(La domo de doktoro Wangel. Tegmentita verando maldekstre. Ĝardeno antaŭe kaj ĉirkaŭe. Malsupre de la verando estas flagstango. Dekstre en la ĝardeno estas laŭbo kun tablo kaj seĝoj. Heĝa barilo kun malgranda enireja pordo en la fono. Malantaŭ la barilo estas vojo al la marbordo. Aleo laŭ la vojo. Inter la arboj vidiĝas la fjordo kaj altaj montodorsoj kaj montopintoj en la malproksimejo. Estas varma kaj brile klara somermateno.)

(Ballested, mezaĝa, vestita en malnova velurjako kaj kun larĝrandaĵa artistĉapelo, staras apud la flagstango ordigante la ŝnuron. La flago kuŝas sur la tero. Iom fore de li staras pentrostablo kun streĉita tolo. Flanke de ĝi kuŝas faldebla seĝo, penikoj, paletro kaj pentrista kesteto.)

(Bolette Wangel venas sur la verandon tra la malfermita ĝardenĉambra pordo. Ŝi portas grandan vazon kun floroj, kiun ŝi metas sur la tablon.)

BOLETTE:

Nu, Ballested, – ĉu vi sukcesas ĝin suprentiri?

BALLESTED:

Jes ja, fraŭlino. Estas simpla afero. – Pardonu, – ĉu vi atendas fremdulojn vizite hodiaŭ?

BOLETTE:

Jes, ni atendas ĉefinstruiston Arnholm ĉi tien antaŭtagmeze. Li venis al la urbo ĉi-nokte.

BALLESTED:

Arnholm? Atendu iomete –. Ĉu li ne nomiĝis Arnholm, tiu guvernisto ĉi tie antaŭ kelkaj jaroj?

BOLETTE:

Jes. Ĝuste li.

BALLESTED:

Jen, jen. Li do revenos ĉi tien denove.

BOLETTE:

Ĝuste tial ni deziras flagi.

BALLESTED:

Jes, estas ja vere konvene.

(Bolette iras en la ĝardenan ĉambron.)

(Iom poste Lyngstrand venas laŭ la vojo dekstre, kaj haltas interesate vidante la stablon kaj la pentristajn aĵojn. Li estas maldika, juna viro, simple vestita sed bonorde; kaj li aspektas malforte.)

LYNGSTRAND:

(de ekstere de la heĝo) Bonan matenon.

BALLESTED:

(turnas sin) Ho –! Bonan matenon. (Suprenlevas la flagon.) Jen, jen, – Nun leviĝas la balono. (Fiksas la ŝnuron, kaj iom ordigas ĉe la stablo.) Bonan matenon, estimato. Mi tamen ne havas la plezuron –

LYNGSTRAND:

Aspekte vi estas pentristo, vi.

BALLESTED:

Kompreneble. Ĉu mi ne ankaŭ estus pentristo?

LYNGSTRAND:

Jes, mi vidas. – Ĉu vi permesas, ke mi eniru?

BALLESTED:

Vi eble volas rigardi?

LYNGSTRAND:

Jes, mi ege volus.

BALLESTED:

Ho, ankoraŭ ne estas io konsiderinda por rigardi. Sed bonvolu. Proksimiĝu.

LYNGSTRAND:

Dankon, dankon. (Li proksimiĝas tra la kradpordo.)

BALLESTED:

(pentras) Jen la fjordo inter la insuloj, pri kiuj mi nun laboras.

LYNGSTRAND:

Mi ja vidas.

BALLESTED:

Sed mankas ankoraŭ la figuro. En la ĉi-tiea urbo neeblas trovi modelon.

LYNGSTRAND:

Ĉu estu ankaŭ figuro?

BALLESTED:

Jes. Ĉe tiu rifo en la antaŭo kuŝu duone morta marvirino.

LYNGSTRAND:

Kial ŝi estu duone morta?

BALLESTED:

Ŝi erare naĝis el la maro, kaj ne povas retrovi la vojon elen. Kaj nun ŝi kuŝas tie, kaj pereas en la sensala akvo, vi komprenas.

LYNGSTRAND:

Nu, tiel.

BALLESTED:

Estas la sinjorino en ĉi tiu domo, kiu donis al mi la ideon tion pentri.

LYNGSTRAND:

Kion vi fine nomu la bildon?

BALLESTED:

Mi intencas nomi ĝin “La fino de la marvirino”.

LYNGSTRAND:

Konvenas bone. – Vi certe faros ion bonan el tio.

BALLESTED:

(rigardas lin) Fakulo eble?

LYNGSTRAND:

Pentristo, vi sugestas?

BALLESTED:

Jes.

LYNGSTRAND:

Ne, mi ne estas. Sed mi fariĝos skulptisto. Mi nomiĝas Hans Lyngstrand.

BALLESTED:

Nu, vi estas skulptisto? Jes ja, la arto skulpti ankaŭ estas bela arto. – Mi opinias, ke mi foje vidis vin sur la strato. Ĉu vi estas longe loĝinta ĉi tie?

LYNGSTRAND:

Ne, nur du semajnojn. Sed mi provos trovi eblecon restadi la tutan someron.

BALLESTED:

Ĝui la agrablan naĝejan vivon? Ĉu?

LYNGSTRAND:

Jes. Mi provos regajni miajn fortojn.

BALLESTED:

Ĉu malsana?

LYNGSTRAND:

Jes, mi iom malsanetas. Sed ne estas danĝere. Estas nur ioma anheleco en la brusto.

BALLESTED:

Ba! – bagatelaĵo! Tamen vi devus viziti iun spertan kuraciston.

LYNGSTRAND:

Mi intencis foje demandi al doktoro Wangel.

BALLESTED:

Jes, faru. (rigardas maldekstren) Jen denove venas vaporŝipo. Plenŝtopita de pasaĝeroj surborde. Estas ja mirinda kresko en la feriado la lastajn jarojn.

LYNGSTRAND:

Jes, vere estas vigla trafiko, mi opinias.

BALLESTED:

Venas ankaŭ amaso da somergastoj. Mi ofte timas, ke nia bela urbo perdu sian karakteron pro tiu fremdaĵo.

LYNGSTRAND:

Ĉu vi naskiĝis en la urbo?

