris la ŝipon, iomete malaperis.

Alia penso venis al lia kapo; li sulkigis la brovojn kun malgaja nevolemo, ke li devos malkaŝi ankoraŭ pluajn mankojn de sia observkapablo. Tamen li komencis, kvankam malvolonte:

– Amuze, kiel facile la menso akceptas la ekziston de aferoj, kiuj ne estas tie! – Li hezitis momenton. – Koncerne min, mi eĉ ne rimarkis, ĉu ilia ferdeka kanono estas difektita aŭ ne.

Ĉi-foje la maato silentis. Wardell rapide ekrigardis lin, kaj pro la longeco de lia mieno, li komprenis, ke nun Preedy spertas ŝokon kaj ĉenon. Do li rapide diris:

– Bonvolu voki la homojn veni sur la ferdekon!"

Denove konscia pri sia avantaĝo, Wardell malsupreniris al la ferdeko. Kun granda atento li komencis pririgardi la ŝipkanoneton starantan apud la harpunkanono. Li aŭdis la virojn kolektiĝi malantaŭ li, sed li nur turnis sin ĉe la sono de senpacience ŝovantaj piedoj.

Li skanis la vizaĝojn unu post unu: krude tajlitaj, malmolaj, veterbatitaj. Dek kvin viroj kaj knabo, ne kalkulante la inĝenieron kaj lian asistanton. Ili ĉiuj ŝajnis reviviĝi, forŝiritaj el morna etoso, reganta sur la ŝipo ekde tri monatoj.

En la memoro de Wardell denove aperis longaj jaroj pasitaj surmare kun kelkaj el ĉi tiuj homoj. Li kapjesis al ili, kaj lia peza vizaĝo malheliĝis pro kontento.

– Knaboj! – li komencis. – Ŝajnas, ke ni trovis difektitan japanan submarŝipon, kiu alpenetris ĝis ĉi tien. Vi scias, kion fari. Antaŭ ol ni fornaĝis, la Mararmeo ekipis nian ŝipon per tricolan kanonon kaj kvar mitraloj, do...

Li paŭzis, rigardante malaprobe unu el la pli altrangaj maristoj.

– Pri kio temas, Kenniston?

– Kun via permeso, Kapitano, sed tio tute ne estas submarŝipo. Mi servis en la Mararmeo dum tiu milito, kaj mi povas ekrigarde rekoni ion tian, indiferente, ĉu la observa tureto estas forpafita aŭ ne. La flankoj de tiu ŝipo estas kvazaŭ fenditaj per skaloj. Ĝi tute ne estas submarŝipo!

* * *

De la loko, kien li ekiris kun malgranda grupo da homoj, trans la roka linio, Wardell rigardis la strangan ŝipon. La longa, neatendite peniga transiro al ĉi tiu oportuna observejo daŭris pli ol unu horon. Kaj nun, kiam ili jam estis ĉi tie... kio estis ĉi tiu ŝipo?

Per binoklo, ĉi tiu – ŝipo? – rivelis sin kiel flulinia, cigarforma metala hulo, kuŝanta senmove meze de la malgrandaj ondoj brilantaj sur la surfaco de la golfo. Preter tio, ne estis signo de vivo. Kaj tamen...

Wardell ekrigidiĝis, subite akute konscia pri sia respondeco por ĉiuj homoj: la ses ĉi tie kun li, portantaj du valoregajn mitralojn, kaj la aliaj sur la skuno.

La strangeco de ĉi tiu ŝipo – ĝia skvama metala haŭto, ĝia grandega longo – malvarmigis lin per penetra malvarmo. Tuj malantaŭ li, en la silento de tiu malfavora, roka pejzaĝo, voĉo ektondris:

– Se nur ni havus radiosendilon! Bombaviadilo tuj taŭgus por tia celo! Mi...

Wardell apenaŭ rimarkis la voĉon de la viro strange estingiĝi. Li estis mergita en intensaj pensoj: du mitraloj kontraŭ ĉi tiu. Aŭ eĉ, finfine (li trovis malfacile agnoski la avantaĝon de la alia, eĉ se nur mense) kvar fusiloj kaj tricola kanono. La armiloj de la Albatroso ankaŭ devis esti konsiderataj, kvankam la skuno nun ŝajnis danĝere malproksima.

Liaj pensoj malrapidiĝis. Li ektremis rimarkinte movadon sur la plata, malhela ferdeko. La grandega metala pordo rotaciis, poste subite svingiĝis malfermen, kvazaŭ per risortoj. Figuro aperis en la enirejo.

La figuro de... monstro. La monstro staris sur kornecaj, brilantaj malantaŭaj kruroj, ĝiaj skvamoj briletis en la malfrumatena suno. El ĝiaj kvar piedoj, unu tenis platan, kristalan strukturon, la alia tenis malgrandan, rondan objekton – palviolkoloran en la blindiga sunlumo. La ceteraj du piedoj estis malplenaj.

La figuro de la monstro siluetis kontraŭ la klara, bluverda maro; ĝi staris, kun la kapo tenata aŭdace rekte, sur mallonga kolo, kun tia aroganteco kaj memfido, ke Wardell sentis pikadon sur la dorso de sia kolo.

