La monstro rampis. Ĝi ĝemis pro timo kaj doloro. Senforma, amorfa plasmo, ŝanĝanta sian formon kaj strukturon kun ĉiu subita movo, rampis laŭ la koridoro de la kosma ŝarĝoŝipo, batalante kontraŭ sia nehaltigebla impulso preni la formon de sia ĉirkaŭaĵo. La griza veziko de disverŝiĝanta substanco rampis, fluis kaskade, ruliĝis, elfluis kaj disverŝiĝis en konstanta, mortiga lukto kun ĉi tiu nenormala bezono preni iun permanentan formon. Iun ajn formon: la duran, malvarmbluan metalan muron de la ŝarĝoŝipo fluganta la Teron, la dikan kaŭĉukan plankon. La planko ne estis tro malfacila; rezisti la tiron de metalo estis tute alia afero. Ĝi povus facile fariĝi metalo por la tuta eterneco. Sed io malhelpis ĝin. Ia inokulita ordono. Ordono trembruanta kiel tamburo en ĉiu ĝia partiklo, pulsanta kun egala intenseco, kiel suferiga doloro, tra ĉiu ĝia ĉelo: trovu la plej prominentan matematikiston en la tuta Sunsistemo kaj venigu lin al la pordegoj de la kripto konstruita el marsa supermetalo. La Granda devas esti liberigita. La horloĝmekanisma seruro integrita kun la primo devas esti malfermita.

Tio ĉi estis ĝuste la ordono, kiu premis ĝiajn komponantojn. Ordono, kiun la grandaj kaj malbonaj kreintoj gravuris en ĝian elementan konscion.

Ĉe la fino de la longa koridoro, io ekmoviĝis. Pordo malfermiĝis. Aŭdeblis la sono de paŝoj. La paŝoj de fajfanta viro. Kun metala susuro, preskaŭ suspiro, la monstro dissolviĝis, similiĝante por momento al flako da hidrargo, poste ĝi alprenis la koloron de la bruna planko; ĝi fariĝis la planko, eta ŝvelaĵo sur la malhelbruna kaŭĉuka surfaco.

Ĝi estis kiel en ekstazo. Ho, ĝuste tiel: kuŝi plate, havi formon, kaj esti preskaŭ morta, tiel ke oni sentas neniun doloron. La morto estas io tiel ĝuplena kaj dezirinda, kaj la vivo – neeltenebla turmento. Se nur ĉi tiu alproksimiĝanta vivanta estaĵo forirus de ĉi tie kiel eble plej baldaŭ. Se ĝi haltus – ĝi trudus sian formon al la monstro. La vivo povas fari tion, ĝi estas pli forta ol metalo. Kaj tio signifus suferon, batalon, doloron.

La monstro streĉis sian korpon, nun platan kaj groteskan –kiu tamen iam ajn povus plue streĉi siajn ferajn muskolojn – kaj anticipis batalon je la vivo aŭ morto.

Parelli, mekanikisto en la kosmoŝipa ŝipanaro, fajfis al si feliĉe dum li paŝis gaje laŭ la brilanta koridoro kondukanta al la maŝinejo. Li ĵus ricevis radiotelegramon de la hospitalo: "La edzino fartas bone. La knabo! Kvar kilogramoj." Li subpremis la deziron krii kaj danci pro ĝojo. La knabo! La vivo estas bela.

La monstro sur la planko eksentis doloron: praan doloron, enfiltriĝantan en ĝian esencon kiel koroda acido. La bruna planko tremis per ĉiu partiklo dum Parelli paŝis sur ĝi. La monstro eksentis frenezan deziron sekvi la viron kaj alpreni lian formon. Timeme, ĝi kontraŭbatalis ĉi tiun impulson en si, pli kaj pli konscie, ĉar ĝi povis jam pensi, uzante la cerbon de Parelli. La dikaĵeto sur la planko ruliĝis spurante la viron.

Rezisto estis vana. La dikaĵeto kreskis ĝis la grandeco de veziko, por momento alprenante la formon de homa kapo. Morna aperaĵo de infera formo. La monstro eligis metalan sonon; ĝi siblis pro timo, poste refalis, tremante pro teruro, doloro kaj malamo, dum Parelli rapidis for – tro rapide kompare al ĝia rampado. La pepo malaperis. La monstro fandiĝis en la brunan plankon kaj kuŝis senmove, tamen tremante pro neestingebla deziro vivi – vivi malgraŭ doloro kaj timo. Vivi kaj plenumi la volon de siaj kreintoj.

Irinte dek metrojn, Parelli haltis. Li forskuis siajn pensojn pri sia edzino kaj infano. Li turnis sin kaj rigardis necerte la koridoron kondukantan al la maŝinejo.

– Kio diable? – li laŭte demandis sin.

Ia stranga, malforta, tamen terura sono eĥis en lia konscio. Tremo kuris laŭ lia spino. Diabla eĥo!

Tie li staris, tiu alta, atletika viro, nudigita ĝis la talio, ŝvitante pro la varmo de la raketmotoroj, kiuj malrapidigis la kosmoŝipon revenantan al la Tero de sia Marsa ekspedicio. Li ektremis kaj, kunpremante siajn pugnojn, malrapide komencis paŝi reen laŭ la sama vojo, laŭ kiu li venis.

La monstro tremis tutkorpe, sentante la tiron, kiu estis pura torturo por ĝi, ŝirante ĉiun ĝian agititan kaj tremantan ĉelon. Iom post iom, ĝi konsciiĝis pri la neevitebla neceso alpreni la formon de vivo.

Parelli haltis, nedecidita. La planko ekmoviĝis sub liaj piedoj; klara, ondeca bruna elstaraĵo, terura, leviĝis antaŭ liaj nekredantaj okuloj kaj kreskis en vezikecan, mukan, siblantan mason. Abomeninda, demona kapo ekleviĝis super rakitaj, duonhomaj ŝultroj. Nodaj manoj, kreskantaj el misformitaj, simiecaj brakoj, enprofundiĝis en lian vizaĝon kiel ungegoj kun berserka furiozo, disŝirante lin, konstante ŝanĝante formon.

– Ho Dio! – ekkriis la viro.

La brakoj kaj manoj daŭre premantaj lin fariĝis pli kaj pli normalaj, pli kaj pli homaj – malhelhaŭtaj, muskolaj. La vizaĝo alprenis konatajn trajtojn; nazo elkreskis sur ĝi, aperis okuloj, kaj ruĝa linio de la buŝo. La tuta figuro subite iĝis simila al li: la sama pantalono, ŝvito kaj ĉio.

– ...Dio! – ripetis la duoblulo, alkroĉiĝante al Parelli per voluptaj fingroj kun nekredebla forto.

Pene anhelante, Parelli liberiĝis el la premo, poste donis unuopan frakasan baton rekte al tiu ĉi misformita vizaĝo. La monstro ekkriis. Ĝi turniĝis kaj komencis fuĝi, perdante sian homan formon, rezistante tion, eligante duonhomajn kriojn. Parelli persekutis la monstron; liaj kruroj sentis sin kiel ĵeleo, tremante pro ekstrema paniko kaj nekredemo je siaj propraj sentoj.

Etendante la manon, li atingis la jam svagiĝantajn pantalonon de la monstro kaj tiris ĝin. Restis en liaj manoj malvarma, glitiga, tordiĝanta peceto, kiel malseka argilo. Tio jam estis neeltenebla. Li sentis naŭzon pro abomeno, liaj kruroj kolapsis sub li. Li aŭdis la vokon de la piloto:

– Kio okazis?

Li ekvidis la malfermitan magazenpordon. Li saltis internen, senspira, kaj momenton poste, li eliĝis tenante sian atompistolon pafpreta. Li ekvidis, ke la piloto, palvizaĝa kaj elmetanta la okulojn, rigidiĝis ĉe la grandega fenestro.

– Ĝi estas tie! – tiu ekkriis.

Griza veziko fandiĝis en la angulo de la fenestro, iĝante vitro. Parelli saltis al la fenestro, celante sian pistolon. La ondiĝanta ŝvelaĵo enfiltriĝis en la vitron, mallumigante ĝin; poste la veziko eliĝis el la alia flanko de la fenestro, en la malvarmon de la spaco. La oficiro ekstaris apud Parelli. Ili ambaŭ rigardis dum la griza, senforma plasmo rampas laŭlonge de la flanka muro de la rapidanta ŝarĝŝipo, malaperante el ilia vidkampo.