BALLESTED:

Ne, tio ne. Sed mi akla – aklimatigis min. Mi sentas min ligita al la loko per la ligoj de tempo kaj kutimo.

LYNGSTRAND:

Vi do loĝas ĉi tie longe?

BALLESTED:

Nu, dek sep . ..dek ok jarojn. Mi venis kun la teatra grupo de Skive. Sed jen ni akiris financajn malfacilaĵojn. La grupo dissolviĝis, kaj disiris ĉiuj laŭ la vento.

LYNGSTRAND:

Sed vi mem do restis?

BALLESTED:

Mi restis. Kaj pri tio mi profitis. Tiam mi ĉefe laboris en la dekoracia fako, vi sciu.

(Bolette elvenas kun balancseĝo, kiun ŝi metas sur la verandon.)

BOLETTE:

(parolas en la direkto de la ĝardena ĉambro) Hilde, – vidu ĉu vi povas trovi la broditan piedbenketon de patro.

LYNGSTRAND:

(proksimiĝas al la verando kaj salutas) Bonan matenon, fraŭlino Wangel!

BOLETTE:

(ĉe la relo) Ho ĉu, estas vi sinjoro Lyngstrand? Bonan matenon. Pardonu momenton, – mi nur – (eniras en la domon)

BALLESTED:

Vi do konas la familion?

LYNGSTRAND:

Ne sufiĉe. Mi nur renkontis la fraŭlinojn ie kaj ie ĉe aliuloj. Mi iomete parolis kun la sinjorino dum la lasta muzikado en la “La Videjo”. Ŝi diris, ke bonvole mi povus viziti ilin.

BALLESTED:

Ho ja, – vi devus kultivi tiun konatecon.

LYNGSTRAND:

Jes, mi ja intencas fari viziton. Viziteton. Se mi nun trovus okazon –

BALLESTED:

Ho, ĉu – okazon – (rigardas maldekstren) Morto kaj plago! (kolektas siajn aĵojn) La vaporŝipo ja estas ĉe la kajo. Mi devas rapidi al la hotelo. Eble kelkaj el la novalvenantaj bezonas min. Mi ja ankaŭ praktikas kiel razisto kaj frizisto, vi sciu.

LYNGSTRAND:

Aspekte vi estas tre multflanka.

BALLESTED:

Oni devas scii ak – aklimatizi sin en diversaj fakoj en la urbetoj. Se vi foje bezonus ion pri hararo, – iom da pomado aŭ tiospecan, vi nur demandu pri dancinstruisto Ballested.

LYNGSTRAND:

Dancinstruisto –?

BALLESTED:

Estro de la “Kornasocio”, se vi bonvolas. Hodiaŭ ni koncertos supre en “La Videjo”. Adiaŭ, – adiaŭ! (Li foriras kun siaj pentraĵoj tra la barilpordo kaj daŭrigas dekstren.)

(Hilde elvenas kun la piedbenketo. Bolette alportas pliajn florojn. Lyngstrand salutas al Hilde, de sia staro en la ĝardeno.)

HILDE:

(ĉe la relo, ne reen salutante) Bolette diris, ke hodiaŭ vi kuraĝis enen veni.

LYNGSTRAND:

Jes, mi permesis al mi eniri.

HILDE:

Vi faris vian matenan promenadon, ĉu?

LYNGSTRAND:

Ho ne, – ne longan promenadon hodiaŭ.

HILDE:

Ĉu vi naĝis?

LYNGSTRAND:

Jes, mi banis min tempeton. Mi vidis vian patrinon. Ŝi eniris sian bandometon.

HILDE:

Kiu faris?

LYNGSTRAND:

Via patrino.

HILDE:

Nu tiel, nu. (Ŝi metas la benketon antaŭ la balancseĝon.)

BOLETTE:

(kvazaŭ interrompante) Ĉu vi ne vidis la boaton de patro tie sur la fjordo?

LYNGSTRAND:

Jes, ŝajnis al mi, ke velboato stiriĝis ĉi-direkten.

BOLETTE:

Certe estas patro. Li vizitis malsanulojn sur la insuloj. (Ŝi ordigas ion sur la tablo.)

LYNGSTRAND:

(staras sur la unua ŝtupo de la ŝtuparo de la verando) Ho, kiel per floroj beligite –!

BOLETTE:

Jes, ĉu ne estas bele?

LYNGSTRAND:

Ho, vere delikate. Aspektas kvazaŭ estas solenaĵo en la domo.

HILDE:

Jes, tamen estas.

LYNGSTRAND:

Mi komprenis. Estas la datreveno de via patro, ĉu?

BOLETTE:

(averte al Hilde) Hm – hm!

HILDE:

(senatente) Ne, tiu de patrino.

LYNGSTRAND:

Nu tiel, – Estas tiu de via patrino.

BOLETTE:

(mallaŭte, kolere) Ĉu do, Hilde –!

HILDE:

(same) Lasu min! (al Lyngstrand) Vi iros hejmen nun por matenmanĝi, ĉu?

LYNGSTRAND:

(malsupreniras) Jes, mi devus meti ion en la stomakon.

HILDE:

Vi certe trovas la regalon bona tie en la hotelo?

LYNGSTRAND:

Mi ne plu loĝas en la hotelo. Estas tro multekoste por mi.

HILDE:

Kie vi do nun loĝas?

LYNGSTRAND:

Nun mi loĝas ĉe sinjorino Jensen.

HILDE:

Kiu sinjorino Jensen?

LYNGSTRAND:

La akuŝistino.

HILDE:

Pardonu, sinjoro Lyngstrand, sed efektive mi havas aliajn farendaĵojn nun ol –

LYNGSTRAND:

Ho, mi ja ne devus tiel paroli.

HILDE:

Kion do?

LYNGSTRAND:

Tion, kion mi diris.

HILDE:

(rigardas lin mezure; neindulge) Mi ne komprenas vin.

LYNGSTRAND:

Ne, ne. Sed mi do diru adiaŭ al la fraŭlinoj ĝis venonte.

BOLETTE:

(venas sur la ŝtuparon) Adiaŭ, adiaŭ, sinjoro Lyngstrand. Vi vere devas pardoni nin hodiaŭ –. Sed iam poste, – kiam vi havas bonan tempon – kaj kiam vi havas la emon, – vi absolute faru viziton por vidi patron kaj – kaj ankaŭ nin aliajn.

