Pojęcia wstępne


 

Podrozdziały

      
   

 

 

Elementy elektroniczne

 
   
Elementem elektronicznym jest urządzenie realizujące pewną dominującą funkcję. Elementy dzielimy na bierne oraz czynne. Przykłady elementów elektronicznych to:

Opornik/rezystor:

Jest to najprostszy element elektroniczny, który stosuje się do ograniczania przepływającego przezeń prądu.

 

 

Opornik jest elementem liniowym, dla którego obowiązuje prawo Ohma:

 

R opór, rezystancja w ohmach [Ω]
U napięcie elektryczne w woltach [V]
I natężenie prądu w amperach [A}

 

Kondensator:

Jest to element magazynujący ładunek elektryczny.

 

 

W kondensatorze obowiązuje wzór:

 

C pojemność w faradach [F]
Q ładunek elektryczny w kulombach [C}
U napięcie elektryczne w woltach [V]

 

Cewka:

Jest elementem magazynującym pole magnetyczne.

 

 

Dla cewki obowiązuje wzór:

 

L indukcyjność cewki w henrach [H]
k współczynnik zależny od kształtu oraz innych parametrów cewki (liczba zwojów, grubość drutu, itp.)
Φ strumień indukcji magnetycznej w weberach [Wb]
i prąd przepływający przez cewkę w amperach [A]

 

Dioda:

Dioda jest elementem półprzewodnikowym, który przepuszcza prąd tylko w jednym kierunku. Rozróżnia się bardzo wiele typów diod o różnych parametrach (diody prostownicze, LED, Zenera, pojemnościowe, tunelowe, itp.).

 

 

Tranzystor:

Tranzystor jest elementem półprzewodnikowym, który posiada własności wzmacniające sygnały elektryczne. Istnieje wiele typów tranzystorów, które ogólnie można podzielić na bipolarne i unipolarne.

 

 

Układ scalony:

Jest elementem, który zawiera wewnątrz siebie inne elementy elektroniczne: tranzystory, diody, oporniki, rzadziej kondensatory i cewki (ponieważ trudno je zminiaturyzować). Na zewnątrz obudowy są wyprowadzone końcówki, do których podłączamy napięcie zasilające oraz sygnały wejściowe i wyjściowe.

 

 

Elementy elektroniczne służą do tworzenia różnych układów elektronicznych, które spełniają odpowiednie funkcje (radioodbiornik, telewizor, odtwarzacz CD/DVD/BluRay, itp.).

Układy elektroniczne dzielimy na analogowe i cyfrowe. Analogowe przetwarzają sygnały o nieskończonej (ciągłej) liczbie poziomów. Układy cyfrowe ograniczają przetwarzane sygnały zwykle do dwóch poziomów:

  • Poziom niski, L (ang. Low) lub 0.
  • Poziom wysoki, H (ang. High) lub 1.

Nazwa techniki cyfrowej wywodzi się właśnie stąd, iż poziom niski oznaczany jest cyfrą 0, a poziom wysoki cyfrą 1.

Układy cyfrowe opierają się na algebrze Boole'a. W algebrze tej używane są tylko dwa symbole: true i false dla oznaczenia odpowiednio prawdy i fałszu. Jeśli prawdzie przydzielimy cyfrę 1, a fałszowi cyfrę 0, to otrzymamy tzw. logikę dodatnią. Możliwy jest również przydział odwrotny, tzn. prawdzie przydzielamy 0, a fałszowi 1. Wtedy otrzymamy tzw. logikę ujemną.

 

 

 

Parametry elementów cyfrowych

 
   

 

 

Układ cyfrowy posiada pewną liczbę wejść oraz wyjść. Na wejściach mogą pojawiać się sygnały o dwóch stanach logicznych: 0 lub 1 (często oznacza sie je jako L i H od angielskich słówek Low, niski oraz High, wysoki). Na wyjściach pojawiają się również sygnały logiczne 0 lub 1, które powstają jako wynik funkcji spełnianej przez układ nad sygnałami wejściowymi. Przykładowo rozważmy element zwany bramką NOT.