Parelli rekonsciiĝis.

– Mi havas peceton de ĉi tio! – li ekkriis. – Mi ĵetis ĝin sur la plankon en la magazeno.

Leŭtenanto Morton stumblis sur la forĵetita ŝiraĵo. La mikroskopa sekcio de planko leviĝis, poste kreskis al mirigaj proporcioj, provante alpreni homan formon. Parelli, kun okuloj movoplenaj kaj frenezaj, levis la monstron per ŝovelilo. La monstro siblis. Ĝi preskaŭ fariĝis parto de la metala ŝovelilo, sed ĝi ne sukcesis fini la transformiĝon, ĉar la viro estis tro proksime.

Parelli staris sur malfirmaj kruroj antaŭ sia superulo, ŝovelilo enmane. Li ridis histerie.

– Mi tuŝis ĝin – li ripetis senĉese – Mi tuŝis ĝin.

Dum la ŝipo eniris la atmosferon de la Tero, metala veziko sur ĝia ekstera ŝelo ekmoviĝis, rivelante malfortajn signojn de vivo. La metalaj muroj varmiĝis ĝis ruĝo, poste ĝis blanko. Varmegrezista, tamen, la monstro daŭrigis sian malrapidan transformiĝon en grizan mason. Ĝi estis malklare konscia, ke la tempo por ago venis.

Subite, ĝi dekroĉis sin de la ŝipo kaj komencis fali malrapide, kvazaŭ netuŝita de la gravito de la Tero. Malgranda ŝanĝo en ĝia atomstrukturo kaŭzis akcelon de ĝia falado, kvazaŭ la monstro subite fariĝus pli sentema al gravito. La tero sube estis verda; la urbo, malklara en la distanco, brilis en la radioj de la subiranta suno. La monstro malrapidiĝis kaj malsupreniris, kiel falanta folio en ventoblovo, al la daŭre fora surfaco de la tero. Ĝi alteriĝis apud ponto, ĉe la rando de la urbo.

Viro iris trans la ponton per rapida, nervoza paŝado. Li estus tre surprizita se li rigardus malantaŭen kaj vidus sian duoblulon grimpantan el la fosaĵo sur la vojon kaj vigle sekvantan lin.

Trovu – la plej prominentan matematikiston!

* * *

Ĉi tio estis horon poste. Irante laŭ homplena strato, la monstro sentis la konstantan doloron de ĉi tiu penso. Ĝi suferis ankaŭ pro aliaj kialoj: ĝi devis lukti kontraŭ la altiro de tiu prema, rapidanta amaso da homoj, kiuj svarmis antaŭ ĝi sen rimarki ĝin. Nun kiam ĝi havis la korpon kaj menson de homo, estis multe pli facile por ĝi pensi kaj reteni la neŝanĝitan formon.

Trovu – la matematikiston!

"Por kio?" naskiĝis demando en ĝia nun homa cerbo. La monstro ektremis, ŝokita de tia herezo. Ĝiaj helorbrunaj, hazarde moviĝantaj okuloj ĉirkaŭrigardis timeme, kvazaŭ ĝi atendus, ke ĝi renkontos subitan kaj teruran pereon. Ĝiaj trajtoj iomete malklariĝis, sinsekve similiĝante al la vizaĝo de hoknaza ​​viro kiu balanciĝis preter ĝi, kaj poste al la sunbrunigita vizaĝo de alta virino kiu rigardis en butikfenestron.

Tiu ĉi procezo estus daŭronta pli longe, se la monstro ne forskuus sian timon kaj ne devigus sin alpreni la trajtojn de la pure razita vizaĝo de juna viro, kiu pigre emerĝis el flanka strato. La viro rigardis ĝin, forrigardis, poste denove rigardis malantaŭen, surprizite. La monstro ricevis liajn pensojn: "Kio diable? Ie mi jam vidis ĉi tiun ulon!".

Aperis alpaŝanta grupo da virinoj. La monstro moviĝis flanken kiam ili preterpasis ĝin. Por momento ĝi perdis kontrolon de siaj eksteraj ĉeloj: la bruno de ĝia garnituro fariĝis la plej subtila nuanco de bluo – la koloro de la plej proksima robo. Ĝi sentis kapturniĝon pro la susuro de vestoj kaj la babilado: "Nu, diru, mia kara, ĉu ŝi ne aspektas terrrure en tiu ĉi terrrura ĉapelo?"

Rekte antaŭe troviĝis longa vico da gigantaj konstruaĵoj. La monstro kapjesis en kompreno. Tia aglomeraĵo de konstruaĵoj indikas la ĉeeston de metalo, kaj la forto liganta la atomojn de metalo ankaŭ agus sur ĝia homa formo. La monstro komprenis la esencon de ĉi tiu fenomeno pere de la menso de svelta viro en malhela garnituro, trenanta malvigle. Li estis oficisto. La monstro ricevis liajn pensojn: la homo pensis kun envio pri sia ĉefo, pri Jim Brender el la firmao "J.P. Brender & Company".

Tio instigis la monstron turniĝi subite kaj sekvi la spuron de Lawrence Pearson, librotenisto de profesio. Se preterpasantoj estus atentintaj, ili mirus vidante du Lawrence-ojn Pearsons promenantajn laŭ la strato unu post la alia, ĉirkaŭ dek kvin metrojn dise. La dua Lawrence Pearson, ekzamenante la memoron de la unua, eksciis, ke Jim Brender estis diplomiĝinto de la Harvarda Sekcio de Matematiko, Financo kaj Politika Ekonomio, la lasta el longa vico de financaj geniuloj, tridekjara viro, la ĉefo de la kolose riĉa firmao "J. P. Brender & Company".

"Mi ankaŭ estas tridekjara," la pensoj de Pearson eĥis en la cerbo de la monstro, "kaj mi posedas nenion. Brender estas riĉa en ĉio, kaj mi loĝos en la sama malnova pensiono ĝis la fino de mia vivo."

Jam krepuskiĝis, kiam ili ambaŭ transiris la ponton. La monstro plirapidigis sian paŝon, moviĝante agreseme antaŭen. En la lasta momento, ia neklara antaŭsento ŝajnis trafi ĝian predon, ĉar la svelta viro turniĝis, eligante malfortan pepon, kiam ŝtalaj ungegoj kaptis lin je la gorĝo en terura premo. La cerbo de la monstro malkonektiĝis, duonsvenigita, kiam la konscio de Lawrence Pearson estingiĝis. Pene anhelante kaj defendante sin kontraŭ nenieco, la monstro finfine denove reakiris la kontrolon super si mem. Per unu svingo ĝi kaptis la kadavron kaj ĵetis ĝin super la betonan balustradon. Aŭdiĝis plaŭdo malsupre, sekvata de la gluglado de akvo.

La monstro, estanta nun Lawrence Pearson, iris komence rapide, poste pli kaj pli lante ĝis ĝi atingis grandegan brikdomon konstruitan miksostile. Ĝi rigardis la nombron maltrankvile, subite necerta ĉu ĝia memoro ne trompas ĝin. Ĝi hezite malfermis la pordon. Torento da flava lumo superfluis ĝin, ies rido ekvibris en ĝiaj sentemaj oreloj. Ĉi tie regis kaoso de diversaj pensoj trairantaj la kapojn de diversaj personoj, same kiel surstrate. La monstro defendis sin kontraŭ la enfluo de tiuj fremdaj pensoj, minacantaj ĝin perdi la personecon de Lawrence Pearson. Ĝi trovis sin en vasta, hela salono, de kie tra la malfermita pordo al la ĉambro ĝi povis vidi tablon aranĝitan por vespermanĝo kun dekkelke da homoj sidantaj ĉirkaŭ ĝi.

– Ho, jen estas vi, sinjoro Pearson – diris la mastrino prenanta la honoran lokon ĉe la tablokapo. Ŝi estis virino kun pinta nazo kaj maldikaj lipoj. La monstro atente rigardis ŝin dum momento. Ĝi kaptis la pensojn de la virino. Ŝia filo estis mezlerneja matematikinstruisto. La monstro reagis je tio per indiferento, ĝi fulmrapide atingis la veron: la filo de ĉi tiu virino estis same intelekta fiasko kiel lia patrino.

– Vi venis ĝustatempe – ŝi diris per indiferenta tono. – Sarah, alportu pladon por sinjoro Pearson.