LYNGSTRAND:

Jes, multan dankon. Mi vere deziras fari tion.

(Li salutas kaj eliras tra la kradpordo. Preterpasante sur la vojo ekstere maldekstre, li salutas ankoraŭ unu fojon al la verando.)

HILDE:

(duonlaŭte) Adiaŭ, sinjoro! Bonvolu saluti sinjorinon Jensen de mi.

BOLETTE:

(mallaŭte, tiras ŝian brakon) Hilde –! Petolaĉa infano! Ĉu vi tute freneziĝas! Li povus ja aŭdi vin!

HILDE:

Pa, – ĉu vi opinias, ke mi atentas pri tio.

BOLETTE:

(rigardas dekstren) Jen venas patro.

(Doktoro Wangel, en vojaĝkostumo kaj kun valizo en la mano, venas laŭ la vojeto de dekstre.)

WANGEL:

Jen mi revenas, knabinetoj!

(Li eniras tra la barilpordo.)

BOLETTE:

(iras al li renkonte malsupre en la ĝardeno) Ho, bone ke vi venas.

HILDE:

(Ankaŭ ŝi iras al li.) Ĉu vi ĉion finis por hodiaŭ, paĉjo?

WANGEL:

Ho ne, poste mi devos iomete labori en la oficejo. – Diru, – ĉu Arnholm venis?

BOLETTE:

Jes, li venis ĉi-nokte. Ni informiĝis en la hotelo.

WANGEL:

Do vi lin ankoraŭ ne vidis?

BOLETTE:

Ne. Sed li certe vizitos nin antaŭtagmeze.

WANGEL:

Jes, li certe faros.

HILDE:

(tiras lin) Paĉjo, rigardu do.

WANGEL:

(rigardas al la verando) Jes, mi ja vidas, infano. – Estas ja vere pompe.

BOLETTE:

Jes, ni bele ornamis, ĉu ne?

WANGEL:

Jes, vere, vere. – Ĉu – ĉu ni estas solaj en la domo nun?

HILDE:

Jes, ŝi eliris –

BOLETTE:

(interrompas) Patrino naĝas.

WANGEL:

(Rigardas amike al Bolette kaj frapetas ŝian kapon. Poste li diras iom hezite:) Aŭskultu nun, knabinetoj, – ĉu vi volas lasi ĉion ĉi stari tiel la tutan tagon? Kaj ankaŭ la flagon supre la tutan tagon?

HILDE:

Ho, tion vi do povas imagi, paĉjo!

WANGEL:

Hm, – nu ja. Sed vi do –

BOLETTE:

(okulumas kaj kapsignas al li) Vi ja komprenas, ke ni ĉion faris por lernejestro Arnholm. Kiam tia bona amiko la unuan fojon venas por viziti vin –

HILDE:

(ridetas kaj tiretas lin) Pensu, – li ja estis la instruisto de Bolette, patro!

WANGEL:

(kun duonrido) Vi du estas vere paro da petoluloj – Nu, nu, – estas ja funde tute nature, ke vi memoras ŝin, kiu ne plu estas inter ni. Sed tamen. Jen, Hilde. (donas al ŝi la valizon) Portu ĝin en la oficejon. – Nu, knabinetoj, – mi tion ne ŝatas. Ne la manieron, vi komprenas. Ke ni tiel ĉiun jaron – Nu, – kion diri! Eble ne povas fariĝi alimaniere.

HILDE:

(volas iri tra la ĝardeno maldekstren, sed haltas, turnas sin kaj montras) Vidu la sinjoron, kiu tie venas. Certe estas la lernejestro.

BOLETTE:

(rigardas tien) Tiu? (ridas) Ho ne! Ĉu vi opinias, ke tiu aĝulo estas Arnholm!

WANGEL:

Nu, atendu, infano. Jes, efektive estas li! – Jes, certe tiel estas!

BOLETTE:

(tien fiksrigardas; mallaŭte, surprizite) Jes, je Dio, ĉu ne ankaŭ mi opinias –!

(Lernejestro Arnholm, en eleganta antaŭtagmeza kostumo, kun oraj okulvitroj kaj maldika bastono venas ekstere sur la vojo de maldekstre. Li aspektas iom streĉe, rigardas en la ĝardenon, salutas amikece kaj eniras tra la barilpordo.)

WANGEL:

(iras al li renkonte) Bonvenon, kara lernejestro! Koran bonvenon reen al la antaŭa loko!

ARNHOLM:

Dankon, dankon, doktoro Wangel. Milfojan dankon al vi.

(Ili vigle mansalutas kaj kune iras tra la ĝardeno.)

ARNHOLM:

Kaj jen la infanoj! (mansalutas al ili kaj rigardas ilin) Tiuj du mi malfacile rekonus.

WANGEL:

Certe ne, mi opinias.

ARNHOLM:

Nu, jes, eble tamen Bolette. – Jes, Bolette mi estus rekonanta.

WANGEL:

Apenaŭ, mi opinias. Pasis ja nun ok . ..naŭ jaroj de kiam vi vidis ŝin lastfoje. Nu, ĉi tie okazis ja multaj ŝanĝoj dum tiu tempo.

ARNHOLM:

(ĉirkaŭrigardas) Ŝajnas al mi ke ne. Escepte ke la arboj kreskis konsiderinde – kaj estas konstruita jena laŭbo –

WANGEL:

Nu ja, tiel ekstere –

ARNHOLM:

(ridetas) Kaj kompreneble ke vi nun havas du grandajn fianĉpretajn filinojn en la domo.

WANGEL:

Ho, fianĉpreta estas ja nur la unua.

HILDE:

(duonlaŭte) Aŭskultu do patron!

WANGEL:

Sed nun mi proponas, ke ni eksidu sur la verando. Tie estas pli malvarmete ol ĉi tie. Bonvolu.

ARNHOLM:

Dankon, dankon, kara doktoro.

(Ili supreniras. Wangel proponas por Arnholm lokon en la balancseĝo.)

WANGEL:

Jen, jen. Vi nun sidu trankvile por ripozi. Ĉar vi aspektas iom streĉe post la vojaĝo.