 

 

Element ten posiada jedno wejście A i jedno wyjście Y. Na wyjściu Y pojawia się stan przeciwny logicznie do stanu panującego na wejściu A:

 

Y = NOT A
A Y
0 1
1 0

 

Poziomy logiczne są reprezentowane w układach cyfrowych za pomocą odpowiednich napięć elektrycznych. Konkretne wartości tych napięć zależą od rodziny układów oraz od napięcia zasilającego. Jednakże zakresy napięć uznawanych za poziom niski i wysoki są zawsze od siebie oddzielone:

 

 

Rozróżniamy następujące poziomy napięć:

 

VIH – napięcie na wejściu elementu, które zostanie zinterpretowane przez układ cyfrowy jako stan wysoki 1 (H).

VIL – napięcie na wejściu elementu, które zostanie zinterpretowane przez układ cyfrowy jako stan niski 0 (L).

VOH – napięcie na wyjściu elementu oznaczające stan wysoki 1 (H).

VOL – napięcie na wyjściu elementu oznaczające stan niski 0 (L).

 

Układy cyfrowe pobierają różne prądy na swoich wejściach w zależności od panującego na nich stanu logicznego. Dlatego rozróżniamy dwa rodzaje prądów wejściowych:

 

IIH – prąd pobierany przez wejście, na którym panuje stan wysoki 1 (H).

IIL – prąd pobierany przez wejście, na którym panuje stan niski 0 (L).

 

Wyjście układu cyfrowego może dostarczyć różnych prądów w zależności od stanu logicznego. Zatem również rozróżniamy dwa rodzaje maksymalnych prądów wyjściowych.

 

IOH – prąd dostępny na wyjściu, które znajduje się w stanie wysokim 1 (H).

IOL – prąd dostępny na wyjściu, które znajduje się w stanie niskim  0 (L).

 

Od wartości prądów wejściowych i wyjściowych zależy obciążalność wyjść elementów cyfrowych. Określa ona liczbę wejść innych elementów, które można podłączyć do wyjścia danego elementu. Jeśli przykładowo parametr ten wynosi 10, to do jednego wyjścia da się podłączyć tylko 10 wejść innych elementów. Przekraczanie tej liczby jest zwykle złym pomysłem. Większa liczba wejść obciąża bardziej wyjście, co może spowodować, iż przestanie ono pracować stabilnie. Problem ten dotyczy tylko niektórych serii układów cyfrowych, głównie tych, które są oparte o tranzystory bipolarne. Układy z tranzystorami polowymi posiadają zwykle bardzo duże oporności wejściowe i nie obciążają wyjść w takim stopniu (ich prądy IIL oraz IIH są bardzo małe). Obciążalność może sięgać setek lub tysięcy wejść. Tutaj barierą mogą okazać się pojemności i indukcyjności pasożytnicze, które pojawiają się w rozbudowanych sieciach logicznych.

 

Sygnał nie pojawia się na wyjściu układu natychmiast po zmianie stanu jego wejść. Musi upłynąć pewien krótki czas, zanim dane wejściowe zostaną przetworzone wewnątrz układu. Czas ten nazywamy czasem propagacji, czyli przejścia sygnałów wejściowych w wyjściowe. Współczesne układy osiągają bardzo krótkie czasy propagacji, wynoszące kilka nanosekund. Rozróżnia się następujące czasy propagacji:

 

tpLH – czas propagacji sygnału z wejść układu na jego wyjście, w którym wyjście zmienia swój stan z poziomu niskiego 0 (L) na poziom wysoki 1 (H).

tpHL – czas propagacji sygnału z wejść układu na jego wyjście, w którym wyjście zmienia swój stan z poziomu wysokiego 1 (H) na poziom niski 0 (L).

tp – średni czas propagacji sygnału z wejścia na wyjście

 

Opóźnienia sygnałów mogą powodować zakłócenia w pracy sieci logicznej, czyli tzw. hazardy. Polegają one na tym, że sygnały docierają z różnymi opóźnieniami do elementów sieci i tworzone są chwilowo błędne stany wyjściowe. Dla przykładu rozważmy prostą sieć zbudowaną z dwóch bramek: NOT i OR.

