Lastan jaron, dum Pasko, en la hejmo de profesoro Tibolla, ĉu vi scias kio forsaltis de la ĉokolada ovo? Surprizo: kosma kokido, tute simila al tera kokido, sed kun kapitana ĉapo sur la kapo, kaj televidila anteno sur la ĉapo.

La profesoro, la sinjorino Luisa kaj la infanoj, kune, diris: Ho, kaj post tiu ho ili ne plu trovis vortojn.

La kokido ĉirkaŭrigardis malfeliĉe.

– Kiom malantaŭaj vi estas sur ĉi tiu planedo, – li rimarkis, – ĉi tie estas nur Pasko; ĉe ni, sur Oka Marso, jam estas merkredo.

– De ĉi tiu monato? – demandis profesoro Tibolla.

– Tute ne! Merkredo de la venonta monato. Sed laŭ jaroj, ni estas pli antaŭaj je 25.

La kosma kokido promenetis tien kaj reen por malrigidigi siajn krurojn, kaj grumblis: – Kia ĝeno! Kia terura ĝeno.

– Kio ĝenas vin? – sinjorino Luisa demandis.

– Vi rompis la flugpovan ovon kaj mi ne povos reveni al Oka Marso.

– Sed ni aĉetis la ovon en kukvendejo.

– Vi scias nenion. Ĉi tiu ovo estas, fakte, spacŝipo, kamuflita kiel paska ovo, kaj mi estas ĝia estro, kamuflita kiel kokido.

– Kaj la ŝipanaro?

– Mi ankaŭ estas la ŝipanaro. Sed oni nun degrados min. Oni portos min almenaŭ al kolonela grado.

– Nu, kolonelo pli valoras ol kapitano.

– Ĉe vi, ĉar viaj gradoj estas inversaj. Ĉe ni la plej alta grado estas simpla civitano. Sed ne gravas. Mia misio fiaskis.

– Ni povus diri ke ni bedaŭras, sed ni ne scias pri kio temis la misio.

– Ha, eĉ mi ne sciis. Mi nur devis atendi en tiu kukvendejo ĝis la sekreta agento aperus.

– Interese, – la profesoro diris, – vi ankaŭ havas sekretajn agentojn sur la Tero. Kaj se ni irus al la polico por diri tion?

– Jes, jes, vi iru kaj parolu pri kosma kokido, kaj ĉiuj ridos je vi.

– Ankaŭ vi pravas. Do, pro tio ke ni estas kune, vi parolu iom pli pri ĉi tiuj sekretaj agentoj.

– Ili havas la taskon trovi la teranojn kiuj iros al Oka Marso post dudek kvin jaroj.

– Estas iom amuze. Ni, nun, eĉ ne scias kie estas Oka Marso.

– Vi forgesas, kara profesoro, ke ni estas laŭ tempo antaŭ vi je 25 jaroj. Ekzemple ni jam scias ke la kapitano de la tera ŝipo kiu atingos Okan Marson, nomiĝos Gino.

– Ho, – diris la plej granda filo de profesoro Tibolla, – ĝuste kiel mi.

– Simpla koincido, – sentencumis la kosma kokido. – Li nomiĝos Gino kaj estos tridek tri jaraĝa. Do, nun, sur la Tero, li ĝuste havas ok jarojn.

– Ho ve, – diris Gino – ĝuste mia aĝo.

– Ne interrompu min la tutan tempon, – severe kriis la estro de la spaca ovo. – Kiel mi estis klariganta, ni devas trovi ĉi tiun Gino kaj la aliajn estontajn ŝipanojn, por gardi ilin, sen ke ili rimarku, kaj por ĝuste eduki ilin.

– Kio, kio? – la profesoro diris. – Ĉu ni ne ĝuste edukas niajn infanojn?

– Ne vere. Unue, vi ne kutimigas ilin al la ideo ke ili devos vojaĝi inter la steloj; due, vi ne instruas al ili, ke ili estas civitanoj de la universo; trie, vi ne instruas al ili ke la vorto "malamiko", ekster la Tero, ne ekzistas; kvare...

– Pardonu, estro, – lin interrompis sinjorino Luisa, – kiu estas la familia nomo de tiu via Gino?

– Pardonu; li estas via, ne nia. Li nomiĝas Tibolla. Gino Tibolla.

– Sed tiu estas mi! – sursaltis la filo de la profesoro. – Hura!

– Hura kio? – krietis la sinjorino Luisa. – Ĉu vi vere kredas ke via patro kaj mi konsentos...

Sed la kosma kokido jam flugis inter la brakoj de Gino.

– Hura! Misio plenumita! Post dudek kvin jaroj ankaŭ mi povos reveni hejmen.

– Kaj la ovo? – petis mallaŭte la fratineto de Gino.

– Nu, ni tuj manĝu ĝin, kompreneble.

Kaj tiel ili faris.