– Dankon, mi ne malsatas – respondis la monstro, subridante al si ironie; ĝi estis sento, kiun ĝi ĝis nun ne konis. – Mi pensas, ke mi enlitiĝos.

* * *

Ĝi kuŝis sur la lito de Lawrence Pearson la tutan nokton, okuloj malfermitaj, vigla, ĉiam pli konscia pri si mem.

Mi estas maŝino, ĝi pensis, sen sia propra cerbo. Mi povas uzi nur la cerbon de homoj. Sed iel, neklarigeble, miaj kreintoj permesis al mi esti pli ol nur ies eĥo. Mi uzas la homan cerbon por atingi mian propran celon.

La penso pri la kreintoj alportis teruron al ĝia menso. Ĉi tio estis terurega, neklara rememoro pri la fiziologia doloro de diseriĝanta kemia reago.

* * *

La monstro leviĝis ĉe tagiĝo kaj promenis tra la urbo ĝis la naŭa kaj duono. Tiam ĝi ekstaris antaŭ la impona marmora pordego de la firmao "J.P. Brender & Company". Enirinte, ĝi sinkis en komfortan brakseĝon kun la inicialoj L.P. kaj diligente tralegis la kalkullibrojn, kiujn Lawrence Pearson flankenmetis la antaŭan tagon.

Je la deka horo, alta juna viro en malhela vestokompleto aperis en la arkaĵa koridoro. Irante per viglaj paŝoj li preterpasis vicojn da oficejoj laŭvoje. Li ridetis kun trankvila konfido. La monstro tute ne bezonis refrenon de "Bonan matenon, S-ro Brender" por scii, ke ĝia ĉasaĵo ĵus alvenas. Ĝi leviĝis kun energia, elasta movo, kiun la vera Lawrence Pearson ne povus fari, kaj rapide eniris la necesejon. Momenton poste, la duoblulo de vera Jim Brender aperis en la pordo kaj paŝis kun trankvila konfido al la kabineto, kie la vera Brender malaperis kelkajn minutojn antaŭe. Ĝi frapis la pordon, eniris – kaj samtempe komprenis tri aferojn. Unue, ke ĝi trovis ĝuste la viron, kiun li estis sendita trovi. Due, ke ĝia menso ne kapablis kopii la akran, precize funkciantan cerbon de la juna viro, kiu rigardis lin per mirigitaj malhelgrizaj okuloj. Kaj trie, ke grandega metala bareliefo pendas sur la kabineta muro.

Ŝokita, ĝia menso konfuzita, ĝi sentis la tiron de la metalo. Jam unuavide, ĝi rekonis la supermetalon – la produkto de la granda arto de la antikvaj Marsanoj, kies urboj konstruitaj el la metalo, plenaj de valoregaj mebloj, artaĵoj kaj mekanikaj aparatoj, nun estis elfosataj de entreprenemaj Teranoj el sub tavolo de sablo, sub kiu ili kuŝis entombigitaj dum tridek, eĉ kvindek milionoj da jaroj. La supermetalo! La metalo, kiu ne varmiĝas en la plej alta temperaturo, kiun nek diamanto nek iu ajn alia tranĉilo povas eĉ grati; neniam kopiita de homoj, same mistera kiel tiu forto "ieis", kiun la Marsanoj eltiris el ŝajna nenieco.

Ĉiuj ĉi tiuj pensoj kirliĝis en la menso de la monstro dum ĝi esploris la niĉojn en la memoro de Brender. Kun peno, la monstro deturnis sian atenton de la metalo kaj fiksis sian rigardon al la viro. Ĝi legis la senliman miron en liaj pensoj. Brender stariĝis.

– Mia Dio – li diris – kiu vi estas?

– Mia nomo estas Jim Brender – respondis la duoblulo, komprenante la mornan komikecon de la tuta situacio; ĝi ankaŭ komprenis la fakton, ke ĉi tiu sento pruvas progreson en ĝia evoluo.

La vera Jim Brender jam resaniĝis.

– Bonvolu sidiĝi – li invitis ĝentile. – Ĉi tio estas vere la plej miriga koincido en mia vivo.

Li paŝis al la spegulo, kiu ornamis la muron maldekstre de la kabineto. Li rigardis unue sian reflekton, poste sian duoblulon.

– Mirinde – li diris. – Eĉ nekredeble.

– Sinjoro Brender – diris la alveninto – mi vidis vian foton en la gazeto kaj pensis, ke eble ĉi tiu rimarkinda simileco persvadus vin aŭskulti min, ĉar alie vi verŝajne ne volus ĝeni vin pri mia persono. Mi ĵus revenis de Marso kaj venis ĉi tien por konvinki vin veni tien kun mi.

– Tio estas neebla – estis la respondo.

– Atendu momenton, atendu ĝis mi klarigos al vi la kialon – diris la alveninto. – Ĉu vi iam aŭdis pri la Turo de l’ Bestio?

– Pri la Turo de l’ Bestio? – Brender ripetis penseme. Li ĉirkaŭiris la skribotablon kaj premis butonon.

– Mi aŭskultas, estro? – aŭdiĝis voĉo venanta el la ornamita skatolo.

– Dave, mi bezonas ĉiujn datumojn pri la Turo de l’ Bestio kaj la legenda urbo Li, en kiu ĝi supozeble ekzistas.

– Mi tute ne devas serĉi – venis la konciza respondo. – Plej multaj marsaj rakontoj rilatas al la legendo pri tio, kiel ĉi tiu bestio falis el la ĉielo kiam Marso estis ankoraŭ juna – iu terura profetaĵo estis asociita kun ĉi tiu evento, kaj oni kredis, ke la kaŭzo estis la elfalo de la bestio el la kosma subspaco. Oni trovis ĝin senkonscia. La marsanoj legis ĝiajn pensojn kaj estis tiel teruritaj de la intencoj konservitaj en ĝia subkonscio, ke ili provis mortigi la bestion, tamen malsukcese. Do ili konstruis grandegan kripton – ĉirkaŭ kvincent metrojn en diametro kaj kilometron kaj duonon altan – kaj malliberigis en ĝi la bestion, kiu mem verŝajne estis ĝuste de tiu grandeco. Oni jam kelkfoje provis trovi la urbon Li, sed sensukcese. Oni ĝenerale akceptas, ke ĉi tio estas nur mito. Jen ĉio.

– Dankon – Jim Brender interrompis la konekton kaj turnis sin al la gasto. – Do, kion vi pensas?

– Tio ĉi tute ne estas mito. Mi scias kie estas la Turo de l’ Bestio, kaj mi ankaŭ scias, ke la Bestio daŭre vivas.

– Bonvolu aŭskulti – Brender diris bonkore. – Nia simileco scivolemigis min, estas vere. Sed ne atendu, ke mi kredos la tutan rakonton. La Bestio, se io tia eĉ ekzistas, falis el la ĉielo kiam Marso estis juna. Laŭ iuj sciencaj fontoj, la marsa raso formortis antaŭ cent milionoj da jaroj – nu, dudek kvin milionoj, milde dirite. La solaj artefaktoj de ilia civilizo, kiuj travivis ĝis hodiaŭ, estas strukturoj faritaj el la supermetalo. Feliĉe, ĉe sia fino, ili konstruis preskaŭ ĉion el ĉi tiu nedetruebla substanco.

– Mi ŝatus rakonti al vi pri la Turo de l’ Bestio – la alveninto diris, nemalkuraĝigita. – Ĝi estas grandega, sed la lastan fojon, kiam mi vidis ĝin, ĝi leviĝis nur tridek metrojn super la sablo! Ĝia tuta supro estas pordo konektita al horloĝmekanisma seruro, integrita laŭ la linio "ieis" kun la plej granda primo.

Brender rigardis la alveninton per larĝe malfermitaj okuloj. La monstro ricevis lian surprizon: unue dubon, poste ĝermon de fido.

– Kun la plej granda... – li ripetis kiel eĥo.

Li kaptis libron de la mura librobreto apud sia skribotablo kaj trarigardis ĝin.

– La plej granda el la konataj primoj estas... aha, jen... ĝi estas 230.584.300.921.393.951. Kelkaj aliaj estas, laŭ la sama fonto, 77.843.839.397, 182.521.213.001, kaj 78.875.943.472.201.