 

    
Y = NOT A
A Y
0 1
1 0
 
Y = A OR B
A B Y
0 0 0
1 0 1
0 1 1
1 1 1

 

Bramka OR realizuje funkcję alternatywy logicznej swoich sygnałów wejściowych. Na wyjściu panuje stan 1, jeśli stan 1 jest na jednym z jej wejść.

Poniższy układ bramek realizuje funkcję Y = (NOT A) OR B:

Y = (NOT A) OR B
A B Y
0 0 1
1 0 0
0 1 1
1 1 1

 

Jak widać, na wyjściu Y otrzymujemy stan 0, jeśli wejście A ma stan 1, a wejście B stan 0. W każdym innym przypadku wyjście Y ma stan 1. Tak jest w teorii. Spójrzmy jednak na poniższą sieć logiczną:

 

 

Poniżej na wykresie przedstawiono przebiegi czasowe sygnałów. Załóżmy, że czerwone linie pionowe odpowiadają czasom propagacji sygnału przez bramki (i dodatkowo zakładamy, że czasy propagacji są sobie równe, co w praktyce jest raczej trudne do osiągnięcia). W momencie 1 sygnały wejściowe przyjmują kombinację stanów, dla której na wyjściu Y powinno pojawić się 0. Sygnały te utrzymują się przez czas propagacji i w chwili 2 powracają z powrotem do stanu wyjściowego. Co dzieje się na wyjściu? Otóż nic. Układ jakby przeoczył tę zmianę stanów wejściowych. Dlaczego? Z powodu propagacji sygnału przez bramkę NOT zmiana sygnału A dociera do punktu A' dopiero po czasie propagacji. Jednakże w tym czasie sygnał B powraca do stanu wysokiego. Zatem na wejściach bramki OR cały czas panuje sytuacja, gdy jeden z jej sygnałów wejściowych ma stan 1, zatem wyjście Y cały czas przyjmuje stan 1.

Jak widzimy, układ ten dla tej konkretnej sytuacji nie zachowuje się poprawnie. To właśnie nazywamy hazardem. Oczywiście, gdyby zmiana sygnałów wejściowych trwałaby dłużej niż czas propagacji, to stan tej sieci ustaliłby się i na wyjściu Y pojawiłby się stan niski 0.

Hazardy są zjawiskiem powszechnym w sieciach. Można z nimi walczyć, lecz jest to zadanie bardzo trudne, gdyż rolę odgrywają tutaj parametry poszczególnych elementów sieci, a te mogą posiadać różne rozrzuty produkcyjne. Dlatego w sieciach wprowadza się tzw. taktowanie. Stan sieci jest odczytywany nie w sposób ciągły, lecz w odpowiednio dobranych odstępach czasowych (taktach zegarowych), które zapewniają ustalenie się stanów logicznych na poszczególnych komponentach sieci. Im krótsze czasy propagacji elementów, tym szybciej może być taktowana sieć.

 

Wejścia niewykorzystane nie powinny pozostawać niepodłączone, gdyż prowadzi to do pogorszenia parametrów elementu cyfrowego. Istnieje kilka możliwości rozwiązania problemu tych wejść. Najprościej jest połączyć je z wejściem wykorzystanym, lecz wtedy zwiększa się obciążenie wyjścia układu sterującego (istotne w układach z tranzystorów bipolarnych). Jeśli mamy zapas, to rozwiązanie takie jest jak najbardziej wskazane. Jeśli wejście niepodłączone powinno być w stanie niskim, to podłączamy je do masy, a jeśli w stanie wysokim, to podłączamy je do napięcia zasilającego (o ile nie przekracza ono 5,5V, inaczej należy zastosować opornik co najmniej 1kΩ).