ARNHOLM:

Ho, ne gravas. En ĉi tiu ĉirkaŭaĵo –

BOLETTE:

(al Wangel) Ĉu ni alportu sodakvon kaj sukon en la ĝardenĉambron? Ĉi tie baldaŭ fariĝos tro varme.

WANGEL:

Bone, knabinetoj, faru! Alportu sodakvon kaj sukon. Kaj eble konjakon.

BOLETTE:

Ĉu ankaŭ konjakon?

WANGEL:

Nur iometon. Se iu dezirus.

BOLETTE:

Nu ja, do. Hilde, malsupreniru al la oficejo kun la valizo.

(Bolette iras en la ĝardenĉambron fermante la pordon post si. Hilde prenas la valizon kaj iras maldekstren tra la ĝardeno malantaŭ la domo.)

ARNHOLM:

(kiu postrigardis Bolette per la okuloj) Estas vere iu belega –. Estas du belegaj knabinoj, kiuj jen kreskis por vi.

WANGEL:

(eksidas) Jes, vi trovas.

ARNHOLM:

Jes, estas eĉ surprize pri Bolette. Ja ankaŭ pri Hilde. – Sed nun pri vi mem, kara doktoro. Ĉu vi intencas loĝi ĉi tie vian tutan vivdaŭron?

WANGEL:

Ho jes, estos tiel. Ĉi tie mi naskiĝis kaj brediĝis, kiel oni diras. Ĉi tie mi vivis feliĉe kun ŝi, kiu forpasis de ni tiel frue. Ŝi kiun vi konis, kiam vi lastfoje vizitis nin, Arnholm.

ARNHOLM:

Jes – jes.

WANGEL:

Kaj nun mi vivas ĉi tie feliĉa kun ŝi, kiun mi ricevis anstataŭe. Mi devas diri, ke entute la sorto estis bona al mi.

ARNHOLM:

Sed neniun infanon en via dua geedziĝo?

WANGEL:

Ni ricevis knabeton antaŭ du – du kaj duona jaro. Sed ni ne havis lin longe. Li mortis je la aĝo de kvar . ..kvin monatoj.

ARNHOLM:

Via edzino, ŝi ne estas hejme hodiaŭ?

WANGEL:

Jes, ŝi certe baldaŭ venos. Ŝi malsupreniris por preni banon. Ŝi naĝas ĉiun tagon je ĉi tiu tempo. En kiu ajna vetero.

ARNHOLM:

Ĉu pro iu malsano?

WANGEL:

Ne vere malsano. Sed ŝi estas strange nervoza la lastajn jarojn. Kompreneble, nur foje. Mi vere ne kapablas kompreni kio estas al ŝi. Sed bani sin en la maro estas kvazaŭ ŝia kora ĝojo, komprenu.

ARNHOLM:

Tion mi memoras de pasinte.

WANGEL:

(kun preskaŭ nerimarkebla rideto) Vi ja konas Ellida de la tempo, kiam vi estis instruisto en Skjoldvik.

ARNHOLM:

Kompreneble. Ŝi ofte vizitis la pastran domon. Kaj mi ankaŭ ofte renkontis ŝin, kiam mi vizitis ŝian patron en la lumturo.

WANGEL:

Kredu, tiu tempo profunde stampis ŝin. La urbanoj ne povas tion kompreni. Ili nomas ŝin “La sinjorino el la maro”.

ARNHOLM:

Ĉu?

WANGEL:

Jes. Kaj tial –. Parolu vi kun ŝi pri pasintaj tagoj, kara Arnholm. Estus vere bone por ŝi.

ARNHOLM:

(rigardas lin dubeme) Ĉu vi havas veran kialon por tion opinii?

WANGEL:

Certe jes.

VOĈO DE ELLIDA:

(aŭdata ekstere en la ĝardeno dekstre) Ĉu estas vi, Wangel!

WANGEL:

(ekstaras) Jes, kara.

(Sinjorino Ellida Wangel, kun granda ŝalo ĉirkaŭ si kaj kun malseka hararo disfalanta sur la ŝultroj, venas el inter la arboj ĉe la laŭbo. Lernejestro Arnholm ekstaras.)

WANGEL:

(ridetas kaj etendas la manojn al ŝi) Nu, jen la sinjorino el la maro!

ELLIDA:

(malrapide supreniras sur la verandon kaj kaptas liajn manojn) Dank' al Dio, ke mi revidas vin! Kiam vi venis?

WANGEL:

Ĵus nun. Antaŭ momento. (montras al Arnholm) Sed vi do salutu pasintan konaton –!

ELLIDA:

(donas la manon al Arnholm) Jen vi do estas. Bonvenon! Kaj pardonu ke mi ne estis hejme.

ARNHOLM:

Ho, mi petas. Vi do ne pensu pri ceremoniaĵoj.

WANGEL:

La akvo estas freŝa hodiaŭ, ĉu?

ELLIDA:

Freŝa! Je Dio, ĉi tie la akvo neniam estas freŝa. Malvarmeta kaj malvigliga. Uŝ, la akvo estas malsana ĉi tie en la fjordoj.

ARNHOLM:

Malsana?

ELLIDA:

Jes, malsana. Kaj mi opinias, ke ĝi malsanigas ankaŭ nin.

WANGEL:

(ridetas) Nu, vi ja rekomendas la banejon.

ARNHOLM:

Mi kredus, ke vi, sinjorino Wangel, havus apartan rilaton al la maro mem kaj al ĉio kio apartenas al ĝi.

ELLIDA:

Ho jes, eble. Eĉ mi mem ja kredas. – Sed ĉu vi vidas kiel bele la knabinetoj ornamis por vi?

WANGEL:

(embarasata) Hm –. (rigardas sian horloĝon) Mi ja baldaŭ devas –

ARNHOLM:

Ĉu vere estas por mi –?

ELLIDA:

Kompreneble. Ni ja ne tiel ornamas ĉiutage. – Uh, – kiel sufoke varme estas sub tiu ĉi plafono! (malsupreniras en la ĝardenon) Venu ĉi tien! Ĉi tie estas almenaŭ iometa venteto. (Ŝi eksidas en la laŭbo.)

ARNHOLM:

(eniras) Ŝajnas al mi, ke la venteto estas sufiĉe freŝa.

ELLIDA:

Jes, vi, kiu kutimiĝis al la naŭza ĉefurba aero. Tie estas vere terure dum la somero, laŭdire.