La sulko sur lia frunto pliprofundiĝis. – Ĝi signifas, ke ĉi tiu tuta afero estas absurda. La plej granda primo estus nedifinita nombro. – Li ekridetis al la gasto. – Se vere tie estas bestio ŝlosita en la tombo el supermetalo, kies pordo estas konektita al horloĝa seruro integrita laŭ la linio ieis kun la plej granda primo – tiam ĝi jam restos tie por ĉiam. Nenio en la mondo povas liberigi ĝin.

– Tute male – protestis la alveninto. – La Bestio certigis min, ke la solvo al ĉi tiu problemo kuŝas en la sfero de Tera scienco, sed ĝin devas trakti denaska matematikisto, posedanta la tutan scion je la nivelo nuntempe atingita de la matematiko sur la Tero. Vi estas tiu ĉi viro.

– Kaj vi atendas, ke mi liberigu ĉi tiun demonon de la malbono – se mi sukcesos plenumi ĉi tiun matematikan miraklon?

– Ĝi tute ne estas malbona! – protestis la alveninto. – Pro ĉi tiu sensenca timo pri la nekonataĵo, kiu igis la Marsanojn malliberigi la Bestion, rezultis granda damaĝo kaj maljusteco. La Bestio estas sciencisto el alia spaco, surprize kaptita dum ŝi faris unu el siaj sciencaj eksperimentoj. Mi diras 'ŝi', sed mi eĉ ne scias, ĉu ekzistas seksa distingo en ŝia raso.

– Do vi parolis kun la Bestio?

– Ŝi komunikis kun mi per telepatio.

– Estas do pruvite, ke penso ne povas penetri la supermetalon.

– Kaj kion povas scii la homaro pri telepatio? Homoj eĉ ne povas komuniki unu kun la alia, krom sub specialaj cirkonstancoj. – La vortoj de la alveninto estis plenaj de malestimo.

– Tio estas vera. Kaj do, se via rakonto estas vera, ĉi tiu afero devas esti alportita antaŭ la Konsilion.

– Ĉi tiu afero koncernas nur du personojn: vin kaj min. Ĉu vi forgesis, ke la kripto situas en la centro mem de la granda urbo Li; ĝi enhavas trezoron valoran je miliardoj da dolaroj en mebloj, arto kaj mekanikaj aparatoj. La bestio postulas sian liberigon antaŭ ol ŝi permesus al iu ajn eltiri ĉi tiujn trezorojn. Vi povas liberigi ŝin. Ni dividos inter nin ĉi tiun riĉaĵon.

– Mi ŝatus starigi al vi unu demandon – diris Brender. – Kio estas via vera nomo?

– P... Pierce Lawrence – la monstro ekbalbutis. Tiel surprizita ĝi estis, ke ĝi povis fari nenion pli ol inversigi la ordon de la nomo kaj familia nomo de sia unua viktimo kaj iomete ŝanĝi ĝin de "Pearson" al "Pierce". Ĝi sentis sian menson kirliĝi pro embaraso.

– Per kiu ŝipo vi alvenis al Marso? – daŭre demandis Brender.

– P… per F 4961 – la monstro elbalbutis. Furiozo pliprofundigis ĝian konfuzon. Ĝi luktis por reakiri sian memregadon, sentante, ke ĝi faris malsaĝaĵon. Ĝi subite sentis la klaran tiron de la supermetalo, el kiu la bareliefo sur la muro estis farita, kaj sciis, ke tio signalis la danĝeron de ĝia disfalo.

– Kargoŝipo – konstatis Brender. Li premis butonon. – Carltons, kontrolu ĉu F 4961 havis pasaĝeron aŭ ŝipanon nomatan Pierce Lawrence surŝipe. Kiom longe ĝi daŭros al vi?

– Kelkajn minutojn, estro.

Jim Brender kliniĝis malantaŭen en la seĝo.

– Ĝi estas nura formalaĵo. Se vi efektive alvenis sur tiun ŝipon, mi estos devigita preni vian deklaron serioze. Certe vi komprenas, ke mi ne povus blinde entrepreni tian taskon.

Ekaŭdiĝis la sonorilo.

– Jes? – diris Brender.

– La F-4961, kiu alteriĝis hieraŭ, havis nur dupersonan skipon. Neniu nomita Pierce Lawrence estis surŝipe.

– Dankon. – Brender stariĝis. – Adiaŭ, sinjoro Lawrence – li diris malvarme. – Mi tute ne scias, kion vi esperis rakontante al mi tiun absurdan historion. Kvankam mi devas konfesi, ĝi efektive estas interesa, kaj la problemo, kiun vi prezentis al mi, estis vere alloga.

La sonorilo sonoris.

– Kio estas?

– Sinjoro Gorson volas vidi vin.

– Bone, lasu lin alveni ĉi tien.

Reakirinte la memregadon, la monstro transprenis la informon el la cerbo de Brender, ke Gorson estas financa magnato, kies kompanio povas egaliĝi al tiu de Brender. Ĉi tiuj kaj aliaj informoj igis la monstron forlasi la kabineton de Brender, eliri el la konstruaĵo, kaj pacience atendi, ĝis Gorson reaperu ĉe la impona pordego. Momenton poste, du Gorson-oj marŝis laŭ la strato.

Gorson estis viro kvardekjara, plena de energio. Li estis honesta; li havis higienan, aktivan vivstilon. Lia memoro konservis memorojn pri malfacilaj spertoj en pli ol unu klimatzono kaj sur kelkaj planedoj. La monstro sentis la vivenergion de tiu ĉi homo per siaj sensiloj; ĝi sekvis lin singarde, respekteme, ankoraŭ nedecidita pri iu ajn ago kontraŭ li.

Mi evoluis tiom multe – pensis la monstro – el la primitiva vivoformo, kiu mi estis komence, ke mi ne plu povus resti tia. Miaj kreintoj dotis min per la kapablo lerni, evolui. Tio faciligas al mi defendi min kontraŭ disfalo, faciligas al mi esti homo. Por venki ĉi tiun viron, mi nur bezonas memori, ke, uzante mian potencon ĝuste, mi estas nevenkebla.

La monstro zorgeme studis la vojon al la oficejo en la menso de sia estonta viktimo. La memoro de la viro portis precizan bildon de la enirejo al la vasta konstruaĵo, sekvata de longa marmora koridoro, poste memmova lifto al la oka etaĝo, kaj fine mallonga koridoro kun du pordoj. Unu el ili estis privata enirejo al la kabineto; la alia kondukis al stokejo uzata de la domzorgisto. Gorson vizitis ĉi tiun lastan ĉambron kelkfoje ĉe diversaj okazaĵoj, do lia memoro, inter multaj aliaj aferoj, tenis la bildon de granda kesto. La monstro kaŭris inside en la stokejo, atendante la momenton, kiam la sensuspekta Gorson troviĝu malantaŭ la pordo. La pordo knaris. Gorson turnis sin, larĝigante la okulojn. La monstro ne donis al li ŝancon: ŝtala pugno dispremis la vizaĝon de la viro, enpuŝante la kraniajn ostojn en lian cerbon. Ĉi-foje, la monstro ne reeraris kaj rompis la ligon inter sia cerbo kaj tiu de sia viktimo ĝustatempe. Ĝi kaptis la kliniĝantan kadavron, transformante sian ŝtalan pugnon denove en la formon de homa mano. Kun febra hasto, ĝi ŝtopis la potencan, atletikan korpon en grandan keston kaj hermetike fermis la kovrilon, poste, singarde, ĝi glitis el la stokejo, eniris la kabineton de Gorson, kaj sidiĝis ĉe la brilanta kverka skribotablo. La viro, kiu aperis je ĝia voko, ekvidis Gorson-on sidantan tie kaj aŭdis la voĉon de Gorson:

– Crispin, mi volas, ke vi tuj komencu vendi ĉi tiujn akciojn per niaj sekretaj kanaloj. Mi diros al vi kiam ĉesi. Ne rigardu malantaŭen, eĉ se vi pensas, ke ĝi estas freneza. Mi havas iujn konfidencajn informojn.

Crispin ekrigardis la vicojn de akciaj nomoj kaj liaj okuloj larĝiĝis.

– Mia Dio, homo! – li fine sukcesis diri, kun la familiareco, kiu estis la privilegio de fidinda konsilisto. – Ĉi tiuj estas ja fidindaj akcioj. Via tuta riĉaĵo ne travivos tian operacion.

– Mi diris al vi, ke mi ne estas la sola implikita.