– Pro Dio! – iu flustris raŭke – sendu al li kelkajn kuglojn!

La sono atingis la parton de la cerbo de Wardell, kiu kontrolas muskolan movadon pli rapide ol la vortoj povus esti diritaj.

– Fajron! – li raŭke diris. – Frost! Withers!

Ta-a-ta-ta! Du mitraloj raslis, sendante mil eĥojn tra la pura silento de la golfo.

La kreitaĵo, kun sia dorso direktita al ili, kiu ĵus komencis vigle moviĝi laŭ la kurba surfaco de la ferdeko, rivelante siajn naĝhaŭtajn piedojn ĉe ĉiu paŝo, turniĝis kaj rigardis en ilian direkton.

Ĝiaj verdaj okuloj, flamantaj kiel tiuj de kato nokte, ŝajnis celi rekte en la vizaĝon de Wardell. La kapitano sentis siajn muskolojn streĉiĝi; lia unua instinkto estis eksalti malantaŭen, kaŝi sin malantaŭ la kornico, malaperi el la vidkampo de la bestio, sed li ne povis moviĝi se li volis pluvivi.

Tiu paraliza sento certe kaptis ĉiun ĉeestantan viron, ĉar la mitraloj silentiĝis, kaj nenatura silento ekregis.

La flavverda reptilio estis la unua, kiu moviĝis. Ĝi komencis kuri reen al la luko. Ĝi haltis ĉe la enirejtruo kaj ŝajnis ke ĝi intencas tuj plonĝi en ĝin kapunue, kvazaŭ decidita kaŝiĝi je ĉia kosto.

Sed ĝi ne faris tion; anstataŭe, ĝi transdonis la kristalan objekton, kiun ĝi tenis, al iu interne, kaj poste rektiĝis.

La tinto de la enirejklapo fermiĝanta estis aŭdebla... kaj la reptilio restis sur la ferdeko, kun sia eskapa vojo fortranĉita.

Ĉio nun frostiĝis por momento, kiel viva sceno: senmovaj figuroj kontraŭ la fono de la trankvila maro kaj la malhela, preskaŭ nuda roka tero. La monstro staris senmova, kun la kapo klinita malantaŭen, kun la flamantaj okuloj fiksitaj al la viroj trans la kornico.

Wardell ne suspektis, ke la monstro prepariĝis por salti; dume la reptilio subite rektiĝis, saltante supren kaj flanken, kiel rano aŭ plonĝisto resaltanta de la fundo. La akvo kaj la besto tuŝiĝis per mola plaŭdo. Kiam la brileta vualo de ŝprucaĵo malaperis, la monstro jam ne estis videbla.

Ili atendis.

– Kion la akvo prenis – Wardell fine diris, lia voĉo iomete tremante – la akvo redonos. Dio scias kio ĝi estas, sed por ĉiuokaze, tenu viajn fusilojn pafpretaj.

Minuto post minuto treniĝis. La ombro de la brizo, kiu apenaŭ tuŝis la surfacon de la golfo, tute malaperis, kaj la akvo solidiĝis en platan, vitran slabon, kiu nur rompiĝis en la distanco, proksime al la mallarĝa elfluejo en la pli malglatan maron.

Post dek minutoj, la kapitano moviĝis maltrankvile en sia malkomforta pozicio. Post dudek minutoj, li stariĝis.

– Ni revenas al la ŝipo – li decidis nervoze. – Ĉi tiu monstro estas tro forta por ni.

Kelkajn minutojn poste, ili moviĝis kaŝe laŭ la bordo, kiam subite ekestis bruo: krioj en la distanco, poste longa, akra serio de mitralo – kaj poste denove silento.

La sonoj venis el la direkto de la skuno, ankrita ekster ilia vidatingo: malantaŭ vico da arboj, duonmejlon trans la golfo.

Wardell, kurante, gruntis pro iritiĝo. Antaŭe estis sufiĉe malfacile moviĝi, sed nun ĝi estis pura agonio: li ekskuiĝis kaj stumblis sur malebenaj surfacoj. Li falis plate dufoje en la unuaj kelkaj minutoj.

La duan fojon, li leviĝis tre malrapide kaj atendis siajn anhelantajn kunulojn ĝis ili atingis lin. Ili ne kuris plu, ĉar Wardell komprenis kun penetranta klareco, ke kio ajn okazis sur la ŝipo estis neevitebla.

Li zorge kondukis siajn virojn trans la rokkovritan bordon, plenan de sovaĝaj fendetoj. Li antaŭeniris, kolerega kontraŭ si mem pro la forlaso de la Albatroso, precipe pro sia senpripensa decido eksponi la delikatan lignan ŝipon al la kompato de armita submarŝipo.

Eĉ se – kiel ĉi tie – ĝi ne estis submarŝipo.