WANGEL:

(kiu ankaŭ iris en la ĝardenon) Hm, kara Ellida, vi devas nun sola konversacii kun nia gasto dum tempeto.

ELLIDA:

Ĉu aferoj?

WANGEL:

Jes, mi devas iri al la oficejo. Kaj mi ja ankaŭ devas ŝanĝi vestojn. Sed ne daŭros longe –

ARNHOLM:

(eksidas en la laŭbo) Ne trorapidu, kara doktoro. Via edzino kaj mi certe scios pasigi la tempon.

WANGEL:

(kapsignas) Ho, jes, – mi fidas. Nu, – ĝis revido! (Li iras tra la ĝardeno maldekstren.)

ELLIDA:

(post mallonga silento) Ĉu ne ŝajnas al vi, ke estas bone sidi ĉi tie?

ARNHOLM:

Nun mi sidas bone.

ELLIDA:

La laŭbo nomiĝas mia laŭbo. Ĉar estas mi, kiu farigis ĝin. Aŭ pli ĝuste Wangel – por mi.

ARNHOLM:

Kaj ĉi tie vi do kutimas sidi?

ELLIDA:

Jes, ĉi tie mi pleje sidas dumtage.

ARNHOLM:

Kun la knabinetoj?

ELLIDA:

Ne, la knabinetoj – ili estas sur la verando.

ARNHOLM:

Kaj Wangel mem?

ELLIDA:

Ho, Wangel, li iras tien kaj ĉi tien. Foje al mi kaj foje al la knabinetoj.

ARNHOLM:

Ĉu estas vi kiu deziras tian aranĝon?

ELLIDA:

Mi opinias, ke ĉiuj partoj kontentiĝas per tiu aranĝo. Ni povas ja ĵeti la parolon transen unu al la alia – kiam ni foje trovas ion por diri.

ARNHOLM:

(post ioma pensado) Kiam mi pasinte frekventis viajn lokojn –. Ekstere en Skjoldvik mi pripensas –. Hm, – estas nun longe de tiam –.

ELLIDA:

Estas pli ol dek jaroj de kiam vi vizitis nin tie.

ARNHOLM:

Jes, proksimume. Sed kiam mi prezentas al mi la bildon de vi tie ekstere en la lumturo – La paganino, kiel la maljuna pastro nomis vin, ĉar via patro laŭ li baptigis vin per ŝipnomo kaj ne per kristana homa nomo –

ELLIDA:

Jes, kaj kiel do?

ARNHOLM:

Mi tute ne estus kredinta renkonti vin ĉi tie kiel sinjorino Wangel.

ELLIDA:

Ne, ĉar tiam Wangel ja ankoraŭ ne estis –. Tiam ja ankoraŭ vivis la unua patrino de la knabinoj. Ilia vera patrino –

ARNHOLM:

Nu jes, jes. Sed eĉ se tiel ne estus –. Eĉ se li estus libera kaj ne ligita, – mi meniam imagus, ke okazus tiel.

ELLIDA:

Ankaŭ mi ne. Vere neniam – tiam.

ARNHOLM:

Wangel estas ja ĝentila. Honesta. Kore bonvola al ĉiuj homoj –

ELLIDA:

(varme kaj kore) Jes, li vere estas!

ARNHOLM:

– sed ŝajnas al mi, ke li estas tiel ege malsimila al vi.

ELLIDA:

Vi pravas. Li ja estas.

ARNHOLM:

Nu, sed kiel okazis? Kiel okazis!

ELLIDA:

Ho kara Arnholm, ne demandu min pri tio. Mi ne kapablas klarigi la aferon. Kaj se mi povus, vi ne kapablus percepti kaj kompreni eĉ eron el tio.

ARNHOLM:

Hm –. (iomete pli mallaŭte) Ĉu vi iam konfidis ion pri mi al via edzo? Mi kompreneble aludas al la vana paŝo, – al kiu mi lasis min ravi.

ELLIDA:

Ne. Ĉu vi tion pensus? Neniun vorton mi diris al li pri – pri tio al kio vi aludas.

ARNHOLM:

Mi ĝojas. Ĉar premis min la penso ke –

ELLIDA:

Vi tute ne bezonas. Mi nur diris al li la veron, ke mi multe ŝatis vin, kaj ke vi estis la plej fidela kaj bona amiko por mi tie ekstere.

ARNHOLM:

Dankon. Sed diru nun, – kial vi neniam skribis al mi post mia forvojaĝo?

ELLIDA:

Mi pensis, ke eble dolorigus al vi aŭdi ion de iu, kiu – kiu ne povis proksimiĝi al vi tiel, kiel vi deziris. Estus ja rekte reŝiri ion embarasan, mi pensis.

ARNHOLM:

Hm –. Jes, jes, vi certe pravas.

ELLIDA:

Sed kial vi mem neniam skribis?

ARNHOLM:

(rigardas ŝin kaj ridetas duone riproĉe) Mi? Fari la komencon? Eble suspektigi min por enkonduki ion novan. Post rifuzo tia, kian mi spertis?

ELLIDA:

Ho ne, mi ja bone komprenas. – Ĉu vi neniam poste pensis pri alia rilato?

ARNHOLM:

Neniam. Mi restas fidela al miaj memoroj.

ELLIDA:

(duone ŝercante) Ho, ĉu! Forpelu la malnovajn, tristajn memorojn. Vi prefere devus pensi fariĝi feliĉa edzo, mi opinias.

ARNHOLM:

Do devus baldaŭ okazi, sinjorino Wangel. Memoru ke, – mi ja jam atingis la trideksepan, verdire.

ELLIDA:

Nu, ja, des pli da kaŭzo por vi rapidi. (Ŝi iomete silentas, poste diras serioze kaj mallaŭte) Sed aŭskultu nun, kara Arnholm, – mi nun diru al vi ion, kion mi tiam ne kapablus eldiri, eĉ se mia vivo estus en veto.

ARNHOLM:

Kio do tio estas?

ELLIDA:

Kiam vi faris – la vanan paŝon, kiel vi ĵus diris, – tiam mi ne kapablis respondi al vi alimaniere ol mi faris.

ARNHOLM:

Mi scias. Vi nur havis bonan amikecon por oferti al mi. Mi ja scias.