 

Łączenie wejść
ze sobą
Do masy Do plusa
zasilania
Do plusa
zasilania
przez opornik

 

Ostatnim omawianym tutaj parametrem jest zakres temperatur pracy TA. Określa on, w jakich temperaturach może pracować dany układ. Przekroczenie tych wartości objawia się zwykle niestabilna pracą układu lub prowadzi do jego uszkodzenia. Temperatura pracy wpływa również na pozostałe parametry układu, np. jej wzrost wydłuża czasy propagacji. Dokładne dane znajdziesz w materiałach producentów, które są dostępne w sieci, niestety, w większości w języku angielskim (co powinno zmotywować cię do jego nauki).

 

Typowe wartości podstawowych parametrów dla rodziny TTL

Parametr Opis 54 74 74S 74LS 74AC 74ACT 74HC 74HCT Jedn.
VCC Napięcie zasilające 4,5–5,5 4,75–5,25 2–6 4,5–5,5 2–6 4,5–5,5 V
VOL Niski poziom na wyjściu 0,2–0,4 0,5 0,24–0,4 0,1 0,1–0,4 V
VOH Wysoki poziom na wyjściu 2,4–3,4 2,7–3,4 0,9VCC V
IOL Prąd wyjścia w stanie niskim 16 20 8 75 25 mA
IOH Prąd wyjścia w stanie wysokim -0,4 -1 -0,4 -75 -25 mA
VIL Niski poziom na wejściu 0,8 0,5VCC 0,8 0–0,25VCC V
VIH Wysoki poziom na wejściu 2 0,7VCC 2 0,54VCC V
IIL Prąd wejścia w stanie niskim 1,6 2 0,4 0,1–1µA mA
IIH Prąd wejścia w stanie wysokim 40 50 20 0,1 µA
tp Średni czas propagacji bramki 9–18 3–5 9–15 1,5–8 7 10 ns
TA Zakres temperatur pracy -55–125 0–70 -40–85 -40–125 °C

 

Tabelka obciążalności wyjść przy sterowaniu układów o różnym wykonaniu

  v
74 74H 74L 74S 74LS
74 10 8 40 8 20
74H 12 10 50 10 25
74L 2 1 20 1 10
74S 12 10 100 10 50
74LS 5 4 40 4 20

 

Powyższa tabelka przedstawia obciążalność wyjść układów określonego wykonania TTL, które sterują układy o innym wykonaniu. Na przykład wyjście bramki TTL typu SN74Lxx może wysterować tylko 2 wejścia typowego układu 74xx, a 1 wejście układów typu SN74Hxx i 74Sxx. Przekroczenie tych parametrów spowoduje niestabilną pracę sieci.

 

 

 

Symbole elementów logicznych

 
   
W artykule używane są symbole elementów wg normy amerykańskiej IEEE Std. 91-1973. Norma ta jest obecnie powszechnie stosowana przy rysowaniu schematów logicznych zarówno w publikacjach krajowych jak i zagranicznych. Poniżej podajemy podstawowe symbole graficzne elementów logicznych stosowanych w technice cyfrowej.

 

Symbol Funkcja
Bufor wzmacniający, nie zmienia stanu sygnału

Negacja, NIE, NOT
Suma logiczna, alternatywa, LUB, OR
Iloczyn logiczny, koniunkcja, I, AND

Zaprzeczona suma logiczna, NIE–LUB, NOR

Zaprzeczony iloczyn logiczny, NIE–I, NAND
Suma modulo 2, WYŁĄCZNIE–LUB, EXCLUSIVE OR
Zaprzeczona suma modulo 2, WYŁĄCZNIE–NIE–LUB, EXCLUSIVE NOR
Przerzutnik typu JK (master slave) wyzwalany zboczem ujemnym
Przerzutnik D typu Latch wyzwalany poziomem wysokim
Przerzutnik typu D wyzwalany zboczem ujemnym

 

Przerzutniki oraz inne układy cyfrowe są wyzwalane sygnałami zegarowymi. Istnieje kilka rodzajów takiego wyzwalania. Wyzwalanie poziomem oznacza, że element uaktywnia się (reaguje na zmiany stanu wejść), gdy wejście zegarowe przyjmuje określony poziom (niski lub wysoki). Wyzwalanie zboczem polega na tym, iż stan wejść oddziałuje na układ tylko w bardzo krótkim czasie, gdy sygnał zegarowy zmienia poziom logiczny. Zbocze dodatnie występuje wtedy, gdy zmiana następuje od stanu niskiego do wysokiego. Zbocze ujemne to zmiana odwrotna, od stanu wysokiego do niskiego.