Wardell subkonscie rezistis pripensi pli profunde, kio ĝi povus esti. Por momento, li provis imagi al si la bildon: sin mem luktantantan kontraŭ la dezerta, roka marbordo, direktiĝante al la roka golfo por vidi, kion tiu... lacerto faris al lia ŝipo. Sed li ne povis. Ĉi tiu vizio ne permesis aperi en la imago. Ĝi simple eĉ ne konvenis al la tuta bildo: al ĉiuj pacaj tagoj kaj vesperoj, kiujn li pasigis sur la pontoj de diversaj ŝipoj, simple sidante aŭ fumante pipon, senesprime kontemplante la maron.

La mondo de civilizo ŝajnis eĉ pli nebula kaj samtempe malpli rilata al la nuntempo: pokerludoj en la privateco de la klubejo, laŭtaj ridoj, virinoj kun aŭdacaj rigardoj, kiuj plenigis la mallongajn periodojn de lia vivo, kiam li erestis en haveno – tiu tuta stranga, sencela vivo, kiun li tiel facile forlasis, kiam estis tempo reveni al la maro.

Wardell forskuis la malĝojan, vanan rememoron pri la pasinteco.

– Frost, kunprenu Blakeman-on kaj McCann-on – li ordonis – kaj alportu unu barelon da akvo ĉi tien. Danny certe jam plenigis ilin ĉiujn ĝis nun. Ne, prenu la fusilon! Restu apud la tankoj ĝis mi sendos homojn por helpi vin. Ni ŝarĝos la akvon kaj foriros de ĉi tie.

Post tiu konkreta decido, Wardell sentis sin pli bone. Ili iros suden al la mararmea bazo, kaj poste jam aliaj, pli bone ekipitaj kaj trejnitaj, traktos la fremdan ŝipon.

Se nur la Albatroso estus tie, sendifekta. Li ne vere sciis, kion li timis. Li sentis nepriskribeblan malŝarĝiĝon kiam li atingis la supron de la lasta, plej kruta monteto kaj ekvidis la skunon. Per siaj binokloj, li vidis homajn figurojn sur la ferdeko. Pezo leviĝis de lia brusto kiam li konstatis, ke ĉio estas en ordo, krom se okazis iu izolita akcidento.

Sed io okazis ĉi tie. Li baldaŭ ekscios ĉion…

Dum kelka tempo, ŝajnis ke Wardell tamen lernos nenion. Kiam li surŝipiĝis, pli laca ol li atendis, la tuta ŝipanaro amasiĝis ĉirkaŭ li. La bruo, en kiu dronis individuaj koleraj voĉoj, la febra ekscito kaj agitiĝo de ĉiu, nur malfaciligis la aferojn.

Vortoj atingis la orelojn de la kapitano pri ransimila kreitaĵo, granda kiel homo, kiu surŝipiĝis. Kaj io alia pri la maŝinejo kaj – jam tute nekomprenebla – pri la mekanikisto kaj lia asistanto vekiĝantaj...

La voĉo de Wardell tratranĉis la bruon, finante ĝin. La kapitano turnis sin al Preedy:

– Ĉu estas ia difekto? – li demandis mallonge.

– Nenia – respondis la oficiro – krom ke Rutherford kaj Cressy daŭre ne povas resaniĝi.

La mencio pri la mekanikisto kaj lia helpanto estis nekomprenebla, sed la kapitano ignoris ĝin.

– Preedy, sendu ses homojn surborden por helpi alporti akvon al la ŝipo! Tiam bonvolu veni al la ponto.

Kelkajn minutojn poste, Preedy donis al Wardell plenan raporton pri la okazintaĵo. Aŭdante fusilpafadon de la bordo, ĉiuj sur la ŝipo amasiĝis ĉe la baborda flanko.

La malsekaj spuroj lasitaj de la monstro indikis, ke ĝi utiligis ĉi tiun okazon por grimpi surŝipen de la dekstra flanko. Ĝi unue estis vidita staranta ĉe la enirejo de la antaŭa luko, trankvile observante la antaŭan ferdekon, kie staras la kanonoj.

Persekutata de la rigardo de naŭ okulparoj, la monstro kuraĝe antaŭeniris, ŝajne al la kanonoj, sed subite ĝi turniĝis kaj, kun kura ekflugo, saltis eksterŝipen. Tiam serioj de mitraloj estis pafitaj.

– Mi ne pensas, ke ni trafis lin – konfesis Preedy. Wardell pripensis ion.

– Mi ne certas, ĉu kugloj povas eĉ vundi lin. Li... – li haltigis sin. – Kion diable mi diras?! Li ĉiam forkuris, kiam ni pafis al li. Kio poste?

– Ni serĉis la tutan ŝipon kaj trovis Rutherford-on kaj Creesy-on. Ili estis tute senkonsciaj, kaj kiam ili vekiĝis, ili nenion memoris. La mekanikisto diris, ke ne estis difekto. Kaj tio estus ĉio.

Sufiĉe, Wardell pensis, sed diris nenion. Li staris tie momenton, imagante la flavverdan lacerton grimpantan sur la ferdekon de la skuno. Li ektremis. Kion tiu infera kreitaĵo serĉis ĉi tie?

* * *

 

* * *

tradukata

---

<<  |  <  |  >