– Sed tio estas kontraŭleĝa merkata interrompo – protestis la viro.

– Vi aŭdis, kion mi diris, Crispin. Mi forlasas la oficejon nun. Ne provu kontakti min. Mi mem telefonos al vi.

La monstro, kiu nun estis John Gorson, stariĝis, indiferenta pri la konfuzo, kiun ĝiaj instrukcioj kaŭzis en la kapo de Crispin, kaj foriris tra la sama pordo, tra kiu ĝi elvenis ĉi tien.

Ĉio, kion mi bezonas fari – ĝi pensis post forlaso de la konstruaĵo – estas purigi duonan dozenon da financaj ŝarkoj kaj komenci forvendi iliajn akciojn; tiam...

* * *

Ĝis la unua horo ĉio finiĝis. Oni fermis la borson je la tria, sed la novjorkaj telegrafoj ricevis la novaĵojn je la unua. En Londono, kie jam krepuskiĝis, aperis eksterordinara suplemento. En Hongkongo ​​kaj Ŝanhajo, la brila mateno estis interrompita de gazetvendistoj kurantaj tra la stratoj en la ombro de nubskrapuloj, kriante, ke la firmao J.P. Brender kaj Kompanio bankrotis kaj ke enketo estis lanĉita koncerne la aferon...

– Ni traktas ĉi tie – la distrikta juĝisto diris la sekvan tagon en sia komenca parolo – kun la plej stranga koincido en nia tuta historio. Jen la firmao, ekzistanta jam dum jaroj, ĝuanta konsiderindan respekton, havanta vastajn ligojn kaj branĉojn tutmonde, kaj posedanta akciojn en pli ol mil diversaj specoj de akciaj kompanioj, bankrotis pro neatendita malkresko de la akcioj, kiujn ĝi posedis. Daŭrus monatojn por malkaŝi la respondeculon pri la forvendado, kiu kondukis al ĉi tiu katastrofo. Dume, tamen – kvankam ĝi devas ŝajni bedaŭrinda al la malnovaj amikoj de la forpasinta J.P. Brender kaj lia filo – la postuloj de la kreditoroj devas esti kontentigitaj, kaj la aktivaĵoj devas esti likviditaj per aŭkcio kaj aliaj taŭgaj juraj rimedoj…

* * *

Komandanto Hughes de Interplanedaj Spacvojoj eniris la kabineton de sia superulo en batalema humoro. Li estis viro de malgranda staturo sed potenca konstruo. La monstro, nun alpreninte la formon de Louis Dyer, rigardis lin atente, konscia pri la forto kaj energio de tiu ĉi homo.

– Ĉu vi ricevis mian raporton pri Brender? – Hughes komencis. La duoblulo de Dyer nervoze tordis sian lipharojn, poste prenis malgrandan dosierujon kaj laŭtlegis:

– "Psikologie danĝere... dungi Brender-on... Tro multaj batoj samtempe. Perdo de riĉeco kaj pozicio... Ĝi ne restos seninflua al la psiko... de iu ajn normala homo... sub la cirkonstancoj. Prenu lin al via oficejo... donu al li helpon... donu al li profitodonajn okupon kaj postenon, kie liaj sendube grandaj kapabloj estus utilaj... sed ne sur kosmoŝipo, kie escepta eltenemo, kaj fizika kaj mensa, same kiel ĉeesto de menso kaj spirita ekvilibro estas necesaj..." – Ĝuste tiujn punktojn mi volis emfazi – Hughes interrompis. – Mi sciis, ke vi komprenus, kion mi celas, Louis.

– Kompreneble mi komprenas – diris la monstro, ridetante kun morna amuziĝo; ĝi akiris memfidon lastatempe. – Viaj sentoj, viaj ideoj, viaj principoj kaj viaj agadmetodoj lasis neforviŝeblan spuron sur via pensmaniero. Mi neniam – ĝi aldonis rapide – havis la plej etan dubon pri la ĝusteco de viaj proponoj. Tamen, mi ne cedos pri ĉi tiu afero. Jim Brender ne akceptos kutiman postenon ofertitan al li de siaj amikoj. Estas absurde sugesti, ke li submetiĝu al iu, al kiu li estas supera en ĉiu rilato. Li jam komandis sian propran kosmojakton, kaj li konas la matematikan flankon de la laboro pli bone ol nia tuta stabo kune; kaj tio entute ne estas la kritiko de nia stabo. Brender bone konas la malfacilaĵojn de kosmovojaĝoj, kaj li kredas, ke ĝi estas ĝuste tio, kion li bezonas nun. Tial, Petro, mi ordonas al vi, ke vi – por la unua fojo en nia longa kunlaboro – asignu lin al la kargoŝipo F-4961 por anstataŭigi Parelli-on, kiu suferis nervan kolapson post tiu stranga afero kun la kosma kreitaĵo, kiel Leŭtenanto Morton nomis ĝin. Parolante pri tio, ĉu vi jam trovis… hm… tiun ĉi… specimenon de la kreitaĵo?

– Ne, estro, ĝi malaperis ĝuste en la tago, kiam vi venis vidi ĝin. Ni traserĉis la tutan ĉambron – ĝi estas la plej stranga kreitaĵo, kiun mi iam renkontis. Ĝi trapasas vitron same facile kiel lumo. Oni eĉ povus pensi, ke ĝi estas ia formo de lumo; ĝi timigis min mem. Ĝi estas la plej alta stadio de evoluo, adaptiĝante pli facile al sia ĉirkaŭaĵo ol io ajn alia malkovrita ĝis nun – kaj mi ne troigas. Sed revenante al la kazo de Brender, vi ne povas simple forpuŝi min de tio tiel.

– Mi ne komprenas vian pozicion, Petro. Jen la unua fojo, ke mi enmiksiĝas en vian laboron…

– Mi demisios – diris pene la devigata viro. La monstro subpremis rideton.

– Petro, vi estis tiu, kiu elektis la tutan personaron de Spacvojoj. Ĉi tio estas via vivoverko, vi ne povas forlasi ĝin nun, vi scias perfekte bone, ke vi ne povas…

Eksonis malforta nuanco de paniko en liaj vortoj, ĉar la klara penso pri demisio trakuris tra la menso de Hughes por la unua fojo. Ĉi tiu rememorigo pri liaj atingoj kaj profesia pasio revekis tian inundon da rememoroj, ke nur nun Hughes komprenis kiom granda bato ĉi tiu minaco de interfero kun lia fako estis por li. La monstro tuj komprenis, kion la foriro de ĉi tiu homo signifus: la malkontenton de la ŝipanaro, la rapidan takson de la situacio fare de Jim Brender, kaj lian propran rifuzon akcepti la laboron. Restis nur unu eblo – ke Brender estu sur la ŝipo sen ekscii, kio okazis. Fine, ĉio, kio necesis, estis ke li faru ĉi tiun unufojan vojaĝon al Marso.

La monstro konsideris la eblecon preni la formon de Hughes. Tamen, ĝi bedaŭrinde konkludis, ke tio estas senespera afero: kaj Louis Dyer kaj Hughes devas esti surloke ĝis la lasta momento.

– Sed Peter, aŭskultu – li komencis, necerta kion diri. – Fek! – tipa homa reago. Frenezigis ĝin, ke Hughes prenis ĝiajn vortojn kiel signon de malforteco. Necerteco, kvazaŭ malhela nubo, malklarigis ĝiajn pensojn.

– Brender estos ĉi tie en kvin minutoj; mi diros al li kion mi pensas pri ĉio ĉi – Hughes murmuregis, kaj la monstro komprenis, ke la plej malbona jam okazis. – Se vi ne lasos min diri ĝin al li, mi demisios. Mi… ho Dio… homo, via vizaĝo

Konfuzo kaj teruro samtempe kaptis la monstron. Ĝi komprenis, ke, fronte al la minaco de malsukceso de ĝia tuta plano, ĝia vizaĝo komencas fandiĝi. Ĝi saltis sur siajn piedojn, konscia pri la terura danĝero. La sekretariejo estis tuj trans la frostvitra pordo; la unua krio de Hughes tuj alportus al li helpon. Duonploregante, la monstro provis formi sian manon en metalan pugnon, sed ne estis iu ajn metalo en la kabineto kies formon ĝi povus alpreni. Nur masiva acerskribotablo staris tie. Kun raŭka krio, la monstro saltis super ĝin, provante enbati la lignan pikilon en la gorĝon de Hughes. Hughes malbenis pro surprizo kaj kaptis la bastonon kun furioza forto. Subite, tumulto erupciis de ekstere, krioj, la sono de martelantaj piedoj…

* * *

Brender parkis sian aŭton apud la kosmoŝipo. Li staris por momento – ne ĉar li havus dubojn. Lia situacio estis senespera, kaj tial li bezonis eĉ la plej etan ŝancon. Ne daŭrus longe por li ekscii ĉu la marsa urbo Li estis malkovrita. Se jes – li povus reakiri sian riĉecon. Li rapide ekmoviĝis al la ŝipo.