Sposoby oznaczania wejść wyzwalających

Oznaczenie Działanie
Wyzwalanie wysokim poziomem sygnału zegarowego C
Wyzwalanie niskim poziomem sygnału zegarowego C
Wyzwalanie dodatnim zboczem (0 → 1) sygnału zegarowego C
Wyzwalanie ujemnym zboczem (1 → 0) sygnału zegarowego C

 

 

 

Oznaczenia układów cyfrowych 

 
   
Układy cyfrowe rodziny TTL zbudowane są z tranzystorów bipolarnych. Charakteryzują się one stosunkowo wysoką szybkością działania. Obecnie pojawiły się również ich dokładne odpowiedniki wykonane z tranzystorów polowych CMOS. Parametry tych nowych układów są porównywalne z parametrami TTL.

Rodzina TTL posiada następujące oznaczenia:

 

 

Pole producent zawiera informacje o wykonawcy układu lub typie układu (różne firmy stosują tutaj różne systemy oznaczeń). Pierwsze układy TTL pojawiły się w roku 1961. Wyprodukowała je firma Texas Instruments, dlatego tradycyjnie rodzinę TTL oznacza się symbolem SN.

brak   Różni producenci, np. Fairchild Semiconductor, STMicroelectronics, Philips
CD   Haris
IN   Integral Corp.
M   STMicroelectronics
MC   Motorola
SL   System Logic Semiconductor
SN   Texas Instruments
TC   Toshiba Semiconductor
UCY
UCA
  CEMI, Polska, elementy historyczne. UCY jest kodem:
U – układ bipolarny (M – układ unipolarny)
C – cyfrowy
Y – profesjonalny (A – wojskowy)

 

Pole seria:

74   seria podstawowa
64   seria wojskowa produkowana przez CEMI, odpowiednik 54
54   seria wojskowa o rozszerzonym zakresie temperatur pracy

 

Pole wykonania określa sposób wykonania układu. W sieci logicznej w zasadzie powinny współpracować układy wykonane w tej samej technologii. Przy układach cyfrowych CMOS, które mają współdziałać z układami TTL bipolarnymi, należy zwrócić uwagę, czy ostatnią literką jest T, które oznacza kompatybilność na poziomie sygnałów ze standardem TTL, np. ACT lub HCT. Poniżej przedstawiono niektóre z oznaczeń.

brak   wykonanie standardowe z tranzystorów bipolarnych
L   Low power, niski pobór mocy
H   High speed, wysoka prędkość działania
S   Shottky, wersja szybka
AS   Advanced Shottky. ulepszona wersja S o większej szybkości
LS   Low power Shottky, niski pobór mocy przy dużej szybkości
ALS   Advanced Low power Shottky, ulepszona wersja LS
F   Fast, wersja szybka
C   CMOS, wykonanie z tranzystorów polowych
HC   High speed CMOS, wersja szybka na tranzystorach polowych
HCT   Wersja HC, kompatybilna z TTL
AC   Advanced CMOS, wersja szybsza od S, a wolniejsza od F
ACT   Wersja AC kompatybilna z TTL
LV   Low Voltage, niskie napięcie zasilania, 2...5V
VH   Very High speed, bardzo duża szybkość działania
VHC   Very High speed CMOS, bardzo szybka prędkość działania w technologii CMOS

 

Pole typu układu określa rodzaj spełnianych przez niego funkcji. Na przykład 00 to cztery bramki NAND.