ELLIDA:

Sed vi ne scias, ke mia tuta animo kaj ĉiuj miaj pensoj estis tiam en alia loko.

ARNHOLM:

Tiam!

ELLIDA:

Jes, ĝuste.

ARNHOLM:

Sed tio ja ne eblas! Vi eraras pri la tempo! Mi opinias, ke tiam vi eĉ ne konis sinjoron Wangel.

ELLIDA:

Mi ne parolas pri Wangel.

ARNHOLM:

Ne Wangel? Sed tiam, – ekstere en Skjoldvik –. Mi ne memoras unu solan homon tie, kiun mi opinius povus kapti vian atenton.

ELLIDA:

Ne, ne, – mi kredas. Ĉar ĉio estis tute freneza.

ARNHOLM:

Sed rakontu do al mi pri tio ĉi!

ELLIDA:

Ho, sufiĉas ja, ke vi scias, ke tiam mi estis jam ligita. Kaj nun vi ja scias.

ARNHOLM:

Kaj se vi tiam ne estus ligita?

ELLIDA:

Kio do?

ARNHOLM:

Ĉu via respondo al mia letero estus alia.

ELLIDA:

Kiel mi povas scii? Kiam Wangel venis, la respondo estis ja alia.

ARNHOLM:

Pro kio do diri al mi, ke vi estis ligita?

ELLIDA:

(ekstaras kvazaŭ en timo kaj maltrankvilo) Ĉar mi bezonas iun al kiu konfidi min. Ne, ne, sidu.

ARNHOLM:

Via edzo do nenion scias pri la afero?

ELLIDA:

Mi unue konfesis al li, ke mia animo iam estis en alia loko. Ion pli li ne postulis scii. Kaj ni poste neniam tuŝis la aferon. Funde estis ja nur frenezaĵo. Kaj rompiĝis ja baldaŭ – iamaniere.

ARNHOLM:

(ekstaras) Nur iamaniere? Ne tute!

ELLIDA:

Jes, jes, certe! Ho, Dio, kara Arnholm, tute ne estas kiel vi imagas. Estas io tute nekomprenebla. Mi ne scias kiel mi povus tion rakonti. Vi nur opinius, ke mi estus malsana. Aŭ ke mi estus tute freneza.

ARNHOLM:

Kara sinjorino, – nun vi vere devas plene eldiri.

ELLIDA:

Nu ja! Mi provos. Kiel povos vi, prudenta homo, klarigi al vi, ke – (rigardas eksteren kaj interrompas) Atendu ĝis poste. Jen vizitanto venas.

(Lyngstrand venas sur la vojo de maldekstre kaj iras en la ĝardenon. Li havas floron en la butontruo kaj portas grandan belan bukedon, volvitan per papero kaj silka rubando. Li haltas kaj hezitas iom necerta ĉe la verando.)

ELLIDA:

(el la laŭbo) Ĉu la knabinojn vi serĉas, sinjoro Lyngstrand?

LYNGSTRAND:

(turnas sin) Ho, la sinjorino jen? (salutas kaj proksimiĝas) Tiel ne estas. Ne la fraŭlinojn, sed vin mem, sinjorino Wangel. Vi ja permesis al mi veni por viziti vin –

ELLIDA:

Jes, certe mi faris. Vi estas ĉiam bonvena.

LYNGSTRAND:

Multan dankon. Kaj ĉar tiel feliĉe okazas, ke estas solenaĵo en la domo hodiaŭ –

ELLIDA:

Nu, tion vi scias?

LYNGSTRAND:

Jes, ja. Kaj tial mi volis permesi al mi donaci al sinjorino Wangel ĉi tiun –

(Li kapsalutas kaj etendas la bukedon.)

ELLIDA:

(ridetas) Sed kara sinjoro Lyngstrand, ĉu ne estas pli bone doni viajn belajn florojn al lernejestro Arnholm mem? Ĉar estas ja vere li, kiu –

LYNGSTRAND:

(rigardas al ambaŭ necerte) Pardonu, – sed mi ne konas tiun fremdan sinjoron. Estas nur – Mi venas pro la datreveno, sinjorino.

ELLIDA:

Datreveno? Vi eraras, sinjoro Lyngstrand. Ne estas datreveno en la domo hodiaŭ.

LYNGSTRAND:

(ridetas intime) Ho, mi ja scias. Sed mi ne pensis ke estu tiel sekrete.

ELLIDA:

Kion vi scias?

LYNGSTRAND:

Ke estas la dat – la datreveno de la sinjorino.

ELLIDA:

Mia?

ARNHOLM:

(rigardas ŝin demande) Hodiaŭ? Ne, certe ne.

ELLIDA:

(al Lyngstrand) Kial vi tiel pensas?

LYNGSTRAND:

Fraŭlino Hilde malkovris tion. Mi preterpasis iom pli frue hodiaŭ. Kaj mi demandis al la fraŭlinoj, kial ili tiel bele ornamas per floroj kaj flagoj –

ELLIDA:

Nu bone?

LYNGSTRAND:

– kaj fraŭlino Hilde respondis: Jes, ĉar hodiaŭ estas la datreveno de – de patrino.

ELLIDA:

De patrino –! Nu tiel.

ARNHOLM:

Aha! (Li kaj Ellida rigardas sin reciproke kompreneme.) Jes, ĉar la juna sinjoro do tion scias, sinjorino Wangel –

ELLIDA:

(al Lyngstrand) Jes, ĉar vi ja nun tion scias –

LYNGSTRAND:

(denove ofertas la bukedon) Permesu al mi gratuli –

ELLIDA:

(akceptas la florojn) Koran dankon al vi. – Bonvolu sidiĝi momenton, sinjoro Lyngstrand.

(Ellida, Arnholm kaj Lyngstrand eksidas en la laŭbo.)

ELLIDA:

Tio ĉi – pri mia datreveno – devus esti sekreto, sinjoro lernejestro.

ARNHOLM:

Devus, mi komprenas. Ne devus esti por ni neinformitaj.

ELLIDA:

(metas la bukedon flanken) Ne, ĝuste tiel. Ne por la neinformitaj.

LYNGSTRAND:

Mi do eĉ ne diros al iu vivanta homo.

ELLIDA:

Ho, ne tiel grave. – Sed kiel vi nun fartas? Vi aspektas pli sane nun ol antaŭe.

