Około roku 1874 n.e.
Klawiatura systemu Sholes'a (QWERTY)

Powszechnie uważa się, iż oryginalny układ klawiszy na maszynie do pisania miał na celu zahamowanie tempa pisania przez maszynistkę, lecz nie jest to w pełni prawdą. Główny wynalazca pierwszej komercyjnej maszyny do pisania, Christopher Latham Sholes, w oczywisty sposób starał się uczynić swoje maszyny tak szybkimi, jak tylko to było możliwe, aby przekonać innych ludzi do ich używania.

Jednakże jednym z problemów pierwszych maszyn do pisania było zakleszczanie się klawiszy, gdy obsługująca je osoba zaczęła pisać z jakąkolwiek rozsądną szybkością, więc Sholes wynalazł swój układ klawiszy, który powszechnie stał się znany jako klawiatura systemu Sholes'a.

The Sholes keyboard (circa 1874)

Angielski termin digraph  odnosi się do kombinacji dwóch liter przedstawiających pojedynczy dźwięk, takich jak "sh" w wyrazie "ship", gdzie litery te są często zapisywane jedna za drugą.

Sholes starał się rozdzielić jak największą ilość tych dwu literowych symboli. Jakkolwiek kłopotliwy w użyciu, układ ten pozostawił kilka często używanych dygrafów, na przykład "ed", "er", "th" i "tr", gdzie używane przez nie klawisze leżą blisko od siebie. Jednak nawet po rozwiązaniu problemu zakleszczania się klawiszy przez zastosowanie sprężyn, maszyny te były już rozpowszechnione wśród użytkowników i nikt nie chciał innych modeli, które wymagałyby od nowa nauki pisania, więc nie było już odwrotu.

Oryginalna klawiatura systemu Sholes'a (znana jako klawiatura QWERTY z powodu uporządkowania pierwszych sześciu klawiszy w trzecim rzędzie) jest interesująca z co najmniej dwóch innych powodów: po pierwsze nie posiadała klawisza dla cyfry '1', ponieważ wynalazcy zdecydowali, iż użytkownicy mogą ją bardzo dobrze zastąpić literką 'T', a po drugie nie było klawiszy Shift, ponieważ pierwsze maszyny do pisania używały jedynie dużych liter. (Sholes również przebiegle zapewniał, iż słowo "Typewriter" można napisać tylko przy użyciu klawiszy górnego rzędu. To miało pomóc sprzedawcom w trakcie pokazów.) (Nic na tym świecie nie jest proste. Na przykład zamiast górnego rzędu znaków zbudowanego z literek QWERTY, klawiatury we Francji i w Niemczech posiadały literki AZERTY  oraz odpowiednio QWERTZU.)

Pierwsza maszyna do pisania z klawiszami Shift  (w której małe i duże literki są dostępne na tych samych klawiszach) pojawiła się na rynku dopiero w roku 1878 i szybko musiała walczyć z innymi rozwiązaniami, które posiadały podwójną liczbę klawiszy - osobne dla dużych i małych liter.

Przez dość długi czas te dwa alternatywne rozwiązania walczyły o zainteresowanie bractwa piszących na maszynach, lecz nadejście techniki znanej jako pisanie bezwzrokowe  spowodowało zwycięstwo rozwiązania z klawiszami Shift, które od tego czasu zapanowało powszechnie.

Na rysunku powyżej klawisze 'A', 'S', 'D' i 'F' są jaśniejsze w celu pokazania, iż są podstawowymi klawiszami dla lewej ręki. Podobnie pozostałe cztery klawisze, ukazane na biało, są podstawowymi klawiszami dla ręki prawej. Termin klawisze podstawowe oraz rząd podstawowy odnoszą się do głównej pozycji palców maszynistki (za wyjątkiem kciuków, których używa się do naciskania klawisza spacji) podczas ćwiczeń pisania bezwzrokowego, które oznacza pisanie na wyczucie bez patrzenia na klawiaturę.

To nie Sholes wymyślił te określenia, ponieważ w rzeczywistości wcale nie przemyślał sposobów używania przez ludzi jego wynalazku. W końcu każdy pozostał sam na sam ze swoją własną pomysłowością, co oznaczało, iż maszynistki używające dwóch palców wg metody "poluj-i-dziobnij" zapanowały w całym świecie. Działo się tak aż do roku 1888, gdy adwokat o nazwisku Frank E. McGurrin wygrał bardzo popularny turniej w pisaniu na maszynie przy pomocy opracowanej przez siebie techniki pisania bezwzrokowego i tak narodziła się nowa era.

Na koniec, abyś nie sądził, iż klawiatura QWERTY  została zesłana na nas jako zbyt ostra kara, mająca nas wypróbować, warto zapamiętać, że pierwsi użytkownicy mieli dużo gorszą sytuację od nas, nie mogli nawet zobaczyć tego, co wpisywali! Pierwsze maszyny do pisania uderzały w papier od spodu, co wymuszało na ich operatorach podnoszenie całej karetki zawsze, gdy chcieli zobaczyć, co właśnie zostało napisane, a tzw. maszyny z "widocznym pismem" pojawiły się w handlu dopiero w roku 1883 (zobacz również na Klawiaturę systemu Dvoraka).