 

Pole obudowa. Określa rodzaj zastosowanej obudowy (producenci stosują tutaj własne oznaczenia), np.:

N   DIP, wyprowadzenia po obu bokach obudowy

Układy podstawowej serii TTL wyszły dzisiaj już z użycia i praktycznie nikt ich nie produkuje. Zastępują je układy wykonane w technologii polowej CMOS, np. seria HCT i ACT. Seria CMOS pobiera mniej energii, jest dużo szybsza i działa stabilniej w większym zakresie temperatur. Układy te są kompatybilne z serią TTL co do końcówek oraz poziomów napięć logicznych. Wynika z tego, że zamiast np. układu SN7404N (którego raczej już nigdzie nie kupisz) możesz z powodzeniem zastosować układ SN74HCT04 lub podobny.

 

 

Podsumowanie

 
   
Poniżej przedstawiamy oznaczenia parametrów układów cyfrowych, które są powszechnie stosowane w materiałach producentów. Oznaczenia te podzielone zostały na kilka grup.

Parametry zasilania

Symbol Nazwa Opis
VCC Napięcie zasilania Jest to napięcie przyłożone pomiędzy końcówki VCC (plus zasilania) i GND (masa układu) w układzie scalonym. Dla serii standardowej TTL 74xx napięcie to mieści się w granicach od 4,75V do 5,25V.
ICC Prąd zasilania Jest to prąd wpływający do końcówki VCC (plus zasilania) układu cyfrowego.
ICCL Prąd zasilania w stanie niskim Jest to prąd wpływający do końcówki VCC (plus zasilania) układu cyfrowego, gdy na wyjściu panuje stan niski 0 (L – low).
ICCH Prąd zasilania w stanie wysokim Jest to prąd wpływający do końcówki VCC (plus zasilania) układu cyfrowego, gdy na wyjściu panuje stan wysoki 1 (H – high).
Ptot Całkowita moc tracona Jest to moc, którą pobiera z zasilacza dany układ cyfrowy

Parametry wejściowe

Symbol Nazwa Opis
VI Napięcie wejściowe Jest to napięcie, które przykłada się do wejścia elementu logicznego.
VIM Maksymalne napięcie wejściowe
VImin Minimalne napięcie wejściowe
-VI Ujemne napięcie wejściowe Jest to napięcie wejściowe, które posiada ujemną polaryzację w stosunku do masy układu. Napięcie to określa się dla ustalonej wartości prądu wejściowego. Jest to napięcie przewodzenia diod ograniczających.
VIL Napięcie wejściowe w stanie niskim Jest to napięcie przyłożone do wejścia układu, które określa niski poziom logiczny 0 (L – low). Wartość maksymalna tego napięcia dla układów TTL jest równa 0,8V.
VIH Napięcie wejściowe w stanie wysokim Jest to napięcie przyłożone do wejścia układu, które określa wysoki poziom logiczny 1 (H – High). Minimalna wartość tego napięcia dla układów TTL jest równa 2V.
VT+ Napięcie progowe zbocza narastającego Jest to poziom napięcia wejściowego, dla którego napięcia wejściowe i wyjściowe stają się równe przy narastaniu napięcia wejściowego od poziomu poniżej VT-.
VT- Napięcie progowe zbocza opadającego Jest to poziom napięcia wejściowego, dla którego napięcia wejściowe i wyjściowe stają się równe przy opadaniu napięcia wejściowego od poziomu powyżej VT+.
II Prąd wejściowy Jest to prąd wpływający do wejścia elementu logicznego.
-II Ujemny prąd wejściowy Jest to prąd wypływający z wejścia elementu logicznego, jeśli zostanie ono spolaryzowane ujemnie. Prąd ten jest głównie prądem przewodzenia diod ograniczających, którymi są zabezpieczane wejścia.
IIL Prąd wejściowy w stanie niskim Jest to prąd wpływający do wejścia układu cyfrowego przy wysterowaniu go maksymalnym napięciem dla stanu niskiego 0 (dla TTL 0,8V).
IIH Prąd wejściowy w stanie wysokim Jest to prąd wpływający do wejścia układu cyfrowego przy wysterowaniu go minimalnym napięciem dla stanu wysokiego 1 (dla TTL 2V).
n Obciążenie wnoszone przez wejście Obciążenia należy rozpatrywać w obrębie układów danej serii, np 74LSxx. W przeciwnym razie należy korzystać z tabelek przeliczeniowych. Dla wejść bramek cyfrowych obciążenie wynosi standardowo 1. Inne układy cyfrowe (przerzutniki, rejestry, multipleksery) mogą posiadać wejścia o większym obciążeniu, ponieważ wewnątrz dane wejście może być podłączone do wejść kilku bramek.