Kiam li haltis sur la kurejo kondukanta al la malfermita pordo de F 4961 – giganta sfero el brilanta metalo, cent metrojn en diametro – li ​​rimarkis viron kuri al li. Li rekonis lin kiel Hughes.

La monstro, estanta nun Hughes, alproksimiĝis, luktante por konservi trankvilecon. Ŝajnis al ĝi, ke la tuta mondo estis nun en flamoj de la intersekcantaj fortoj de gravito. La monstro eĉ kaŭris sub la premo de la pensoj de la homoj nun panike amasiĝantaj en la kabineto, kiun ĝi ĵus forlasis. Ĝi iris kiel eble plej malbone; la monstro entute ne intencis fari ĉion, kion ĝi nun jam estis devigita fari. Ĝi volis pasigi la plejparton de la vojaĝo al Marso kiel veziko da metalo sur la ekstera ŝelo de la ŝipo. Kun granda peno, ĝi regis sin.

– Ni forflugas nun – ĝi diris.

– Sed tio signifas – Brender diris surprizite – ke mi devos determini novan orbiton en la plej malfacilaj...

– Ĝuste – la pseŭdo-Hughes interrompis al li. – Mi aŭdis multe pri viaj matematikaj kapabloj. Estas tempo pruvi ilin praktike.

Brender levis la ŝultrojn.

– Mi ne vidas iujn ajn obstaklojn. Sed kio okazis, ke vi flugas kun mi?

– Mi ĉiam flugas kun novuloj.

Ĝi sonis logike. Brender paŝis sur la kurejon, Hughes sekvis tuj post li. La potenca tiro de la metalo kaŭzis al ĝi doloron, la unuan veran senton, kiun ĝi ne spertis de longe. Nun, dum tuta monato, ĝi devos rezisti la tiron por konservi la formon de Hughes kaj samtempe plenumi centojn da diversaj devoj. La doloro ŝiris ĝian kernon, frakasante la tutan memfidon, kiun ĝi akiris kiel homo. Kaj poste, dum ĝi sekvis Brender-on sur la ŝipon, ĝi ekaŭdis kriojn de post si. Ĝi rapide ekrigardis malantaŭen. Malantaŭ ĝi, torentoj da homoj verŝiĝis el kelkaj elirejoj, kurantaj al la ŝipo. Brender jam estis kelkajn metrojn laŭ la koridoro. Kun kriego simila al ploro, la monstro saltis internen kaj tiris levilon, klakfermante la pordon.

Ankaŭ estis rezerva levilo tie, aktiviganta la kontraŭgravitan ŝildon. Per unu sola ektiro, la monstro puŝis la levilon ĝis-reziste. Ĝi tuj spertis senton de senpezeco kaj impreson de falo. Tra la grandega fenestro, ĝi ekvidis preterkure fulme pasantan flughavenon, svarmantan de homoj. Palaj vizaĝoj leviĝis supren, brakoj svingiĝis. Poste la bildo malaperis en la distancon dum la ŝipo ekvibris pro la muĝado de raketmotoroj.

– Mi esperas – Brender diris kiam Hughes eniris la stirejon, – ke vi volis, ke mi ŝaltu la motorojn.

– Jes – la monstro respondis raŭke. – Mi lasas la tutan matematikon al vi.

Ĝi ne kuraĝis tro proksimiĝi al la metalaj motoroj, eĉ kun Brender ĉirkaŭe, kio faciligis al ĝi konservi sian homan formon. Ĝi rapide ekpaŝis laŭ la koridoro. La izolita dormoĉambro estos la plej bona loko.

Subite, ĝi ĉesis kuri kapantaŭe kaj haltis, balanciĝante sur la piedfingroj. El la stirĉambro, kiun ĝi ĵus forlasis, la penso de Brender atingis lin. La monstro preskaŭ perdis sian formon kiam, terurita, ĝi rimarkis, ke Brender sidas ĉe la radio, respondante al urĝa voko de la Tero.

„Hughes“ enfalis en la stirĉambron kaj haltis subite. Ĝiaj larĝe malfermitaj okuloj montris tute homan teruron. Brender tuj forturniĝis de la radio. Li tenis revolveron en sia mano. La monstro, ricevinte la pensojn de la homo, komprenis, ke Brender jam komencas kompreni.

– Vi estas tiu… kreitaĵo – ekkriis Brender – kiu venis al mia oficejo, parolante pri primoj kaj la kripto de la Bestio!

Li moviĝis flanken por bloki la pordon al koridoro. Farante tion, li malkaŝis la teleekranon, sur kiu estis la vizaĝo de la vera Hughes. En la sama momento, Hughes ekvidis la duoblulon.

– Brender! – li ekkriegis – ĉi tiu estas la sama monstro, kiun Morton kaj Parelli vidis dum sia vojaĝo de Marso. Ĝi rezistas al altaj temperaturoj kaj kemiaĵoj, sed ni ankoraŭ ne provis kuglojn. Pafu, rapide!

Tro multe da metalo, tro multe da kaoso. La monstro ĝemante komencis dissolviĝi. La tiro de la metalo terure distordis ĝin, transformante ĝin en pezan duonmetalon. Defendante sin kontraŭ misformiĝo, ĝi ankoraŭ havis bulban kapon, kiel kanceran kreskaĵon, kun unu duonmalaperanta okulo kaj serpentumaj brakoj ligitaj al ĝia duonmetala korpo. Instinkte, ĝi provis moviĝi pli proksimen al Brender, kies tiro helpis ĝin konservi ĝian homan formon. La duonmetalo nun estis senforma maso de homa karno, luktante por reakiri sian antaŭan aspekton.

– Aŭskultu, Brender! – la voĉo de Hughes estis urĝa. – La fuelujoj en la maŝinejo estas faritaj el supermetalo. Unu estas malplena. La lastan fojon, ni kaptis fragmenton de ĉi tiu kreitaĵo, kaj ĝi ne povis eskapi el malgranda supermetala ujo. Se vi sukcesus peli la monstron en la fuelujon, kiam ĝi perdas kontrolon super si, kio ŝajnas okazi al ĝi tre facile...

– Unue, mi provos la efikojn de plumbo sur ĝin! – Brender murmuris, lia voĉo rompiĝanta.

Bum! Kriego eskapis el la duonformita fendo de ĝia buŝo. La monstro retiriĝis; ĝiaj kruroj dissolviĝis en grizan, pastecan mason.

– Doloras, ĉu ne? – Brender raŭkis. – Marŝu al la maŝinejo tuj, vi diabla monstro, al la fuelujo!

– Rapide, rapide! – Hughes instigis de la teleekrano.

Brender pafis ankoraŭfoje. La monstro eligis kompatindan pepon kaj retiriĝis eĉ pli. Ĝi staris denove pli granda, pli homsimila. Kaj en ĝia groteska mano aperis groteska revolvero.

Ĝi levis la nefinitan, ankoraŭ neformitan armilon. Aŭdiĝis pafbruo kaj krio de la monstro. La revolvero – senforma dispeco – falis sur la plankon. La peceto de griza maso, en kiun ĝi transformiĝis, obstine rampis al sia origina korpo kaj, kiel monstra, kancera kreskaĵo, algluiĝis al ĝia dekstra piedo.

Tiam, por la unua fojo, la potencaj, malbonaj mensoj, kiuj kreis la monstron, ekprovis kontroli sian roboton. Kolerege, tamen konscie, ke la tuta operacio devas esti ludata singarde, la Kontrolisto devigis la teruritan kaj tute rompitan kreitaĵon submetiĝi al sia volo. Dolora ĝemo disŝiris la aeron dum ĉi tiu transformo estis trudita al la malstabilaj elementoj. Post momento, la monstro jam staris kiel la duoblulo de Brender, sed anstataŭ revolvero, lumanta metala stango kreskis en ĝia masiva mano. Brilante kiel spegulo, ĝi brilis per ĉiu faceto kvazaŭ ia eksterordinara gemo. La metalo lumineskis per malforta, alimonda radiado.

