Nome, la vorton ne elpensis la aŭtoro de la dramo R.U.R., sed li nur enkondukis ĝin en la vivon. Ĝi okazis jene: en certa senkontrola momento la aŭtoro ekideis pri nova temo por dramo. Tuj bakoprete li ekkuris al sia frato Jozefo, pentristo, kiu ĝuste staris ĉe stablo kaj pentris sur la tolo per susurantaj ŝmiroj.

”Vi, Jozefo,” komencis la aŭtoro, ”mi havus ideon por dramo.”

”Kian,” grumblis la pentristo (efektive grumblis, tenante penikon en la buŝo).

La aŭtoro klarigis la aferon tiel koncize, kiel estis eble.

”Do verku ĝin,” diris la pentristo, ne elpreninte la penikon el la buŝo kaj ne ĉesinte ŝmiri la tolon. Ofende indiferenta konduto.

”Sed mi ne scias,” daŭrigis la aŭtoro, ”kiel mi nomu la artefaritajn laboristojn. Mi titolus ilin Laboroj, sed tio min impresas iom papere.”

”Do nomu ilin Robotoj,” murmuris la pentristo kun la peniko inter la dentoj kaj pentris plu. Kaj prete. Tiamaniere naskiĝis la vorto roboto; per jena atesto ĝi estu aljuĝita al la vera inventinto.

Karel Čapek en ”Popola Ĵurnalo” 24. 12. 1933
(tr. M. Malovec)