LYNGSTRAND:

Jes, ankaŭ mi kredas, ke mi saniĝos. Kaj venontan jaron, se mi povos iri suden –

ELLIDA:

Kaj tion vi povos, diras la knabinoj.

LYNGSTRAND:

Jes, ĉar en Bergen mi havas bonfaranton, kiu protektas min. Kaj li promesis helpi min venontan jaron.

ELLIDA:

Kiel vi kontaktiĝis al li?

LYNGSTRAND:

Ho, feliĉa okazo. Ĉar iun fojon mi estis maristo sur unu el liaj ŝipoj.

ELLIDA:

Ĉu vere? Vi do tiam ŝatis la maron?

LYNGSTRAND:

Ne, tute ne. Sed kiam mia patrino mortis, mia patro ne volis lasi min nenifari hejme ĉe si. Kaj li farigis min maristo. Ni pereis en la Angla Kanalo survoje hejmen. Kaj estis ja bone por mi.

ARNHOLM:

Kiel bone, vi diras?

LYNGSTRAND:

Jes, ĉar per tiu pereo mi ricevis la difekton. En la brusto. Mi longe kuŝis en la malvarma akvo, antaŭ ol ili savis min. Kaj tiam mi ja devis forlasi la maron. – Jes, vere estis granda feliĉo.

ARNHOLM:

Ĉu, vi trovas?

LYNGSTRAND:

Jes. Ĉar la difekto ne estas vere danĝera. Kaj nun mi povos fariĝi skulptisto, kion mi ege deziras. Imagu – povi modli la delikatan argilon, kiu tiel cedeme formiĝas inter la fingroj!

ELLIDA:

Kaj kion volas vi do modli? Ĉu marvirojn kaj marvirinojn? Aŭ ĉu antikvajn vikingojn?

LYNGSTRAND:

Ne, tiaĵojn ne. Kiam mi estos progresinta, mi provos fari grandan verkon. Grupon, kiel oni tion nomas.

ELLIDA:

Nu jes, – sed kion tiu grupo reprezentu?

LYNGSTRAND:

Ho, devus esti io kion mi mem travivis.

ARNHOLM:

Jes, jes, – tenu vin al tio.

ELLIDA:

Sed kio tio do estus?

LYNGSTRAND:

Jes, mi imagas, ke estu juna marista edzino, kiu kuŝas maltrankvila dormante. Kaj ŝi ankaŭ sonĝas. Mi certas, ke mi povos realigi, ke ŝi sonĝas.

ARNHOLM:

Ĉu ne estu pli?

LYNGSTRAND:

Jes, ankaŭ alia figuro. Iu estaĵo por nomi ĝin. Estu ŝia edzo, al kiu ŝi ne estis fidela, dum li estis for. Kaj li dronis en la maro.

ARNHOLM:

Kiel, dronis –?

ELLIDA:

Li dronis?

LYNGSTRAND:

Jes. Li dronis dum vojaĝo. Sed okazas la strangaĵo, ke li tamen revenas hejmen. Estas dumnokte. Kaj nun li staras tie apud ŝia lito rigardante ŝin. Li staru malsekega, kvazaŭ homo ĵus eltirita el la maro.

ELLIDA:

(klinas sin malantaŭen en la seĝo) Vere stranga imago. (fermas la okulojn) Mi vive bildigas tion antaŭ mi.

ARNHOLM:

Sed je sankta nomo, sinjoro – sinjoro –! Vi ja diris, ke estu io, kion vi mem travivis.

LYNGSTRAND:

Jes, jes, – Mi travivis tion ĉi. Iamaniere do.

ARNHOLM:

Travivis, ke morta viro –?

LYNGSTRAND:

Nu ja, mi ne diras tiel korpe travivis. Ne reale, vi komprenu. Sed tamen –

ELLIDA:

(vigle, streĉe) Rakontu ĉion kion vi scias kaj povas! Pri tio mi devas ĉion scii.

ARNHOLM:

(ridetas) Jes, tio devas ja esti io por vi. Tiaĵo kun mara etoso.

ELLIDA:

Kiel do estis, sinjoro Lyngstrand?

LYNGSTRAND:

Jes, tiel ke kiam ni velus hejmen kun la brigo el urbo nomita Halifax, ni devis postlasi la laborestron en la malsanulejo tie. Ni dungis usonanon anstataŭe. Tiu nova laborestro –

ELLIDA:

La usonano?

LYNGSTRAND:

– jes; li ricevis de la estro amaseton da gazetoj, kiun li ĉiame legadis. Ĉar li volis lerni la norvegan, li diris.

ELLIDA:

Nu! Kaj sekve!

LYNGSTRAND:

Iun vesperon en terura vetero. Ĉiuj viroj sur la ferdeko. Escepte la laborestro kaj mi. Ĉar li estis tordinta la piedon, kaj ne povis stari sur ĝi. Kaj ankaŭ mi estis malsana kaj kuŝis. Ja, li do sidis tie en la kajuto denove legante unu el la malnovaj gazetoj –

ELLIDA:

Jes! Jes!

LYNGSTRAND:

Sed dum li tie sidas, mi aŭdas kvazaŭ hurlon el li. Kaj kiam mi rigardas lin, mi vidas ke li estas blanka kiel kreto en la vizaĝo. Li komencas tiri kaj ŝiri la gazeton en mil pecojn. Sed tion li faris tute silente, silente.

ELLIDA:

Li nenion diris? Li ne parolis?

LYNGSTRAND:

Ne tuj. Sed iom post iom li kvazaŭ parolis al si mem: Edziniĝis. Kun alia viro. Dum mi estis for.

ELLIDA:

(fermas la okulojn kaj diras mallaŭte) Tion li diris?

LYNGSTRAND:

Jes. Kaj imagu, – li tion diris en bona norvega. Li certe facile lernis fremdajn lingvojn, tiu viro.

ELLIDA:

Kaj poste? Kio okazis poste?

LYNGSTRAND:

Jes, jen sekvas tio stranga, kion mi neniam en la mondo forgesos. Ĉar li aldonis, – ankaŭ tio silente: – Sed mia ŝi estas, kaj mia ŝi fariĝu. Kaj min ŝi sekvu, eĉ se mi venu hejmen por serĉi ŝin kiel droninta viro el la nigra maro.

