1857 n.e.
Wheatstone używa taśmy papierowej do przechowywania danych

W 1837 amerykański wynalazca, Samuel Finley Breese Morse, opracował pierwszy amerykański telegraf elektryczny, który oparty został na prostych wzorach "kropek" i "kresek" zwanych Alfabetem Morse'a i przesyłanych przez pojedynczy przewód.

Telegraf szybko rozpowszechnił się dzięki względnej prostocie systemu Morse'a. Jednakże wkrótce urósł problem związany z tym, iż telegrafiści mogli jedynie przesyłać około dziesięciu słów na minutę, co oznaczało, że nie byli w stanie dotrzymać kroku rosnącej, publicznej potrzebie ciągłej wymiany dużej liczby wiadomości. Jest to klasyczny przykład wąskiego gardła komunikacyjnego.

I tak, w roku 1857, jedynie w dwadzieścia lat po wynalezieniu telegrafu, Sir Charles Wheatstone (wynalazca akordeonu) zastosował po raz pierwszy taśmy papierowe jako nośnik do przygotowywania, przechowywania i transmisji danych.

Taśma papierowa Sir Charlesa używała dwóch rzędów otworów reprezentujących kropki i kreski Morse'a. Wysyłane wiadomości mogły być przygotowywane bez dostępu do telegrafu na taśmie papierowej, a następnie wysyłane później.

Papierowa taśma perforowana Wheatstone'a

Do roku 1858 nadajnik wykorzystujący papierową taśmę Morse'a mógł pracować z szybkością do 100 słów na minutę. W nieoczekiwany sposób Sir Charles dostarczył Amerykanom sposobu czczenia bohaterów oraz sposobu na ogólnie dobrą zabawę, ponieważ zużyte taśmy papierowe stały się główną atrakcją tzw. parad serpentynowych.

W podobny sposób do taśmy telegraficznej Sir Charlesa, twórcy wczesnych komputerów zdali sobie sprawę, iż mogą zapisywać dane na taśmie papierowej przez wybijanie rzędów dziurek wzdłuż taśmy. Układ dziurek w każdym rzędzie danych przedstawiał pojedynczą wartość danej lub znak. Indywidualne pozycje dziurek tworzących rzędy danych nazywano "kanałami" lub "ścieżkami", a liczba różnych znaków, które można by przedstawić w każdym rzędzie zależała od liczby kanałów tworzących rzędy.

Oryginalne taśmy komputerowe posiadały pięć kanałów, więc każdy rząd danych mógł przedstawiać jeden z trzydziestu dwóch różnych znaków. Jednakże, w miarę jak użytkownicy zaczęli domagać się bardziej złożonych zestawów znaków, wraz z możliwością stosowania zarówno dużych ('A', 'B', 'C', ...) jak i małych liter ('a', 'b', 'c', ...), liczba kanałów szybko wzrosła, najpierw do sześciu, a później do ośmiu.

1-calowa komputerowa taśma papierowa

Ilustracja ta przedstawia jeden z bardziej popularnych standardów standardów IBM - szeroka na jeden cal taśma zawierająca osiem kanałów (ponumerowanych od 0 do 7) z odstępami 0,1 cala pomiędzy kolejnymi dziurkami.

Pierwsze czytniki taśm papierowych odczytywały dane za pomocą sprężystych drutów (jednego na każdy kanał), które tworzyły połączenie elektryczne z przewodzącymi płytkami, umieszczonymi pod taśmą, gdy została napotkana dziurka. Czytniki te były względnie wolne i mogły pracować z szybkością około pięćdziesięciu znaków na sekundę.

Późniejsze modele wykorzystywały techniki opto-elektroniczne, w których po jednej stronie taśmy umieszczone było źródło światła, a po drugiej znajdowały się fotokomórki, używane do wykrywania światła i w ten sposób rozpoznawano obecność dziurki lub jej brak.

W oryginalnych czytnikach o małej prędkości rząd drobnych dziurek biegnący wzdłuż całej taśmy pomiędzy kanałami 2 i 3 umożliwiał ząbkom koła napędowego przesuwanie taśmy. Modele opto-elektroniczne o wyższych prędkościach stosowały gumowe rolki do przesuwu taśmy, lecz dziurki napędowe pozostały, ponieważ przechodzące przez nie światło mogło być wykrywane i używane do generowania impulsów synchronizujących odczyt.

Jeśli z jakiegoś dziwnego powodu zainteresowałbyś się, dlaczego dziurki napędowe umieszczono niesymetrycznie pomiędzy kanałami 2 i 3 (a nie na środku taśmy pomiędzy kanałami 3 i 4), to wyjaśniamy, iż stało się to w celu umożliwienia operatorowi czytnika rozpoznania właściwej strony taśmy. Oczywiście należało jeszcze rozróżniać dwa końce taśmy, więc operatorzy używali nożyczek, aby ukształtować początkowy koniec na trójkąt, oznaczając w ten sposób, iż jest to koniec, który należy wsunąć do czytnika taśmy.