Kie antaŭe staris la radio kaj la ekrano kun la vizaĝo de Hughes, nun granda truo malfermiĝis. Brender malespere pafis hajlon da kugloj al la figuro antaŭ si, sed la monstro, kvankam tremanta, rigardis lin senvunde. Ĝi celis sian lumantan armilon al la homo.

– Kiam vi jam finos pafi – ĝi diris – eble ni povos paroli.

La voĉo sonis tiel milde, ke Brender, streĉe atendante la morton, surprizite malaltigis sian armilon.

– Vi havas neniun kialon timi – daŭrigis la monstro. – Tiu, kiun vi vidas kaj aŭdas ĉi tie, estas androido, desegnita de ni por funkcii en via dimensio kaj spaco. Kelkaj el ni laboras ĉi tie sub escepte malfacilaj kondiĉoj por konservi kontakton kun vi, do mi devas esti konciza.

Ni vivas en dimensio, kie nia tempo fluas senlime pli malrapide ol la via. Danke al la sinkroniga sistemo, ni ĝustigis la nombron de ĉi tiuj dimensioj tiel, ke ni povu komuniki kun vi, kvankam unu nia tago egalas al miliono da viaj jaroj. Nia celo estas liberigi Kalorn-on el la marsa kripto. Li estis hazarde kaptita en tempodistordo, kiun li mem kreis, kaj falis al la planedo, kiun vi nomas Marso. La Marsanoj tute senbezone ektimis lian grandecon kaj konstruis satanan malliberejon por li. Por liberigi lin, ni bezonas la matematikan scion korespondantan al via dimensio kaj spaco.

La milda voĉo parolis plue, fervore sed ne trudeme, insiste sed amike. La parolanto bedaŭris, ke la androido estis mortiganta homojn. Li klarigis pli detale, ke ĉiu spaco baziĝas sur malsamaj numeraj sistemoj – kelkaj negativaj, aliaj pozitivaj, kaj ankoraŭ aliaj miksitaj – kaj la tuto estas senlime diversa. Kaj ĉiu spaco estas regata de la leĝoj de sia propra matematiko.

La forto ieis fakte ne estas io mistera. Ĝi estas simple transfluo de unu spaco al alia kiel rezulto de potenciala diferenco. Ĉi tiu transfluo estas unu el la universalaj fortoj, kiujn povas ekvilibrigi nur alia forto. Ĝuste tion la parolanto uzis antaŭ kelkaj minutoj. Supermetalo estas efektive supera. En ilia universo, ili havas similan metalon, kons

* * *

Morna montarĉeno malsupreniris en basenon de ruĝece griza sablo. Malforta ekblovo de marsa vento levis bloveton de sablo sub la konstruaĵo. Kaj kia konstruaĵo ĝi estis! De malproksime, ĝi ŝajnis simple grandega. Ĝi leviĝis nur tridek metrojn super la dezerto – tridek metrojn alta kaj kvincent metrojn en diametro. Tamen ĝi devis atingi milojn da metroj sub ĉi tiu maltrankvila oceano de sablo por konservi tiun perfektan harmonion, tiun gracian, fabelan belecon, per kiu la longe formortintaj marsanoj plenigis ĉiujn siajn konstruaĵojn malgraŭ ilia masiveco. Brender subite sentis sin malgranda kaj sensignifa, dum la raketoj de lia skafandro muĝe portis lin kelkajn metrojn super la sablo direkte al ĉi tiu eksterordinara konstruaĵo.

De proksime, la malbeleco de la vertikalaj muroj mirakle perdiĝis en la riĉeco de la ornamaĵoj. Kolonoj kaj pilastroj, en grupoj kaj aretoj, rompis la surfacon de la fasado, konverĝis, poste denove diverĝis. La plata surfaco de la muroj kaj tegmento transformiĝis en abundon da plibeligaĵoj kaj artefaritaj stukornamoj, malaperante kaj refraktante en ludo de lumo kaj ombro.

La monstro glitis apud Brender.

– Mi vidas, ke vi prenas ĉi tiun tutan aferon serioze – diris ĝia Kontrolisto – sed ĉi tiu androido ŝajnas nekapabla je analizi abstraktan pensadon, do mi tute ne scias, kiun vojon viaj konjektoj prenas. Vi ŝajnas esti kontenta.

– Mi kredas, ke mi trovis la solvon – respondis Brender – sed unue mi ŝatus ekzameni la horloĝmekanikan seruron. Ni flugu.

Ili leviĝis supren, malsuprenfalante tuj preter la rando de la konstruaĵo.

Brender ekvidis vastan spacon, kaj en ĝia centro… Lia spiro kaptiĝis en lia gorĝo pro ekscito.

La malforta brilo de la malproksima marsa suno falis sur strukturon starantan sur tio, kio ŝajnis esti la centro de granda pordo. La strukturo estis ĉirkaŭ dek kvin metrojn alta; ĝi ŝajnis esti farita de kvaronoj de cirklo, kuntuŝantaj en ĝia centro, kiun formis metala sago montranta vertikale supren. La pinto de la sago ne estis el solida metalo; prefere, ĝi aspektis kvazaŭ la metalo dividiĝus en du duonojn, kurbiĝante kaj poste renkontiĝante denove. Sed ne tute: interspaco ĉirkaŭ duonmetron larĝa apartigis ilin. Malforta, verda flamo ieis kuris inter ili.

– Horloĝmekanisma seruro! – Brender kapjesis. – Mi atendis, ke ĝi aspektu tiel, kvankam mi suspektis, ke ĝi estus pli granda kaj pli solida.

– Ne lasu vin trompi de ĝia ŝajna fragileco – diris la Kontrolisto. – Teorie, la forto de supermetalo estas senlima, kaj la forto ieis povas esti ekvilibrigita nur per la ĝenerala valoro, kiun mi menciis. La preciza efiko estas neeble antaŭdiri, ĉar ĝi implicas provizore rearanĝi la tutan nombran sistemon, sur kiu difinita sektoro de la spaco estas konstruita. Do, diru al ni nun, kion fari.

– Bone. – Brender falis malrapide sur dunon kaj malaktivigis la gravitajn ŝildojn. Kuŝante surdorse, li penseme rigardis la blu-nigran ĉielon. Por momento, ĉiuj duboj, zorgoj kaj timoj forlasis lin. Li malstreĉiĝis kaj komencis:

– Marsa matematiko, kiel tiu de Eŭklido kaj Pitagoro, baziĝis sur senfina kvanto. Ĝi ne inkluzivis negativajn nombrojn. Dume, sur la Tero, komencante ekde Kartezio, analiza matematiko disvolviĝis. Percepteblaj kvantoj kaj dimensioj estis anstataŭigitaj per valoroj, kiuj variis inter spacaj aranĝoj.

Por la Marsanoj, ekzistis nur unu nombro inter 1 kaj 3. En realeco, ekzistas tre multe da ili. Kun la enkonduko de la koncepto pri la kvadrata radiko de minus 1 – la imaginara nombro "i" – kaj aroj de nombroj, matematiko fine ĉesis esti scienco nur pri percepteblaj kvantoj. Nur la intelekta salto de la infinite malgranda kvanto al la malsupra limo de ĉiu ebla finia kvanto enkondukis la koncepton de varia nombro, kiu kuŝas sub ĉiu determinebla nombro, kiu ne estas nulo. La primo, reprezentanta puran kvanton, ne ekzistas en reala matematiko, sed en ĉi tiu kazo ĝi estis proksime ligita al la realeco de la forto ieis. La Marsanoj konis ieon kiel palverdan fluon ĉirkaŭ duonmetron longan kaj kun povumo de, ekzemple, mil ĉevalfortoj (en realeco, ĝi estas 51,35 centimetroj kaj 1021,23 ĉevalfortoj, sed tio estas sensignifa). La generita povumo neniam ŝanĝiĝis, nek la longo, de jaro al jaro, dum dekoj da jarmiloj. Tial, la Marsanoj adoptis ĉi tiun longon kiel sian fundamentan mezuron kaj nomis ĝin 1 ell, kaj ankaŭ adoptis la povumon kiel la unuon de povumo kaj nomis ĝin 1 rb. Pro la absoluta neŝanĝebleco de la fluo, ili konsideris ĝin eterna.