ELLIDA:

(verŝas al si akvon. Ŝia mano tremas.) Puh, – kiel preme varme estas hodiaŭ –

LYNGSTRAND:

Kaj tion li diris per tia vola forto, ke ŝajnis al mi ke li estas viro por tion plenumi.

ELLIDA:

Ĉu vi scias – pri la sorto de tiu viro?

LYNGSTRAND:

Ho, sinjorino, li certe ne plu vivas.

ELLIDA:

(rapide) Kial vi tion opinias!

LYNGSTRAND:

Jes, ĉar ni ja poste pereis en la Angla Kanalo. Mi sukcesis trovi lokon en la granda savboato kun la ŝipestro kaj kvin aliaj. La direktisto prenis la malantaŭan boateton. Lin sekvis la usonano kaj iu alia.

ELLIDA:

Kaj de ili oni nenion plu aŭdis?

LYNGSTRAND:

Ne, nenion, sinjorino. Mia bonfaranto ĵus skribis tion en letero. Sed ĝuste tial mi multe ŝatus fari artaĵon pri tio. La malfidelan maristedzinon mi vive bildigas antaŭ mi. Kaj ankaŭ la venĝanto, kiu dronis, sed tamen revenas hejmen el la maro. Mi vidas ambaŭ tute klare.

ELLIDA:

Ankaŭ mi. (ekstaras) Venu, – ni eniru. Aŭ prefere malsupren al Wangel! Estas ja preme varme. (Ŝi iras el la laŭbo.)

LYNGSTRAND:

(kiu ankaŭ ekstaris) Mi nun dankas pro la akcepto. Mi ja nur farus viziteton pro la datreveno.

ELLIDA:

Nu, kiel vi preferas. (etendas al li la manon) Adiaŭ, kaj dankon pro la floroj.

(Lyngstrand salutas kaj eliras maldekstren tra la barilpordo.)

ARNHOLM:

(proksimiĝas al Ellida) Mi ja vidas, ke tio ĉi kore tuŝis vin, kara sinjorino Wangel.

ELLIDA:

Ho jes, vi povas ja esprimi vin tiel, kvankam –

ARNHOLM:

Sed funde ne estas io alia ol vi devus atendi.

ELLIDA:

(rigardas lin surprize) Atendi!

ARNHOLM:

Jes, ŝajnas al mi.

ELLIDA:

Atendi ke iu povus reveni –! Tiel reveni!

ARNHOLM:

Sed pro Dio –! Ĉu estas la marista fablo de tiu freneza skulptisto –?

ELLIDA:

Ho, kara Arnholm, eble li ne tamen estas tiel freneza.

ARNHOLM:

Do estas tiu babilaĵo pri tiu morta viro, kiu tiel skuis vin? Kaj mi, kiu kredis, ke –

ELLIDA:

Kion vi kredis?

ARNHOLM:

Kompreneble mi kredis, ke estis nur ŝajnigo de vi. Ke vi ĉagreniĝis, ĉar vi malkovris, ke oni sekrete solenis familian memoron. Ke via edzo kaj liaj infanoj vivas en vivo de memoroj, en kiu vi ne partoprenas.

ELLIDA:

Ho, ne, ne. Estu pri tio kiel estas. Mi ne rajtas postuli mian edzon sole por mi mem.

ARNHOLM:

Ŝajnas al mi, ke vi tamen rajtas.

ELLIDA:

Jes. Sed mi ne rajtas. Jen la afero. Ankaŭ mi vivas en io, – al kio la aliaj estas eksteraj.

ARNHOLM:

Vi! (pli mallaŭte) Ĉu estas komprenende, ke –? Vi – Vi do ne amas vian edzon!

ELLIDA:

Ho jes, jes, – el mia tuta animo mi nun amas lin! Ĝuste tial tio ĉi estas tiel terura, – tiel nekomprenebla, – tiel neimagebla, –!

ARNHOLM:

Vi nun konfidu viajn ĉagrenojn tute kaj senrezerve al mi! Vi volas, ĉu, sinjorino Wangel?

ELLIDA:

Mi ne povas, kara amiko. Almenaŭ ne nun. Eble poste.

(Bolette venas sur la verandon kaj iras malsupren en la ĝardenon.)

BOLETTE:

Nun patro venas el la oficejo. Ĉu ni do ne devus sidiĝi en la ĝardena ĉambro?

ELLIDA:

Jes, ni faru.

(Wangel, en ŝanĝita vestaĵo, venas kune kun Hilde de maldekstre de malantaŭ la domo.)

WANGEL:

Jen, jen! Mi estas libera kaj preta! Nun gustos bone glaso da io malvarmeta.

ELLIDA:

Atendu iomete. (Ŝi iras en la laŭbon kaj serĉas la bukedon.)

HILDE:

Ho, vidu, vidu! La belajn florojn! De kie vi ricevis ilin?

ELLIDA:

Mi ricevis ilin de skulptisto Lyngstrand, mia kara Hilde.

HILDE:

(ekmiras) De Lyngstrand?

BOLETTE:

(maltrankvila) Ĉu Lyngstrand venis – denove?

ELLIDA:

(kun rideto) Jes. Li venis kun tiu ĉi. Okaze de la datreveno, vi komprenas.

BOLETTE:

(ekrigardas al Hilde) Ah –!

HILDE:

(murmuras) La besto!

WANGEL:

(embarasita, al Ellida) Hm. Jes, vi ja vidas –. Mi diru al vi, mia kara, bona, benita Ellida –

ELLIDA:

(interrompas) Venu nun, knabinetoj! Kaj ni metu miajn florojn en akvon kune kun la aliaj. (Ŝi supreniras sur la verandon.)

BOLETTE:

(mallaŭte al Hilde) Ho, ŝi do tamen estas ĝentila.

HILDE:

Simiaĵoj! Ŝi nur volas intimiĝi kun patro.

WANGEL:

(supre sur la verando, premas la manon de Ellida) Dankon – dankon! Koran dankon pro tio ĉi, Ellida!

ELLIDA:

(ordigas la florojn) Nu do, – ĉu ne ankaŭ mi estu kune kun vi por – por honori la datrevenon de patrino?

ARNHOLM:

Hm –.

(Li supreniras al Wangel kaj Ellida. Bolette kaj Hilde restas en la ĝardeno.)