 

Parametry wyjściowe

Symbol Nazwa Opis
VO Napięcie wyjściowe Jest to napięcie pojawiające się na wyprowadzeniu wyjściowym układu cyfrowego.
VOL Napięcie wyjściowe w stanie niskim Jest to napięcie pojawiające się na wyjściu układu cyfrowego i określające dla niego stan niski 0 (L – low). Napięcie to jest mierzone dla ustalonego prądu wyjściowego IOL. Dla standardowej serii TTL napięcie to wynosi 0,4V, a dla serii szybkiej 0,5V.
VOH Napięcie wyjściowe w stanie wysokim Jest to napięcie pojawiające się na wyjściu układu i określające dla niego stan wysoki 1 (H – high). Napięcie to jest mierzone dla ustalonej wartości prądu wyjściowego IOH. Gwarantowana wartość tego napięcia dla serii standardowej TTL wynosi 2,4V, a dla serii szybkiej 2,7V.
IO Prąd wyjściowy Prąd płynący do wyjścia elementu.
IOL Prąd wyjściowy w stanie niskim Jest to prąd płynący do wyjścia układu cyfrowego, dla którego zostaje na tym wyjściu zachowane napięcie odpowiadające poziomowi niskiemu 0 (L – low). Dla układów TTL prąd wyjściowy IOL jest dużo większy od prądu wejściowego IOH. Istotne staje się to przy sterowaniu innych elementów niż wejścia układów cyfrowych tej samej serii (np. diody LED).
IOH Prąd wyjściowy w stanie wysokim Jest to prąd płynący do wyjścia układu cyfrowego, dla którego zostaje na tym wyjściu zachowane napięcie odpowiadające poziomowi wysokiemu 1 (H – high). Oznacza się go wartością ujemną, ponieważ faktycznie płynie on w kierunku odwrotnym.
IOS Zwarciowy prąd wyjściowy Jest to prąd płynący do wyjścia układu cyfrowego znajdującego się w stanie wysokim, gdy wyjście to zostanie zwarte z masą.
NL Obciążalność w stanie niskim Jest to liczba wejść standardowych, które można sterować z danego wejścia znajdującego się w stanie niskim 0.
NH Obciążalność w stanie wysokim Jest to liczba wejść standardowych, które można sterować z danego wejścia znajdującego się w stanie wysokim 1.

 

 



List do administratora Serwisu Edukacyjnego Nauczycieli I LO

Twój email: (jeśli chcesz otrzymać odpowiedź)
Temat:
Uwaga: ← tutaj wpisz wyraz  ilo , inaczej list zostanie zignorowany

Poniżej wpisz swoje uwagi lub pytania dotyczące tego rozdziału (max. 2048 znaków).

Liczba znaków do wykorzystania: 2048

 

W związku z dużą liczbą listów do naszego serwisu edukacyjnego nie będziemy udzielać odpowiedzi na prośby rozwiązywania zadań, pisania programów zaliczeniowych, przesyłania materiałów czy też tłumaczenia zagadnień szeroko opisywanych w podręcznikach.



   I Liceum Ogólnokształcące   
im. Kazimierza Brodzińskiego
w Tarnowie

©2017 mgr Jerzy Wałaszek

Dokument ten rozpowszechniany jest zgodnie z zasadami licencji
GNU Free Documentation License.