Tiam ili rekonis, ke nenio povus esti eterna sen fariĝi primo. Ilia tuta matematiko baziĝis sur nombroj, kiuj povus esti divideblaj, tio estas, nombroj, kiuj povus esti fragmentitaj, detruitaj kaj reduktitaj al pli malaltaj kvantoj; kaj sur nombroj sen dividantoj – kiuj ne povas esti malkomponitaj aŭ dividitaj en pli malgrandajn grupojn.

Ĉiu nombro, kiu havas dividanton, ne povas esti senfina. Tial, senfina nombro devas esti primo. Tial ili konstruis la seruron integritan laŭlonge de la ieis-linio, por ke ĝi funkciu post kiam la ieis ĉesus flui – kio okazus kiam alvenus la fino de la Tempo, kondiĉe ke neniu ĝin antaŭe manipulus. Por eviti tion, ili kaŝis la flumekanismon en supermetalo, kiu ne difektiĝas aŭ korodas. Laŭ la principoj de ilia matematiko, tio sufiĉis.

– Sed vi trovis la solvon – la monstro diris senpacience.

– Simple dirite: la Marsanoj fiksis la valoron de la fluo al 1 rb. Se estas perturbo en la fluo, ne grave kiom ajn malgranda, ĝi jam ne estas 1 rb, sed io ĉeestanta. La fluo, kiu estas ĝenerala valoro, fariĝas io pli malgranda, malpli ol infinito. La primo ĉesas esti primo. Supozu, ke la perturbo okazas ĝis ĉi tiu grado: la plej alta primo minus 1. Tial, ĝi estos nombro dividebla per 2. Fakte, ĉi tiu nombro, kiel plej multaj grandaj valoroj, tuj disfalos en milojn da partoj – tio estas, ĝi estos dividebla per dekoj da miloj da pli malgrandaj nombroj. Se la estanteco trafos ie ajn proksime al unu el ĉi tiuj disfalpunktoj, la pordo tuj malfermiĝos, kondiĉe ke oni povus kaŭzi tian perturbon, ke unu el la dividantoj okazas en la estanteco.

– Tio estas tute klara – la voĉo de la Kontrolisto sonis plena de kontento; la duoblulo de Brender ekridetis triumfe. – Nun ni povas uzi nian androidon por generi komunan valoron; Kalorn baldaŭ estos libera. – Li laŭte ridis. – La kompatinda androido batalas kontraŭ neniigo, sed finfine, ĝi estas nur maŝino, kaj ne tre bona. Krome, ĝi malhelpas nin ĝuste ricevi viajn pensojn. Aŭskultu ĝian kriegon dum mi formas ĝin.

Ĉi tiuj malvarme parolitaj vortoj malvarmigis Brender-on, tirante lin de liaj altaĵoj de abstrakta pensado. La intensa aktiveco de lia cerbo subite igis lin vidi ion kun granda klareco, kio antaŭe eskapis lian atenton.

– Atendu momenton – li diris. – Kiel eblas, ke ĉi tiu via roboto nun vivas en la sama dimensio kiel mi, dum Kalorn daŭre vivas en la via?

– Justa demando. – La vizaĝo de la monstro tordiĝis en triumfan rideton dum la Kontrolisto daŭrigis: – Vi vidas, mia kara Brender, vi estis trompita. Estas vere, ke Kalorn loĝas en nia temposektoro, sed tio okazis pro difekto en nia maŝino. La aparato, kiun Kalorn konstruis, estis sufiĉe granda por transporti lin, sed al ĝi mankis la adapta mekanismo, kiu povus adapti lin al ĉiu nova spaco, en kiu li trovos sin. La rezulto estis, ke li envere estis transportita, sed ne adaptita. Kompreneble, ni, liaj asistantoj, povis transporti ion tiel malgrandan kiel androidon, sed ni tute ne scias pri la dezajno de la maŝino de Kalorn. Mallonge, ni povis uzi tion, kio restis de ĝi, sed la sekreto de ĝia konstruo estas ŝlosita en nia propra unika supermetalo kaj en la cerbo de Kalorn. Ĝia invento fare de Kalorn estas unu el tiuj akcidentoj, kiuj okazas nur unufoje en miliono da jaroj de nia tempo. Nun, kiam vi donis al ni la metodon por liberigi Kalorn-on, ni povos konstrui sennombrajn interspacajn maŝinojn. Nia celo estas konkeri ĉiujn spacojn, ĉiujn planedojn – precipe la loĝatajn. Ni volas esti absolutaj regantoj de la tuta Universo.

La ironia voĉo silentiĝis. Brender daŭre kuŝis, kaptita de teruro. Ĉi tiu teruro devenis de du faktoroj – parte la monstra plano de la Kontrolisto, kaj parte de penso pulsanta en lia cerbo. Li ekĝemis, komprenante, ke ĉi tiu averta penso estos transprenita de la roboto aŭtomate ricevanta lian cerbon. Momenton – estis la penso – tio ĉi enkondukas plian faktoron: la tempon...

La kriego de la monstro aŭdiĝis dum ĝi estis perforte malmuntita. La kriego transiris en sufokitan plorĝemon, poste silento falis. Sur granda grizbruna surfaco de sablo kaj supermetalo kuŝis enigma aparato farita el brilanta metalo.

La metalo ekbrilis, kaj la aparato leviĝis supren. Ĝi atingis la pinton de la sago kaj sidiĝis sur la verdan flamon ieis.

Brender ektiris sian kontraŭgravitan ŝildon kaj saltis sur siajn piedojn. Tiu ĉi perforta movo levis lin kelkdek metrojn en la aeron. Liaj raketoj kraketis per fajro; li kunpremis la dentojn, sentante la doloron de akcelo. Sub li, grandega pordo komencis malfermiĝi, pli kaj pli rapide, similiĝante al inercirado. Sablo elŝprucis ĉiudirekten, kvazaŭ levita de miniatura ŝtormo.

Plenakcele, Brender saltis flanken. Ĝustatempe! Unue, centrifuga forto forĵetis la robot-maŝinon de la grandega rado. Poste la pordo defalis kaj turniĝante kun vertiĝiga rapideco ĝi leviĝis en la aeron kaj malaperis en la distancon.

Nubo da nigra polvo erupciis el la profundoj de la tombo. Venkante sian hororon, sed plena de grandega trankviliĝo, Brender saltis al la loko, kie la roboto falis sur la sablon. Anstataŭ brilanta metalo, tie kuŝis verdigriĝinta peco da rubaĵo. La metalo pigre ekondiĝis, alprenante pseŭdohoman formon. Ĝia korpo restis griza, faldita, kvazaŭ preta kolapsi pro la aĝo. La monstro provis stari sur siaj falditaj kruroj, sed ne povis leviĝi. Ĝia buŝo moviĝis, balbutante:

– Mi ricevis vian averton, sed mi ne transdonis ĝin al ili. Nun Kalorn estas mortinta. Ili malkovris la veron tuj kiam ĝi okazis. La Fino de la Tempo venis... – La voĉo estingiĝis.

– Jes, la fino de la tempo venis – Brender daŭrigis – kiam la fluo estis por momento malpli ol eterna; ĝi atingis punkton, kiu okazis kelkajn minutojn antaŭe.

– Mi estis... nur parte... sub ilia... influo; Kalorn estis la tutan tempon... Eĉ se ili sukcesus... daŭros jaroj antaŭ ol ili... inventos alian maŝinon... kaj unu jaro ĉe ili estas... miliardoj da viaj... Mi ne diris al ili... Mi ricevis vian penson... sed mi ne... transdonis ĝin al ili...

– Sed kial? Kial?

– Ĉar ili kaŭzis al mi doloron. Ili volis detrui min. Ĉar... mi volis esti... homo. Esti... iu!

La korpo dissolviĝis. Ĝi fluis malrapide en lageton de io kiel kvazaŭ griza lafo. La lafo ondiĝis, rompiĝante en sekajn, fragilajn pecojn. Brender tuŝis unu. Ĝi disfalis en fajnan polvon. Brender rigardis trans la malgajan dezertan valon kaj laŭte diris kun kompato:

– Kompatinda Frankenstein!

Poste li turnis sin kaj leviĝis supren, flugante al la malproksima kosmoŝipo.

---

<<  |  <  |  >