El tiu aventuro nun ni lerni devu, ke simplajn homojn tuje honore ni ne levu. Pli riske tio estas, ol teni en subprem’ Tiun, kiu grandas pro virto de si mem.

Do se farmist’ tro tuje al regad’ atingos, anstataŭ sceptron skurĝon li baldaŭ sur nin svingos. Kaj por aŭtoritato tiranon ni ekhavos. Vilaĝa Nero do ĉe la stirilo staros.

Ĉu Kajus aŭ Falaris^[13] sin montris pli tirano, ol per rabia povo tiu kamparano. Per branĉo, pendigil’ kaj rad’ minacis nin farmisto tiu antaŭ ol maturigi sin.

Ni tial estron de plugilo ne plu prenu. Farmisto al la trono ne senpere venu. Ĉar jen el sia stato humila vilaĝan’ ŝanĝiĝus pro la povo baldaŭ en tiran’.